هخامنشيان

هخامنشیان از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ناوبری، جستجو برای دیگر کاربردها، امپراتوری ایران (ابهام‌زدایی) را ببینید. شاهنشاهی هخامنشی شاهنشاهی → → → → ۵۵۰-۳۳۰ پیش از میلاد ←
پرچم کورش بزرگ قلمرو هخامنشیان در دوران اوج خود پایتخت پاسارگاد, هگمتانه, تخت جمشید, شوش, بابل زبان‌(ها) پارسی باستان آرامی عیلامی اکدی[۱] دین زرتشتی دولت شاهنشاهی پادشاه وزیر اعظم: پوران - ۵۵۹-۵۲۹ پیش از میلاد (نخستین) کورش بزرگ - ۳۳۶-۳۳۰ پیش از میلاد (انجامین) داریوش سوم دوره تاریخی تاریخ باستان - تأسیس ۵۵۰ پیش از میلاد - آغاز ساخت تخت جمشید ۵۱۵ پیش از میلاد - گشودن مصر به دست کمبوجیه دوم ۵۲۵ پیش از میلاد - جنگ‌های ایران و یونان ۴۹۸-۴۴۸ پیش از میلاد - فتح امپراتوری هخامنشی به دست اسکندر مقدونی ۳۳۰ پیش از میلاد - کشته شدن داریوش سوم به دست بسوس ۳۳۰ پیش از میلاد یکا پول دریک و سیگلوی(شگل) امروزه بخشی از کشورهای کنونی[نمایش] آبخاز افغانستان ارمنستان جمهوری آذربایجان بحرین[۲] بلغارستان چچن چین مصر گرجستان یونان هند ایران عراق اسرائیل اردن قزاقستان کویت قرقیزستان لبنان لیبی مقدونیه پاکستان فلسطین رومانی روسیه عربستان سعودی سودان سوریه تاجیکستان ترکیه ترکمنستان ازبکستان تاریخ ایران همچنین بخوانید: شاهان ایران · گاهشمار تاریخ ایران [نمایش]پیش از آریایی‌ها نیا-ایلامی عیلام کاسیان مانناییان [نمایش]پیش از اسلام ماد هخامنشیان سلوکیان اشکانیان ساسانیان [نمایش]ایران در دوران خلافت حمله عرب‌ها امویان عباسیان [نمایش]ایران پس از اسلام طاهریان علویان تبرستان صفاریان سامانیان زیاریان بوییان غوریان [نمایش]ایران در دوره ترکان غزنویان سلجوقیان خوارزمشاهیان [نمایش]ایران در دوره مغول ایلخانان تیموریان [نمایش]ایران در دوران ملوک‌الطوایفی مظفریان چوپانیان سربداران جلایریان قراقویونلو آق‌قویونلو [نمایش]حکومت‌های ملی صفویان هوتکیان افشاریان زندیان قاجاریان پهلوی دولت موقت جمهوری اسلامی نمایش • بحث • ویرایش هخامنشیان (۳۳۰ - ۵۵۰ پیش از میلاد) نام دودمانی پادشاهی در ایران پیش از اسلام است. پادشاهان این دودمان از پارسیان بودند و تبار خود را به «هخامنش» می‌رساندند که سرکردهٔ خاندان پاسارگاد از خاندان‌های پارسیان بوده‌است. هخامنشیان، در آغاز پادشاهان بومی پارس و سپس انشان بودند ولی با شکستی که کوروش بزرگ بر ایشتوویگو واپسین پادشاه ماد وارد آورد و سپس گرفتن لیدیه و بابل، پادشاهی هخامنشیان تبدیل به شاهنشاهی بزرگی شد. از این رو کوروش بزرگ را بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی می‌دانند. به پادشاهی رسیدن پارسی‌ها و دودمان هخامنشی یکی از رخدادهای برجستهٔ تاریخ باستان است. اینان دولتی ساختند که دنیای باستان را به استثنای دو سوم یونان زیر فرمان خود در آورد. شاهنشاهی هخامنشی را نخستین امپراتوری تاریخ جهان می‌دانند. پذیرش و بردباری دینی از ویژگی‌های شاهنشاهی هخامنشی به شمار می‌رفت.[۳] خاویر آلوارز عیلام شناس معتقد است که آثار و نقش‌برجسته‌های موجود نشان می‌دهد که هخامنشیان هنر خود را در بخش معماری و نقش‌برجسته از عیلامی‌ها آموخته‌اند. [۴] محتویات [نهفتن] ۱ کشور و سرزمین۲ مردم و خاندان‌ها۳ شاهنشاهان هخامنشی۴ پادشاهی کورش بزرگ ۴.۱ گسترش کشور و سرزمین۴.۲ مرگ کورش بزرگ ۵ پادشاهی کمبوجیه۶ پادشاهی داریوش بزرگ۷ وضع اجتماعی و اقتصادی در دوره هخامنشی۸ منابع پژوهش درباره هخامنشیان۹ برافتادن شاهنشاهی هخامنشی۱۰ اشیاء و کتیبه‌های باستانی۱۱ نگارخانه۱۲ جستارهای وابسته۱۳ پیوند به بیرون۱۴ پانویس۱۵ منابع کشور و سرزمین [ویرایش] سرستون گاو دوسر کاخ آپادانا شوش، کاخ داریوش بزرگ پارس‌ها مردمانی از نژاد آریایی هستند که از حدود سه هزار سال پیش به فلات ایران آمده‌اند. پارسیان باستان آنان از قوم آریایی پارس یا پارسواش بودند که در سنگ‌نوشته‌های آشوری از سده نهم پیش از زادروز مسیح، نام آنان دیده می‌شود. پارس‌ها هم‌زمان با مادها به بخش‌های باختری ایران سرازیر شدند و پیرامون دریاچه ارومیه و کرمانشاهان جای گرفتند. با ناتوانی دولت ایلام، نفوذ خاندان پارس به خوزستان و بخش‌های مرکزی فلات ایران گسترش یافت. برای نخستین بار در سالنامه‌های آشوری سلمانسر سوم در سال ۸۳۷ پ. م، نام خاندان «پارسوا» در جنوب و جنوب باختری دریاچه ارومیه برده شده‌است. برخی از پژوهش‌گران مانند راولین‌سن بر این ایده هستند که مردم پارسواش همان پارسی‌ها بوده‌اند. تصور می‌شود خاندان‌های پارسی پیش از این که از میان دره‌های کوه‌های زاگرس به سوی جنوب و جنوب خاوری ایران بروند، در این سرزمین، ایست کوتاهی نمودند و در حدود ۷۰۰ سال پیش از زادروز در بخش پارسوماش، روی دامنه‌های کوه‌های بختیاری در جنوب خاوری شوش در سرزمینی که بخشی از کشور ایلام بود، جای گرفتند. از سنگ‌نوشته‌های آشوری چنین بر می‌آید که در زمان شلمنسر (۷۱۳-۷۲۱ پ. م) تا زمان پادشاهی آسارهادون (۶۶۳ پ. م)، پادشاهان یا فرمانروایان پارسوا، پیرو آشور بوده‌اند. پس از آن در زمان فرورتیش (۶۳۲-۶۵۵ پ. م) پادشاهی ماد به پارس چیرگی یافت و این دولت را پیرو دولت ماد نمود. مردم و خاندان‌ها [ویرایش] هرودوت می‌گوید: پارس‌ها به شش خاندان شهری و ده‌نشین و چهار خاندان چادرنشین بخش شده‌اند. شش خاندان نخست عبارت‌اند از: پاسارگادیان، رفیان، ماسپیان، پانتالیان، دژوسیان و گرمانیان. چهار خاندان دومی عبارت‌اند از: دایی‌ها، مردها، دروپیک‌ها و ساگارتی‌ها. از خاندان‌های نام‌برده، سه خاندان نخست بر خاندان‌های دیگر، برتری داشته‌اند و دیگران پیرو آنها بوده‌اند. بر اساس بن‌مایه‌های یونانی در سرزمین کمنداندازان ساگارتی (زاکروتی، ساگرتی) (همان استان کرمانشاه کنونی) مادی‌های ساگارتی می‌زیسته‌اند که گونهٔ بابلی - یونانی شده نام خود یعنی زاگرس (زاکروتی، ساگرتی) را به کوهستان باختر فلات ایران داده‌اند. نام همین خاندان است که در پیوند خاندان‌های پارس نیز باشنده (موجود) است و خط پیوند خونی خاندان‌های ماد و پارس از سرچشمهٔ همین خاندان ساگارتی‌ها (زاکروتی، ساگرتی) است. خاندان پارس پیش از حرکت به سوی جنوب، دورانی دراز را در سرزمین‌های ماد می‌زیستند و بعدها با ناتوانی دولت ایلام، نفوذ خاندان‌های پارس به خوزستان و بخش‌های مرکزی فلات ایران گسترش یافت و رو به جنوب رفته‌اند. بر اساس نوشته‌های هرودوت، هخامنشیان از خاندان پاسارگادیان بوده‌اند که در پارس جای داشته‌اند و سر دودمان آنها هخامنش بوده‌است. پس از نابودی دولت ایلامیان به دست آشور بنی پال، چون سرزمین ایلام ناتوان شده بود، پارسی‌ها از دشمنی‌های آشوری‌ها و مادی‌ها استفاده کرده و انزان یا انشان را گرفتند. این رخداد تاریخی در زمان چیش‌پش دوم روی داده‌است. با توجه به بیانیه کوروش بزرگ در بابل، می‌بینیم او نسب خود را به چیش‌پش دوم می‌رساند و او را شاه انزان می‌خواند. پس از مرگ چیش‌پش، کشورش میان دو پسرش «آریارمنه»، پادشاه پارس و کوروش که بعدها عنوان پادشاه پارسوماش، به او داده شد، بخش گردید. چون در آن زمان کشور ماد در اوج پیشرفت بود و هووخشتره در آن فرمانروایی می‌کرد، دو کشور کوچک تازه، ناچار زیر فرمان پیروز نینوا بودند. کمبوجیه فرزند کوروش یکم، دو کشور نام‌برده را زیر فرمانروایی یگانه‌ای در آورد و پایتخت خود را از انزان به پاسارگاد منتقل کرد. کوروش بزرگ ترین پادشاه هخامنشی است. شاهنشاهان هخامنشی [ویرایش] مهم‌ترین سنگ‌نوشته هخامنشی از دید تاریخی و نیز بلندترین آنها، سنگ‌نبشته بیستون بر دیواره کوه بیستون است. سنگ‌نوشته بیستون بسیاری از رویدادها و کارهای داریوش یکم را در نخستین سال‌های فرمانروایی‌اش که سخت‌ترین سال‌های پادشاهی وی نیز بود، به گونه‌ای دقیق بازگو می‌کند. این سنگ‌نوشته عناصر تاریخی کافی برای بازسازی تاریخ هخامنشیان را داراست. و از آن می‌توان استفاده‌های زیادی کرد. به درستی که با باشندگی (وجود) فراوانی بن‌مایه‌های میان‌رودانی، مصری، یونانی و لاتین نمی‌توان با تکیه بر آنها تبارشناسی درستی از خاندان هخامنشی، از هخامنش تا داریوش را به دست آورد. برای همین نوشتار سنگ‌نوشته بیستون زمان مناسبی را در اختیار تاریخ‌نگار می‌گذارد که در آن شاه شاهان، نوشته بلند خود را با تایید دوبارهٔ خویشاوندی‌ش با خاندان شاهنشاهی پارسیان آغاز می‌کند و به آرامی پیشینیان خود را نام می‌برد: ویشتاسپ، آرشام، آریارمنه، چیش‌پش و هخامنش. این تبارشناسی به شوندهای (دلایل) گوناگون زمان‌های درازی نادرست دانسته شده بود. زیرا در این سیاهه (فهرست) نام دو نفر از شاهان هخامنشی که پیش از داریوش فرمانروایی می‌کردند، یعنی کوروش بزرگ و کمبوجیه یکم به چشم نمی‌خورد. همین جریان موجب شده‌است که مفسران سنگ‌نوشته نسبت به نوشتارهای سنگ‌نوشته داریوش با شک و دو دلی نگاه کنند و او را غاصب پادشاهی هخامنشیان بدانند که با نوشتن این سنگ‌نوشته تلاش داشته‌است برای مشروعیت بخشیدن به پادشاهی خود از نگاه آیندگان، تبارنامه‌ی خود را دست‌کاری کند. بر اساس نوشته‌های هرودوت، گل‌نوشتهٔ نبونید، پادشاه بابل، بیانیهٔ کورش بزرگ (استوانه کورش)، کتیبه بیستون داریوش یکم، و سنگ‌نوشته‌های اردشیر دوم و اردشیر سوم هخامنشی، ترتیب شاهان این دودمان تا داریوش یکم، چنین بوده‌است: (لازم به گفتن است درستی این جدول از هخامنش تا کوروش بزرگ جای تردید است). هخامنش۱ چیش‌پش یکم۲ کمبوجیه یکم۳ کورش یکم۴ آرسکشاخه اصلی:۵ کوروش بزرگ (دوم)۶ کمبوجیه دوم (پیروز مصر)۷بردیا۸ کوروش سوم۹ کمبوجیه سومشاخه فرعی:آریارمنارشامویشتاسپداریوش بزرگ (یکم) با بررسی کلی همهٔ بن‌مایه‌ها می‌توان به این گونه نتیجه گرفت. در یک‌چهارم نخست سده ششم پ. م، چیش‌پش، پسر هخامنش فرمانروایی پارس را به پسر بزرگ‌ترش آریارامنه داد، در حالی که پسر کوچک‌ترش، کوروش یکم به فرمانروایی انشان گماشته شد. پس از مرگ آریارامنه، پسر وی آرشام جایگزین وی شد ولی پس از کوروش یکم، پسرش کمبوجیه یکم و پس از او نیز پسر وی کوروش دوم جانشین او شد. این رویدادها در میانهٔ سده ششم پیش از زادروز به رخ داد. در این دوران، کوروش بزرگ توانست مادها را به پیروی خود در آورد و به افتخار و ثروت دست یابد. چندی پس، کوروش بزرگ بخش‌های بزرگی از سرزمین‌های خاورمیانه را به تصرف خود در آورد. پس از او نیز کمبوجیه راه پیروزی‌های پدرش را ادامه داد و بر گستره شاهنشاهی هخامنشی افزود. پس از مرگ کمبوجیه تاج شاهنشاهی به داریوش از شاخه فرعی هخامنشی می‌رسد. آنچه به دیده راستین می‌رسد، این است که داریوش در زمان زندگی پدر و پدربزرگش (آرشام پدربزرگش یا پسرش ویشتاسب، پدر داریوش)، و با هم‌رایی آنها، پادشاهی را به دست گرفت. چرا که در زمان ساخت کاخ داریوش در شوش در آغاز فرمانروایی وی، بر اساس آگاهی‌های گل‌نوشته‌های یافته از پی ساختمان‌ها، این دو زنده بودند. کوروش بزرگکمبوجیه بردیای دروغین (گوماته مغ) داریوش بزرگخشایارشا (خشیارشا)اردشیر یکم (اردشیر درازدست) خشایارشای دومسغدیانوس داریوش دوماردشیر دوماردشیر سومارشک (شاه هخامنشی)داریوش سوم هخامنش شاه پارس چا ایش پیش * شاه پارس آریارامن * فرماندار پارس کوروش یکم * شاه انشان آرسام * فرماندار پارس کمبوجیه اول * فرماندار انشان ویشتاسپ شاهزاده کوروش دوم شاه ایران داریوش یکم شاه ایران کمبوجیه دوم شاه ایران گئومات بردیای دروغین آرتیستون شاهدخت آتوسا شاهدخت خشایارشا شاه ایران اردشیر یکم شاه ایران خشایارشای دوم شاه ایران سغدیانوس شاه ایران داریوش دوم شاه ایران Arsites شاهزاده پروشات شاهدخت Bagapaios شاهزاده اردشیر دوم شاه ایران آمستریس شاهدخت کوروش کوچک شاهزاده کوروش چهارم شاهزاده اوستانوس شاهزاده اردشیر سوم شاه ایران Ocha شاهزاده رودوگونه شاهزاده Apama شاهزاده سی‌سی‌گامبیس ‏ شاهدخت آرسام شاهزاده ارشک شاه ایران پروشات دوم شاهدخت Oxathres شاهزاده داریوش سوم شاه ایران اسکندر مقدونی شاه مقدونیه و ایران استاتیرای سوم شاهدخت پادشاهی کورش بزرگ [ویرایش] درفش هخامشیان در زمان کوروش بزرگ هرودوت و کتزیاس، افسانه‌های باورنکردنی درباره زادن و پرورش کورش بزرگ (۵۳۹-۵۹۹ پ. م) بازگو کرده‌اند. اما آنچه از دیدگاه تاریخی پذیرفتنی است، این است که کورش پسر فرمانروای انشان، کمبوجیه دوم و مادر او ماندانا، دختر ایشتوویگو پادشاه ماد می‌باشد. در سال ۵۵۳ پ. م. کوروش بزرگ، همهٔ پارس‌ها را بر علیه ماد برانگیخت. در جنگ بین لشکریان کوروش و ماد، چندی از سپاهیان ماد به کورش پیوستند و در نتیجه سپاه ماد شکست خورد. پس از شکست مادها، کورش در پاسارگاد شاهنشاهی پارس را پایه‌گذاری کرد، پادشاهی او از ۵۳۹-۵۵۹ پ. م. است. کورش بزرگ که پادشاهی ماد را به دست آورد و برخی از استان‌ها را به وسیله نیروی نظامی پیرو خود ساخت، همان سیاست کشورگشایی را که هووخشتره آغاز نموده بود، ادامه داد. کورش بزرگ دارای دو هدف مهم بود: در باختر تصرف آسیای صغیر و ساحل دریای مدیترانه که همهٔ جاده‌های بزرگی که از ایران می‌گذشت به بندرهای آن می‌رسید و از سوی خاور، تأمین امنیت. در سال ۵۳۸ پ. م. کورش بزرگ پادشاه ایران، بابل را شکست داد و آن سرزمین را تصرف کرد و برای نخستین بار در تاریخ جهان فرمان داد که هر کس در باورهای دینی خود و انجام آیین دینی خویش آزاد است، و بدین‌سان کورش بزرگ قانون سازگاری بین دین‌ها و باورها را پایه‌گذاری کرد و منشور حقوق بشر را بنیان نهاد. کورش به یهودیان دربند در بابل، امکان داد به سرزمین یهودیه باز گردند که شماری از آنان به ایران کوچ کردند. گسترش کشور و سرزمین [ویرایش] در جنگی که بین کورش بزرگ و کرزوس (همان قارون نام‌ور که دایی مادر کورش یعنی ماندانا هم بود) پادشاه لیدیه در گرفت، کورش در «کاپادوکیه» به کرزوس پیشنهاد کرد که پیرو پارس شود. کرزوس این پیشنهاد را نپذیرفت و جنگ بین‌شان آغاز گردید. در نخستین برخورد، پیروزی با کرزوس بود. سرانجام در جنگ سختی که در «پتریوم» پایتخت هیتی‌ها روی داد، کرزوس به سمت سارد فرار کرد و در آنجا بست نشست. کورش شهر را دوره کرد و کرزوس را دستگیر نمود. لیدیه گرفته شد و به عنوان یکی از استان‌های ایران به شمار آمد. کرزوس از این پس مشاور بزرگ هخامنشیان شد. پس از گرفتن لیدی، کورش متوجه شهرهای یونانی شد و از آنها نیز، تسلیم بی اما و اگر را خواست که یونانیان نپذیرفتند. در نتیجه شهرهای یونانی یکی پس از دیگری گرفته شدند. رفتار کوروش با شکست‌خوردگان در مردم آسیای صغیر اثر گذاشت. کورش، گرفتن آسیای صغیر را به پایان رساند و سپس متوجه مرزهای خاوری شد. زرنگ، رخج، مرو و بلخ، یکی پس از دیگری در زمره استان‌های تازه درآمدند. کورش از جیحون گذر کرد و به سیحون که مرز شمال خاوری کشور بود، رسید و در آنجا شهرهایی سخت‌بنیاد، برای جلوگیری از یورش‌های مردم آسیای مرکزی ساخت. کورش در بازگشت از مرزهای خاوری، عملیاتی در درازای مرزهای باختری انجام داد. ناتوانی بابل، به واسطه بی‌کفایتی نبونید، پادشاه بابل و فشارهای مالیاتی، کورش را متوجه آنجا کرد. بابل بدون جنگ شکست خورد و پادشاه آن دستگیر شد. کورش در همان نخستین سال پادشاهی خود بر بابل، فرمانی بر اساس آزادی یهودیان از بند و بازگشت به کشور و دوباره‌سازی پرستش‌گاه خود در بیت‌المقدس پخش کرد. او دیگر بردگان را هم آزاد کرد، و به گونه‌ای برده‌داری را از میان برداشت. نام سرزمین‌های وابسته، در سنگ‌نوشته‌ای در آرامگاه داریوش که در نقش رستم می‌باشد، به تفصیل این گونه آمده‌است: ماد، خووج (خوزستان)، پرثوه (پارت)، هریوا (هرات)، باختر، سغد، خوارزم، زرنگ، آراخوزیا (رخج، افغانستان جنوبی تا قندهار)، ثته‌گوش (پنجاب)، گنداره (گندهارا) (کابل، پیشاور)، هندوش (سند)، سکاهوم ورکه (سکاهای فرای جیحون)، سگاتیگره خود (سکاهای تیزخود، فرای سیحون)، بابل، آشور، عربستان، مودرایه (مصر)، ارمینه (ارمن)، کته‌په‌توک (کاپادوکیه، بخش خاوری آسیای صغیر)، سپرد (سارد، لیدیه در باختر آسیای صغیر)، یئونه (ایونیا، یونانیان آسیای صغیر)، سکایه تردریا (سکاهای آن سوی دریا: کریمه، دانوب)، سکودر (مقدونیه)، یئونه‌تک‌برا (یونانیان سپردار: تراکیه، تراس)، پوتیه (سومالی)، کوشیا (کوش، حبشه)، مکیه (طرابلس باختر، برقه)، کرخا (کارتاژ، قرطاجنه یا کاریه در آسیای صغیر). مرگ کورش بزرگ [ویرایش] در اثر شورش ماساژت‌ها که یک ایل ایرانی‌تبار و نیمه‌بیابان‌گرد و تیره‌ای از سکاهای آن سوی رودخانه سیردریا بودند، مرزهای شمال خاوری شاهنشاهی ایران مورد تهدید قرار گرفت. کورش بزرگ، کمبوجیه را به عنوان شاه بابل برگزید و به جنگ رفت و در آغاز پیروزی‌هایی به دست آورد. تاریخ‌نویسان یونانی در داستان‌های خود مدعی شده‌اند که ملکه ایرانی‌تبار ماساژت‌ها، تهم‌رییش[۵] او را به درون سرزمین خود کشاند و کورش در نبردی سخت، شکست خورد و زخم برداشت و بعد از سه روز درگذشت و این‌که پیکر وی را به پاسارگاد آوردند و به خاک سپردند. پس از مرگ کوروش بزرگ، فرزند بزرگ‌تر او کمبوجیه به شاهنشاهی رسید. پادشاهی کمبوجیه [ویرایش] تمدن‌های باستانی آسیای غربی میان‌رودان، سومر، اکد، آشور، بابل حتیان، هیتی‌ها، لیدیه ایلام، اورارتو، ماننا، ماد، هخامنشی امپراتوری‌ها / شهرها سومر: اوروک – اور – اریدو کیش – لاگاش – نیپور – اکد بابل – ایسین – اموری - کلدانی آشور: آسور، نینوا، نوزی، نمرود ایلامیان – شوش هوری‌ها – میتانی کاسی‌ها – اورارتو گاهشماری شاهان سومر شاهان ایلام شاهان آشور شاهان بابل شاهان ماد شاهان هخامنشی زبان خط میخی آرامی – هوری سومری – اکدی زبان مادی ایلامی اساطیر میان‌رودان انوما الیش گیل گمش – مردوخ نیبیرو بر اساس یکی از داستان‌ها، کمبوجیه، هنگامی که قصد لشکرکشی به سوی مصر را داشت، از ترس توطئه، دستور کشتن برادرش بردیا را داد. در راه بازگشت کمبوجیه از مصر، یکی از موبدان دربار به نام گئومات مغ، که به بردیا مانند بود، خود را به جای بردیا گذاشته و پادشاه خواند. بر اساس یکی دیگر از داستان‌ها، گئومات مغ با آگاهی از این که بردیا کیست، وی را کشته و سپس چون هم‌مانند بردیا بود، به تخت پادشاهی نشست. کتیبه سه زبانی خشایارشاه بر جرز غربی ایوان جنوبی کاخ تچر کمبوجیه با شنیدن این خبر در هنگام بازگشت، یک شب و به هنگام باده‌نوشی خود را با خنجر زخمی کرد که بر اثر همین زخم نیز درگذشت (۵۲۱ پ. م.). کمبوجیه در بازگشت از مصر مرد. ولی برخی دلیل مرگ وی را بیماری و برخی دیگر توطئه خویشاوندان می‌دانند اما روشن است که وی در راه بازگشت از مصر مرده‌است ولی شوند (دلیل) آن تا کنون ناگفته به جای مانده‌است. پس از مرگ کمبوجیه کسی وارث پادشاهی هخامنشیان نبود. بر اساس گفته‌ای کوروش بزرگ، در بستر مرگ، بردیا را به فرماندهی استان‌های خاوری شاهنشاهی ایران گماشت. کمبوجیه دوم، پیش از رفتن به مصر، از آنجا که از احتمال شورش برادرش می‌ترسید، دستور کشتن بردیا را داد. مردم از کشته شدن او خبر نداشتند و در سال ۵۲۲ پ. م. شخصی به نام گوماته مغ خود را به دروغ بردیا و شاه ایران نامید. چون مردم بردیا دوست داشتند و به پادشاهی او راضی بودند و از سویی هیچ کس از راز کشتن بردیا آگاه نبود، دل از پادشاهی کمبوجیه برداشتند و پادشاهی بردیا (گئوماتا) را با جان و دل پذیره شدند و این همان خبرهایی بود که در سوریه به گوش کمبوجیه رسید و سبب خودکشی او شد. برخی از تاریخ‌نگاران نیز، کشته شدن بردیا را کار گئومات می‌دانند. در نوشتارهای تاریخی از وی به عنوان بردیای دروغین یاد شده‌است. در کتیبه بیستون نزدیک کرمانشاه، گوماته‌ی مغ زیر پای داریوش بزرگ نشان داده شده‌است. داریوش شاه که از سوی کورش بزرگ به فرمانداری مصر برگزیده شده بود، پس از دریافتن این رخداد به ایران می‌آید و بردیای دروغین را از پای درآورده، به تخت می‌نشیند. کارهای گوماته مغ سبب سوءظن درباریان هخامنشی شد که سرکردهٔ آنان داریوش، پسر ویشتاسب هخامنشی بود. هفت تن از بزرگان ایران که داریوش بزرگ نیز در شمار آنان بود، توسط یکی از زنان حرم‌سرای گئوماتا که دختر یکی از هفت سردار بزرگ ایران و موفق به دیدن گوش‌های بریده او شده بود، پرده از کارش برکشیدند و روزی به کاخ شاهی رفتند و نقاب از چهره‌اش برگرفتند و با این خیانت بزرگ، او، برادرش و دوستان او را که به دربار راه یافته بودند، نابود کردند و به فرمانروایی هفت ماهه او پایان بخشیدند. پادشاهی داریوش بزرگ [ویرایش] سنگ‌نبشته بیستون در کرمانشاه مهمترین متن تاریخی در دوران هخامنشیان کتیبه داریوش بزرگ در کاخ آپادانای شوش کتیبه سه زبانه خشایارشا در ترکیه داریوش بزرگ (داریوش یکم) (۵۴۹-۴۸۶ پ. م.) سومین پادشاه هخامنشی (پادشاهی از ۵۲۱ تا ۴۸۶ پ. م.). فرزند ویشتاسپ (گشتاسپ) بود. ویشتاسپ، فرزند ارشام و ارشام پسر آریارمنا بود. ویشتاسپ پدر او در زمان کورش، ساتراپ (استان‌دار) پارس بود. داریوش در آغاز پادشاهی با دردسرهای بسیاری روبرو شد. دوری کمبوجیه از ایران چهار سال به درازا کشیده بود. گئومات مغ هفت ماه خود را به عنوان بردیا، برادر کمبوجیه بر تخت نشانده و بی‌نظمی و هرج و مرج را در کشور گسترش داده بود. در بخش‌های دیگر کشور هم کسان دیگر به دعوی این که از دودمان شاهان پیشین هستند، پرچم استقلال برافراشته بودند. گفتاری که از زبان داریوش در کتیبه بیستون از این رویدادها آمده، جالب است و سرانجام همه به کام او پایان یافت. داریوش این پیروزی‌ها را در همه جا نتیجهٔ خواست اهورامزدا می‌داند، می‌گوید: «هرچه کردم به هر گونه، به خواست اهورامزدا بود. از زمانی که شاه شدم، نوزده جنگ کردم. به خواست اهورامزدا لشکرشان را درهم شکستم و ۹ شاه را گرفتم... سرزمین‌هایی که شوریدند، دروغ آن‌ها را شوراند. زیرا به مردم دروغ گفتند. پس از آن اهورامزدا این کسان را به دست من داد و با آن‌ها چنان که می‌خواستم، رفتار کردم. ای آن که پس از این شاه خواهی بود، با تمام نیرو از دروغ بپرهیز. اگر اندیشه کنی: چه کنم تا کشور من سالم بماند، دروغگو را نابود کن...». پزشکی به نام دموک دس که در دستگاه اری‌تس بود و دربند به زندان داریوش افتاده بود، هنگامی که زخم پستان آتوسا دختر کورش و زن داریوش را درمان می‌کرد، او را واداشت که داریوش را به لشکرکشی به سرزمین یونان ترغیب کند. باید خاطرنشان ساخت که این پزشک، یونانی بود و داریوش او را از بازگشت به کشورش محروم کرده بود. دموک‌دس به ملکه گفته بود که خود او را به‌عنوان راهنمای گرفتن یونان به داریوش بشناساند و بگوید که شاه با داشتن چنین راهنمایی، به خوبی می‌تواند بر یونان چیره شود. این پزشک یونانی خود را به همراه گروهی از پارسیان به یونان رساند و در آن جا به خلاف خواستهٔ داریوش، در شهر کرتن که میهن راستین او بود، ماند و دیگر به ایران نیامد و گروه پارسی که برای آشنا شدن با روزگار یونان و فراهم کردن زمینهٔ گرفتن آن دیار رفته بود، بی‌نتیجه به میهن بازگشت. داریوش پس از فرو نشاندن شورش‌های درونی و سرکوبی شورشیان، دستگاه‌های کشوری و دیوانی منظمی درست کرد که براساس آن همهٔ کشورها و استان‌های پیرو شاهنشاهی او بتوانند با یکدیگر و با مرکز شاهنشاهی مربوط و از دیدگاه سازمان اداری هماهنگ باشند. لشکرکشی داریوش به اروپا: در زمان‌های گوناگون تاریخی ایل‌های آریایی سکاها در بخش‌های گوناگون سرزمین پهناوری که از ترکستان تا کنارهٔ دانوب، در مرکز اروپا امتداد داشت، جای گرفته بودند. به طور کلی از دید شهرنشینی در پایهٔ پایینی بوده‌اند. هرودت در گفتار یورش داریوش به سکاییه نوشته‌است که سکاها از جنگ با او دوری کردند و به درون سرزمین خود پس کشیدند و چون بیابان پهناوری در پیش پای آنها بود، آن قدر داریوش را به‌دنبال خود کشیدند که او از ترس پایان خوراک بر آن شد به ایران برگردد. اما با اینکه در این یورش، پیروزی شاهانه‌ای به دست نیاورد، سکاها را برای همیشه از یورش به ایران و ایجاد دردسر برای مردم شمال این آب و خاک منصرف ساخت. گرفتن هند: داریوش متوجه پنجاب و سند شد. در سال ۵۱۲ پ. م. ایرانیان از رود سند گذشتند و بخشی از سرزمین هند را گرفتند. داریوش فرمان داد تا کشتی‌هایی بسازند و از راه دریای عمان به پنجاب و سند بروند. این دو سرزمین زرخیز و پرثروت برای ایران آن روز بسیار مهم بود. این چیرگی پارسیان در تاریخ هند، آغاز دوران تازه‌ای گردید و سرنوشت هند را دگرگون ساخت. داریوش جانشین خود را برگزید و هنگامی که آخرین زمینه چینی‌های خود را برای جنگ مصر و یونان می‌دید پس از ۳۶ سال پادشاهی درگذشت. این رویداد در سال ۴۸۶ پ. م. بوده‌است. آرامگاه داریوش یکم در چهار هزار و پانصد متری پارسه، در نقش رستم است. در زمان او مرزهای سرزمین‌های شاهنشاهی ایران از یک سو به چین و از سوی دیگر به درون اروپا و آفریقا می‌رسید. وضع اجتماعی و اقتصادی در دوره هخامنشی [ویرایش] کورش در دوران زمامداری خود، از سیاست اقتصادی و اجتماعی عاقلانه‌ای که کمابیش بر اساس خواسته‌های کشورهای وابسته بود، پیروی می‌کرد. از این سخن او که می‌گوید: «رفتار پادشاه با رفتار شبان تفاوت ندارد، چنانکه شبان نمی‌تواند از گله‌اش بیش از آنچه به آنها خدمت می‌کند، بردارد. همچنان پادشاه از شهرها و مردم همان‌قدر می‌تواند استفاده کند که آنها را خوشبخت می‌دارد.» و نیز از رفتار و سیاست همگانی او، به خوبی پیداست که وی تحکیم و تثبیت پادشاهی خود را در تأمین خوشبختی مردم می‌دانست و کمتر به دنبال زراندوزی و تحمیل مالیات بر کشورهای وابستهٔ خود بود. او در دوران کشورگشایی نه تنها از کشتن و کشتارهای وحشتناک خودداری کرد بلکه به باورهای مردم احترام گذاشت و آنچه را که از کشورهای شکست‌خورده ربوده بودند، پس داد. «بر اساس تورات، پنج هزار و چهار سد ظرف طلا و سیم را به بنی‌اسراییل می‌بخشد، پرستش‌گاه‌های مردم شکست‌خورده را می‌سازد و می‌آراید.» و به گفتهٔ گزنفون، رفتار او به گونه‌ای بوده که «همه می‌خواستند جز خواستهٔ او چیزی بر آنها حکومت نکند.» کمبوجیه با آنکه از کیاست کورش بهره‌ای نداشت و از سیاست آزادهٔ وی پیروی نمی‌کرد، در دوران توانمندی خود به گرفتن مالیات از مردم شکست‌خورده نپرداخت، بلکه مانند کورش بزرگ به گرفتن هدیه‌هایی چند قانع بود.[نیازمند منبع] منابع پژوهش درباره هخامنشیان [ویرایش] درباره دوره هخامنشیان سه گروه منبع کتبی که از نظر اعتبار، حجم و نحوه بیان بسیار متفاوت است، در دست است. این منابع عبارت است از: سنگ نبشته‌های شاهان، گزارش‌های کم و بیش مفصل نویسندگان یونانی و رومی و لوح‌های بی شمار گلی با متن‌های کوتاه و به ویژه لوح‌های دیوانی تخت جمشید به زبان عیلامی.[۶] برافتادن شاهنشاهی هخامنشی [ویرایش] نبرد ایسوس (۳۳۳ پ. م.) اولین نبرد مستقیم اسکندر است با سپاه داریوش سوم. داریوش و اسکندر در نزدیکی شهر ایسوس با یکدیگر رو به رو شدند. شناخت تمدن ایران دوران هخامنشیان که تأثیری بنیادین بر دوران‌های پسین گذارده‌است، برای شناخت جامع فرهنگ ایران گریزناپذیر می‌باشد. از نظر نام و عنوان، این درست است که شاهنشاهی بزرگ ماد دورانی دراز پایید و سپس جای خود را به شاهنشاهی هخامنشی سپرد، ولی نکته بسیار مهم آنکه شاهنشاهی هخامنشی چیزی جز تداوم دولت و تمدن ماد نبود. همان خاندان‌ها و همان مردم، روندی را که برگزیده بودند با پویایی و رشد بیشتر تداوم بخشیدند و در پهنه‌ای بسیار پهناور، آن را تا پایه بزرگ‌ترین شاهنشاهی شناخته شده جهان، گسترش دادند. زمان ماندگاری شاهنشاهی هخامنشی، ۲۲۰ سال بود. فرمانروایی آنان در قلمرو شاهنشاهی – به خصوص در آغاز – موجب گسترش کشاورزی، تامین بازرگانی و حت تشویق پژوهش‌های علمی و جغرافیایی نیز بوده‌است. پایه‌های اخلاقی این شاهنشاهی نیز به ویژه در دورهٔ کسانی مانند کورش و داریوش بزرگ متضمن احترام به باورهای مردم پیرو و پشتیبانی از ناتوانان در برابر نیرومندان بوده‌است، از دیدگاه تاریخی جالب توجه‌است. بیانیه نام‌ور (معروف) کوروش در هنگام پیروزی بر بابل را، پژوهشگران یک نمونه از پایه‌های حقوق مردم در دوران باستان برشمرده‌اند. هخامنشیان ۲۲۰ سال (از ۵۵۰ پیش از زادروز تا ۳۳۰ پیش از زادروز) بر بخش بزرگی از جهان شناخته‌شده آن روز از رود سند تا دانوب در اروپا و از آسیای میانه تا شمال خاوری آفریقا فرمان راندند. شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی برافتاد. اشیاء و کتیبه‌های باستانی [ویرایش] کتیبه داریوش بزرگ در کاخ آپادانای شوشکتیبه سه زبانه خشایارشا در ترکیهنقش برجسته سه سرباز کمان‌دار سپاه جاویداننگاره نبرد ایسوسسردیس سنگی آتوساتکوک شیر غرانکاسه طلایی با حکاکی خط میخیسنگ‌نگاره پیشکش‌آوران تخت جمشیدارابه طلایی چهار اسببازوبند طلایی بز و پرنده همامنشور حقوق بشر کوروشسرستون گاو دوسر کاخ آپادانا شوشنقش برجسته آجری شیر کاخ آپادانا شوشتکوک طلایی بز کوهی هگمتانه نگارخانه [ویرایش] چشم‌اندازی از خرابه‌های تخت‌جمشید خرابه‌های عمارت شاهنشاهی تخت‌جمشید دریک (سکهٔ) هخامنشی ۴۹۰ سال پیش از میلاد ارابه طلایی هخامنشی قطعات برش‌خوردهٔ زرین تندیس زرین اشیاء زرین و سیمین از گنجینهٔ آموی سفال هخامنشی ظرف ماهی‌شکل از جنس زر سینی سنگی از تخت جمشید سرستون به شکل گاو نشان پرچم کوروش بزرگ. یافت شده در تخت جمشید ریتون طرحی از پارسه سردیس شیر تندیس سگی به نظر از نژاد ماستیف مُهر استوانه‌ای نقش‌برجسته‌های تخت جمشید تالار آپادانا، سربازان مادی و پارسی نوروز زرتشتی عرضهٔ پیشکش‌ها در تخت جمشید نقش‌برجستهٔ یک خنجر چند سرباز پارسی — تخت جمشی

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 0:34 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

خازن

خازن از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ناوبری، جستجو برای اثبات‌پذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائه‌شده به‌درستی ارجاع داده نشده‌اند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکی‌پدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بی‌منبع در آینده مردود و حذف خواهندشد.
الکترومغناطیس برق · مغناطیس [نمایش]برق‌ایستایی (الکترواستاتیک) بار برقی · قانون کولن میدان برقی · قانون گاوس پتانسیل برقی گشتاور دوقطبی برقی [نمایش]مغناطیس ساکن قانون آمپر · جریان برق میدان مغناطیسی · قانون مغناطیسی گاوس قانون بیو−ساوار . شار مغناطیسی گشتاور دوقطبی مغناطیسی [نمایش]برق‌پویایی (الکترودینامیک) خلأ قانون موتوری لورنتس نیروی محرکه برقی · القای الکترومغناطیسی قانون فارادی · جریان جابجایی معادلات ماکسول · میدان الکترومغناطیسی تابش الکترومغناطیسی جریان گردابی · تانسور ماکسول [نمایش]مدار برقی رسانایی برقی مقاومت برقی · خازن · القاگر امپدانس · تشدیدگر · رسانای امواج الکترومغناطیسی [نمایش]نسبیت خاص پتانسیل لنارد−ویخرت تانسور الکترومغناطیسی تانسور تنش−انرژی الکترومغناطیسی [نمایش]دانشمندان کولن · آمپر · ماکسول · فارادی · هانری · هرتز · تسلا · وبر این جعبه: نمایش • بحث • ویرایش خازن‌های ریز ولتاژپایین در کنار یک خط‌کش خازن‌[۱] یا انباره عبارتست از دو صفحهٔ موازی فلزی که در میان آن لایه‌ای از هوا یا عایق قرار دارد. خازن‌ها انرژی الکتریکی را نگهداری می‌کنند و به همراه مقاومت‌ها، در مدارات تایمینگ استفاده می‌شوند. همچنین از خازن‌ها برای صاف کردن سطح تغییرات ولتاژ مستقیم استفاده می‌شود. از خازن‌ها در مدارات به‌عنوان فیلتر هم استفاده می‌شود. زیرا خازن‌ها به راحتی سیگنالهای متناوب AC را عبور می‌دهند ولی مانع عبور سیگنالهای مستقیم DC می‌شوند. خازن المان الکتریکی است که می‌تواند انرژی الکتریکی را توسط میدان الکترواستاتیکی (بار الکتریکی) در خود ذخیره کند. انواع خازن در مدارهای الکتریکی بکار می‌روند. خازن را با حرف C که ابتدای کلمه capacitor است نمایش می‌دهند. با توجه به اینکه بار الکتریکی در خازن ذخیره می‌شود؛ برای ایجاد میدانهای الکتریکی یکنواخت می‌توان از خازن استفاده کرد. خازنها می‌توانند میدانهای الکتریکی را در حجم‌های کوچک نگه دارند؛ به علاوه می‌توان از آنها برای ذخیره کردن انرژی استفاده کرد. محتویات [نهفتن] ۱ ظرفیت خازن۲ ساختمان خازن۳ انواع خازن ۳.۱ خازنهای ثابت ۳.۱.۱ خازنهای سرامیکی۳.۱.۲ خازنهای ورقه‌ای ۳.۱.۲.۱ خازنهای کاغذی۳.۱.۲.۲ خازنهای پلاستیکی ۳.۱.۳ خازنهای میکا۳.۱.۴ خازنهای الکترولیتی ۳.۱.۴.۱ خازن آلومینیومی۳.۱.۴.۲ خازن تانتالیوم ۳.۲ خازنهای متغیر ۳.۲.۱ خازن‌های تریمر ۳.۳ انواع خازن بر اساس شکل ظاهری آنها ۳.۳.۱ خازن مسطح ۳.۴ انواع خازن‌ها بر اساس دی‌الکتریک آن‌ها ۴ کاربرد خازنها در مدارات دیجیتال و انالوگ۵ شارژ یا پر کردن یک خازن۶ دشارژ یا تخلیه یک خازن۷ تأثیر ماده دی‌الکتریک۸ میدان الکتریکی درون خازن تخت۹ به هم بستن خازنها ۹.۱ بستن خازنها به روش موازی ۹.۱.۱ ظرفیت معادل در حالت موازی ۹.۲ بستن خازنها بصورت متوالی ۹.۲.۱ ظرفیت معادل در حالت متوالی ۱۰ انرژی ذخیره شده در خازن۱۱ کد رنگی خازن‌ها۱۲ کد عددی خازن‌ها۱۳ مراجع ظرفیت خازن [ویرایش] ظرفیت معیاری برای اندازه‌گیری توانایی نگهداری انرژی الکتریکی است. ظرفیت زیاد بدین معنی است که خازن قادر به نگهداری انرژی الکتریکی بیشتری است. باید گفت که ظرفیت خازن‌ها یک کمیت فیزیکی‌ست و به ساختمان خازن وابسته‌است و به مدار و اختلاف پتانسیل بستگی ندارد. واحد اندازه گیری ظرفیت فاراد است. ۱ فاراد واحد بزرگی است و مشخص کننده ظرفیت بالا می‌باشد. بنابراین استفاده از واحدهای کوچک‌تر نیز در خازنها مرسوم است. میکروفاراد (µF)، نانوفاراد (nF) و پیکوفاراد (pF) واحدهای کوچک‌تر فاراد هستند. نسبت مقدار باری که روی صفحات انباشته می‌شود بر اختلاف پتانسیل دو سر باتری را ظرفیت خازن (C) گویند؛ که مقداری ثابت است. در این رابطه: C = ظرفیت خازن بر حسب فارادQ = بار ذخیره شده برحسب کولنV = اختلاف پتانسیل دو سر مولد برحسب ولتε0 = قابلیت گذر دهی خلا است که برابر است با: k (بدون یکا) = ثابت دی‌الکتریک است که برای هر ماده‌ای فرق دارد. تقریباً برای هوا و خلأ 1=K است و برای محیطهای دیگر مانند شیشه و روغن ۱A = سطح خازن بر حسب d =فاصله بین دو صفه خازن بر حسب متر(m) چند نکته آزمایش نشان می‌دهد که ظرفیت یک خازن به اندازه بار (q) و به اختلاف پتانسیل دو سر خازن (V) بستگی ندارد بلکه به نسبت q/v بستگی دارد.بار الکتریکی ذخیره شده در خازن با اختلاف پتانسیل دو سر خازن نسبت مستقیم دارد.ظرفیت خازن با فاصله بین دو صفحه نسبت عکس دارد.ظرفیت خازن با مساحت هر یک از صفحات و جنس دی‌الکتریک (K) نسبت مستقیم دارد. ساختمان خازن [ویرایش] یک نمایش ساده از خازنی با صفحه‌های موازی ساختمان داخلی خازن از دو قسمت اصلی تشکیل می‌شود: صفحات هادیعایق بین هادیها (دی‌الکتریک) هرگاه دو هادی در مقابل هم قرار گرفته و در بین آنها عایقی قرار داده شود، تشکیل خازن می‌دهند. معمولاً صفحات هادی خازن از جنس آلومینیوم، روی و نقره با سطح نسبتاً زیاد بوده و در بین آنها عایقی (دی‌الکتریک) از جنس هوا، کاغذ، میکا، پلاستیک، سرامیک، اکسید آلومینیوم و اکسید تانتالیوم استفاده می‌شود. هر چه ضریب دی‌الکتریک یک ماده عایق بزرگ‌تر باشد آن دی‌الکتریک دارای خاصیت عایقی بهتر است. به عنوان مثال، ضریب دی‌الکتریک هوا ۱ و ضریب دی‌الکتریک اکسید آلومینیوم ۷ می‌باشد. بنابراین خاصیت عایقی اکسید آلومینیوم ۷ برابر خاصیت عایقی هوا است. انواع خازن [ویرایش] خازنها بر حسب ثابت یا متغیر بودن ظرفیت به دو گروه کلی ثابت و متغیر تقسیم‌بندی می‌شوند. خازنها انواع مختلفی دارند و از لحاظ شکل و اندازه با یک دیگر متفاوت‌اند. بعضی از خازنها از روغن پر شده و بسیار حجیم‌اند. خازنهای ثابت [ویرایش] این خازنها دارای ظرفیت معینی هستند که در وضعیت معمولی تغییر پیدا نمی‌کنند. خازنهای ثابت را بر اساس نوع ماده دی‌الکتریک به کار رفته در آنها تقسیم بندی و نام‌گذاری می‌کنند و از آنها در مصارف مختلف استفاده می‌شود. از جمله این خازنها می‌توان انواع سرامیکی، میکا، ورقه‌ای (کاغذی و پلاستیکی)، الکترولیتی، روغنی، گازی و نوع خاص فیلم (Film) را نام برد. اگر ماده دی‌الکتریک طی یک فعالیت شیمیایی تشکیل شده باشد آن را خازن الکترولیتی و در غیر این صورت آن را خازن خشک گویند. خازنهای روغنی و گازی در صنعت برق بیشتر در مدارهای الکتریکی برای راه اندازی و یا اصلاح ضریب قدرت به کار می‌روند. بقیه خازنهای ثابت دارای ویژگیهای خاصی هستند. خازنهای ثابت: سرامیکیخازنهای ورقه‌ایخازنهای میکاخازنهای الکترولیتیآلومینیومیتانتالیوم خازنهای سرامیکی [ویرایش] خازن سرامیکی (به انگلیسی: Ceramic capacitor) معمولترین خازن غیر الکترولیتی است که در آن دی‌الکتریک بکار رفته از جنس سرامیک است. ثابت دی‌الکتریک سرامیک بالا است، از این رو امکان ساخت خازنهای با ظرفیت زیاد در اندازه کوچک را در مقایسه با سایر خازنها بوجود آورده، در نتیجه ولتاژ کار آنها بالا خواهد بود. ظرفیت خازنهای سرامیکی معمولاً بین ۵ پیکوفاراد تا ۱/۰ میکروفاراد است. این نوع خازن به صورت دیسکی (عدسی) و استوانه‌ای تولید می‌شود و بسامد کار خازنهای سرامیکی بالای ۱۰۰ مگاهرتز است. عیب بزرگ این خازنها وابسته بودن ظرفیت آنها به دمای محیط است، زیرا با تغییر دما ظرفیت خازن تغییر می‌کند. از این خازن در مدارهای الکترونیکی، مانند مدارهای مخابراتی و رادیویی استفاده می‌شود. خازنهای ورقه‌ای [ویرایش] در خازنهای ورقه‌ای از کاغذ و مواد پلاستیکی به سبب انعطاف پذیری آنها، برای دی‌الکتریک استفاده می‌شود. این گروه از خازنها خود به دو صورت ساخته می‌شوند: خازنهای کاغذی [ویرایش] دی‌الکتریک این نوع خازن از یک صفحه نازک کاغذ متخلخل تشکیل شده که یک دی‌الکتریک مناسب درون آن تزریق می‌گردد تا مانع از جذب رطوبت گردد. برای جلوگیری از تبخیر دی‌الکتریک درون کاغذ، خازن را درون یک قاب محکم و نفوذناپذیر قرار می‌دهند. خازنهای کاغذی به علت کوچک بودن ضریب دی‌الکتریک عایق آنها دارای ابعاد فیزیکی بزرگ هستند، اما از مزایای این خازنها آن است که در ولتاژها و جریانهای زیاد می‌توان از آنها استفاده کرد. خازنهای پلاستیکی [ویرایش] در این نوع خازن از ورقه‌های نازک پلاستیک برای دی‌الکتریک استفاده می‌شود. ورقه‌های پلاستیکی همراه با ورقه‌های نازک فلزی (آلومینیومی) به صورت لوله، در درون قاب پلاستیکی بسته بندی می‌شوند. امروزه این نوع خازنها به دلیل داشتن مشخصات خوب در مدارات زیاد به کار می‌روند. این خازنها نسبت به تغییرات دما حساسیت زیادی ندارند، به همین سبب از آنها در مداراتی استفاده می‌کنند که احتیاج به خازنی با ظرفیت ثابت در مقابل حرارت باشد. یکی از انواع دی‌الکتریک‌هایی که در این خازنها به کار می‌رود پلی استایرن (به انگلیسی: Polystyrene) است، از این رو به این خازنها «پلی استر» گفته می‌شود که از جمله رایج‌ترین خازنهای پلاستیکی است. ماکزیمم بسامد کار خازنهای پلاستیکی حدود یک مگاهرتز است. خازنهای میکا [ویرایش] در این نوع خازن از ورقه‌های نازک میکا در بین صفحات خازن (ورقه‌های فلزی – آلومینیوم) استفاده می‌شود و در پایان، مجموعه در یک محفظه قرار داده می‌شوند تا از اثر رطوبت جلوگیری شود. ظرفیت خازنهای میکا تقریبا بین ۰۱/۰ تا ۱ میکروفاراد است. از ویژگیهای اصلی و مهم این خازنها می‌توان داشتن ولتاژ کار بالا، عمر طولانی و کاربرد در مدارات فرکانس بالا را نام برد. خازنهای الکترولیتی [ویرایش] یک نمونه خازن الکترولیت رایج این نوع خازنها معمولاً در رنج میکروفاراد هستند. خازنهای الکترولیتی همان خازنهای ثابت هستند، اما اندازه و ظرفیتشان از خازنهای ثابت بزرگتر است. نام دیگر این خازنها، خازن شیمیایی است. علت نامیدن آنها به این نام این است که دی‌الکتریک این خازنها را به نوعی مواد شیمیایی آغشته می‌کنند که در عمل، حالت یک کاتالیزور را دارا می‌باشند و باعث بالا رفتن ظرفیت خازن می‌شوند. برخلاف خازنهای عدسی، این خازنها دارای قطب یا پایه مثبت و منفی می‌باشند. روی بدنه خازن کنار پایه منفی، علامت – نوشته شده‌است. مقدار واقعی ظرفیت و ولتاژ قابل تحمل آنها نیز روی بدنه درج شده‌است. خازن‌های الکترولیتی در دو نوع آلومینیومی و تانتالیومی ساخته می‌شوند. یکی از کاربردهای گسترده این نوع خازن استفاده در مدار یکسوساز دیودی بعنوان فیلتر dc است. خازن آلومینیومی [ویرایش] این خازن همانند خازنهای ورقه‌ای از دو ورقه آلومینیومی تشکیل شده‌است. یکی از این ورقه‌ها که لایه اکسید بر روی آن ایجاد می‌شود «آند» نامیده می‌شود و ورقه آلومینیومی دیگر نقش کاتد را دارد. ساختمان داخلی آن بدین صورت است که دو ورقه آلومینیومی به همراه دو لایه کاغذ متخلخل که در بین آنها قرار دارند هم زمان پیچیده شده و سیمهای اتصال نیز به انتهای ورقه‌های آلومینیومی متصل می‌شوند. پس از پیچیدن ورقه‌ها آن را درون یک الکترولیت مناسب که شکل گیری لایه اکسید را سرعت می‌بخشد غوطه‌ور می‌سازند تا دو لایه کاغذ متخلخل از الکترولیت پر شوند. سپس کل مجموعه را درون یک قاب فلزی قرار داده و با یک پولک پلاستیکی که سیمهای خازن از آن می‌گذرد محکم بسته می‌شود. خازن تانتالیوم [ویرایش] در این نوع خازن به جای آلومینیوم از فلز تانتالیوم استفاده می‌شود. زیاد بودن ثابت دی‌الکتریک اکسید تانتالیوم نسبت به اکسید آلومینیوم (حدودا ۳ برابر) سبب می‌شود خازنهای تانتالیومی نسبت به نوع آلومینیومی درحجم مساوی دارای ظرفیت بیشتری باشند. محاسن خازن تانتالیومی نسبت به نوع آلومینیومی بدین قرار است: ابعاد کوچکترجریان نشتی کمترعمر کارکرد طولانی از جمله معایب این نوع خازن در مقایسه با خازنهای آلومینیومی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: خازنهای تانتالیوم گرانتر هستندنسبت به افزایش ولتاژ اعمال شده در مقابل ولتاژ مجاز آن، همچنین معکوس شدن پلاریته حساس‌ترندقابلیت تحمل جریانهای شارژ و دشارژ زیاد را ندارندخازنهای تانتالیوم دارای محدودیت ظرفیت هستند (حد اکثر تا ۳۳۰ میکرو فاراد ساخته می‌شوند) خازنهای متغیر [ویرایش] به طور کلی با تغییر سه عامل می‌توان ظرفیت خازن را تغیییر داد: «فاصله صفحات»، «سطح صفحات» و «نوع دی‌الکتریک». اساس کار خازن متغیر بر مبنای تغییر سطح مشترک صفحات خازن یا تغییر ضخامت دی‌الکتریک است، ظرفیت یک خازن نسبت مستقیم با سطح مشترک دو صفحه خازن دارد. خازنهای متغیر عموما ازنوع عایق هوا یا پلاستیک هستند. نوعی که به وسیله دسته متحرک (محور) عمل تغییر ظرفیت انجام می‌شود «واریابل» نامند و در نوع دیگر این عمل به وسیله پیچ گوشتی صورت می‌گیرد که به آن «تریمر» گویند. محدوده ظرفیت خازنهای واریابل ۱۰ تا ۴۰۰ پیکو فاراد و در خازنهای تریمر از ۵ تا ۳۰ پیکو فاراد است. از این خازنها در گیرنده‌های رادیویی برای تنظیم فرکانس ایستگاه رادیویی استفاده می‌شود. در مدارات تیونینگ رادیویی از این خازن‌ها استفاده می‌شود و به همین دلیل به این خازنها گاهی خازن تیونینگ هم اطلاق می‌شود. ظرفیت این خازن‌ها خیلی کم و در حدود ۱۰۰ تا ۵۰۰ پیکوفاراد است و بدلیل ظرفیت پایین در مدارات تایمینگ مورد استفاده قرار نمی‌گیرند، در مدارات تایمینگ از خازن‌های ثابت استفاده می‌شود و اگر نیاز باشد دوره تناوب را تغییر دهیم، این عمل به کمک مقاومت انجام می‌شود. خازنهای متغیر واریابلتریمر خازن‌های تریمر [ویرایش] خازن‌های تریمر خازن‌های متغیر کوچک و با ظرفیت بسیار پایین هستند. ظرفیت این خازن‌ها از حدود ۱ تا ۱۰۰ پیکوفاراد است و بیشتر در تیونرهای مدارات با فرکانس بالا مورد استفاده قرار می‌گیرند. این خازن‌ها معمولاً دارای ۳ پایه هستند که نوع ۲ پایه عملاً فرقی در مونتاژ ندارد. انواع خازن بر اساس شکل ظاهری آنها [ویرایش] خازن مسطح (خازن تخت)خازن کرویخازن استوانه‌ای خازن مسطح [ویرایش] خازنهای مسطح از دو صفحه هادی که بین آنها عایق یا دی‌الکتریک قرار دارد تشکیل می‌شوند. صفحات هادی نسبتا بزرگ هستند و در فاصله‌ای بسیار نزدیک به هم قرار می‌گیرند. دی‌الکتریک این نوع خازن‌ها انواع مختلفی دارد و با ضریب مخصوصی که نسبت به هوا سنجیده می‌شود، معرفی می‌گردد. این ضریب را ضریب دی‌الکتریک می‌نامند. برخی دیگر بسیار کوچک و به اندازه یک دانه عدس می‌باشند. انواع خازن‌ها بر اساس دی‌الکتریک آن‌ها [ویرایش] مواد به کار رفته در خازن. از چپ: سرامیک چندلایه، دیسک سرامیکی، فیلم پلی‌استر چندلایه، سرامیکی لوله‌ای، یونولیت، فیلم پلی‌استر متالیزه‌شده، الکترولیتی آلمینیوم. خازن کاغذیخازن الکترونیکیخازن سرامیکیخازن متغیر کاربرد خازنها در مدارات دیجیتال و انالوگ [ویرایش] در مدارهای دیجیتال از خازنها به عنوان عنصر ذخیره کنندهٔ انرژی استفاده می‌کنند که در یک لحظه شارژ و در لحظه دیگر دشارژ می‌شود ولی در مدارات انالوگ از خازن جهت ایزوله کردن (جداساختن) دو منبع متناوب و مستقیم استفاده می‌شود. خازن در برابر ولتاژ متناوب مثل اتصال کوتاه عمل می‌کند و اجازه ورود یا خروج می‌دهد ولی در مقابل ولتاژ مستقیم همانند سد عمل می‌کند و اجازه ورود و یا خارج شدن ولتاژ مستقیم از مدار را به قسمت تحت ایزوله خود نمی‌دهد. شارژ یا پر کردن یک خازن [ویرایش] یک مدار خازنی-مقاومتی ساده که چگونگی شارژ خازن را نمایش می‌دهد. وقتی که یک خازن بی‌بار را به دو سر یک باتری وصل کنیم؛ الکترون‌ها در مدار جاری می‌شوند. بدین ترتیب یکی از صفحات بار مثبت و صفحه دیگر بار منفی پیدا می‌کند. آن صفحه‌ای که به قطب مثبت باتری وصل شده؛ بار مثبت و صفحه دیگر بار منفی پیدا می‌کند. خازن پس از ذخیره کردن مقدار معینی از بار الکتریکی پر می‌شود. یعنی وجود اینکه کلید همچنان بسته‌است، ولی جریانی از مدار عبور نمی‌کند و در واقع جریان به صفر می‌رسد. یعنی به محض اینکه یک خازن خالی بدون بار را در یک مدار به مولد متصل کردیم؛ پس از مدتی کوتاه عقربه گالوانومتر دوباره روی صفر بر می‌گردد. یعنی دیگر جریانی از مدار عبور نمی‌کند. در این حالت می‌گوییم خازن پرشده‌است. دشارژ یا تخلیه یک خازن [ویرایش] ابتدا خازنی را که پر است در نظر می‌گیریم. دو سر خازن را توسط یک سیم به همدیگر وصل می‌کنیم. در این حالت برای مدت کوتاهی جریانی در مدار برقرار می‌شود و این جریان تا زمانی که بار روی صفحات خازن وجود دارد برقرار است. پس از مدت زمانی جریان صفر خواهد شد. یعنی دیگر باری بر روی صفحات خازن وجود ندارد و خازن تخلیه شده‌است. تأثیر ماده دی‌الکتریک [ویرایش] وقتی که خازنی را به مولدی وصل می‌کنیم؛ یک میدان یکنواخت در داخل خازن بوجود می‌آید. این میدان الکتریکی بر توزیع بارهای الکتریکی اتم‌های عایقی که در بین صفحات قرار دارد اثر می‌گذارد و باعث می‌شود که دوقطبی‌های موجود در عایق طوری شکل‌گیری کنند؛ که در یک سمت عایق بارهای مثبت و در سمت دیگر آن بارهای منفی تجمع یابند. توزیع بارهایی که در لبه‌های عایق قرار دارند، بر بارهای روی صفحات خازن اثر می‌گذارد. یعنی بارهای منفی روی لبه‌های عایق، بارهای مثبت بیشتری را روی صفحات خازن جمع می‌کند؛ و همینطور بارهای مثبت روی لبه‌های عایق بارهای منفی بیشتری را روی صفحات خازن جمع می‌کند. بنابراین با افزایش ثابت دی‌الکتریک (K) می‌توان بارهای بیشتری را روی خازن جمع کرد و باعث افزایش ظرفیت یک خازن شد. با گذاشتن دی‌الکتریک در بین صفحات یک خازن ظرفیت آن افزایش می‌یابد. میدان الکتریکی درون خازن تخت [ویرایش] در فضای بین صفحات خازن باردار میدان الکتریکی یکنواختی برقرار می‌شود که جهت آن همواره از صفحه مثبت خازن به سمت صفحه منفی خازن است. اندازه میدان همواره یک عدد ثابت می‌باشد و از فرمول زیر بدست می‌آید: که در آن: E: میدان الکتریکیV: اختلاف پتانسیل دو سر خازنd: فاصله بین دو صفحه خازن میدان الکتریکی با اختلاف پتانسیل دو سر خازن نسبت مستقیم و با فاصله بین صفحات خازن نسبت عکس دارد. به هم بستن خازنها [ویرایش] خازنها در مدار به دو صورت بسته می‌شوند: موازیمتوالی (سری) بستن خازنها به روش موازی [ویرایش] خازن‌هایی که موازی به هم متصل شده‌اند. در بستن به روش موازی، بین خازنها دو نقطه اشتراک وجود دارد. در این روش: اختلاف پتانسیل برای همة خازنها یکی است.بار ذخیره شده در کل مدار برابر است با مجموع بارهای ذخیره شده در هریک از خازنها. ظرفیت معادل در حالت موازی [ویرایش] با فرض اینکه سه خازن به نام‌های ۱، ۲ و ۳ در اختیار داشته باشیم: (Q:بار کل دو خازن است) ظرفیت کل: اندیسها مربوط به خازنهای ۱ ؛ ۲ و ۳ می‌باشد. بنابراین هرگاه چند خازن باهم موازی باشند، ظرفیت خازن معادل برابر است با مجموع ظرفیت خازن‌ها. بستن خازنها بصورت متوالی [ویرایش] بستن خازن‌ها به صورت سری. در بستن به روش متوالی بین خازن‌ها یک نقطه اشتراک وجود دارد و تنها دو صفحه دو طرف مجموعه به مولد بسته شده و از مولد بار دریافت می‌کند؛ صفحات مقابل نیز از طریق القاء بار الکتریکی دریافت می‌کنند. بنابراین اندازه بار الکتریکی روی همه خازنها در این حالت باهم برابر است. در بستن خازنها به طریق متوالی: بارهای روی صفحات هر خازن یکی است.اختلاف پتانسیل دو سر مدار برابر است با مجموع اختلاف پتانسیل دو سر هر یک از خازن‌ها. ظرفیت معادل در حالت متوالی [ویرایش] بار کل: اختلاف پتانسیل کل: بنابراین وارون ظرفیت معادل در حالت متوالی، برابر است با مجموع وارون ظرفیت هریک از خازن‌ها. انرژی ذخیره شده در خازن [ویرایش] پر شدن یک خازن باعث بوجود آمدن بار ذخیره در روی آن می‌شود و این هم باعث می‌شود که انرژی روی صفحات ذخیره گردد. کاری که در فرآیند پر شدن خازن انجام می‌شود را می‌توان محاسبه نمود. کد رنگی خازن‌ها [ویرایش] در خازن‌های پلیستر برای سالهای زیادی از کدهای رنگی بر روی بدنه آنها استفاده می‌شد. در این کدها سه رنگ اول ظرفیت را نشان می‌دهند و رنگ چهارم تولرانس (درصد خطا) را نشان می‌دهد. برای مثال قهوه‌ای - مشکی - نارنجی، به معنی ۱۰۰۰۰ پیکوفاراد یا ۱۰ نانوفاراد است. خازن‌های پلیستر امروزه به وفور در مدارات الکترونیک مورد استفاده قرار می‌گیرند. این خازنها در برابر حرارت زیاد معیوب می‌شوند و بنابراین هنگام لحیم‌کاری باید به این نکته توجه داشت. ترتیب رنگی خازن‌ها به ترتیب از ۰ تا ۹ به صورت زیر است: سیاه، قهوه‌ای، قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی، بنفش، خاکستری، سفید خازن‌ها با هر ظرفیتی وجود ندارند. بطور مثال خازن‌های ۲۲ میکروفاراد یا ۴۷ میکروفاراد وجود دارند ولی خازن‌های ۲۵ میکروفاراد یا ۱۱۷ میکروفاراد وجود ندارند. دلیل اینکار چنین است: فرض کنیم بخواهیم خازن‌ها را با اختلاف ظرفیت ده تا ده تا بسازیم. مثلاً ۱۰ و ۲۰ و ۳۰ و.... در ابتدا خوب به‌نظر می‌رسد ولی وقتی که به ظرفیت مثلاً ۱۰۰۰ برسیم چه رخ می‌دهد؟ مثلاً ۱۰۰۰ و ۱۰۱۰ و ۱۰۲۰ و... که در اینصورت اختلاف بین خازن ۱۰۰۰ میکروفاراد با ۱۰۱۰ میکروفاراد بسیار کم است و فرقی با هم ندارند پس این مساله معقول به‌نظر نمی‌رسد. برای ساختن یک رنج محسوس از ارزش خازن‌ها، می‌توان برای اندازه ظرفیت از مضارب استاندارد ۱۰ استفاده نمود. مثلاً ۷/۴ - ۴۷ - ۴۷۰ و... و یا ۲/۲ - ۲۲۰ - ۲۲۰۰ و... کد عددی خازن‌ها [ویرایش] در خازن‌های الکترولیتی معمولا ظرفیت به صورت یک عدد مشخص با واحد مربوطه‌اش (pf,nf و...) در کنار ولتاژ ذخیره سازی (حداکثر ولتاژ که در خازن ذخیره می‌شود) نوشته شده‌است. اما در سایر خازن‌ها یک عدد ۳ رقمی به همراه یک حرف انگلیسی (k , j یا m)نوشته شده‌است. برای محاسبهٔ ظرفیت این نوع خازن‌ها دو عدد اول را در ده به توان عدد سوم ضرب می‌کنیم که واحد را بر حسب پیکوفاراد به دست می‌دهد. برای مثال اگر روی خازنی عدد 684k نوشته شده باشد به این معنی است که ظرفیت این خازن برابر است با: ۱۰۰۰۰×۶۸ پیکوفاراد یعنی ۶۸۰ نانوفاراد یا ۰٫۶۸ میکروفاراد. حروف نیز به ترتیب بیانگر خطاهای پنج درصد برای j ده درصد برای k و بیست درصد برای m می‌باشند.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 0:23 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

مقاومت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

مقاومت

برای دیگر کاربردها، مقاومت (ابهام‌زدایی) را ببینید.

مقاومت یک عنصر الکتریکی دو پایه است که مطابق قانون اهم هنگامی که جریان الکتریکی از آن عبور کند بین پایه‌هایش اختلاف ولتاژ ایجاد میشود. این قطعه مصرف بسیاری در الکترونیک دارد. برای تشخیص مقدار اهم مقاومت‌ها از رنگهای روی آن استفاده می‌شود و یک رنگ نقره‌ای یا طلایی نیز در آخر این رنگ‌ها به عنوان درصد خطا در نظر گرفته می‌شود.

$V = I R$

مطالب بیشتر

به هم بستن مقاومت ها

بستن مقاومت ها به یک دیگر به صورت سری و موازی است در بستن مقاومت ها به صورت سری حداقل یکی از پایه های مقاومت به مقاومت دیگر وصل شده است که در این شرایط ولتاژ در بین آنها تقسیم می شود در حالت موازی تمام مقاومتهای دورن مدار از هر دو طرف به منبع وصل شده اند و آمپر بین آنها تقسیم می شود

نگارخانه [ویرایش]

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 0:21 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

شيمي كوانتومي

شیمی کوانتومی

دید کلی

شیمی کوانتومی ، دانش کاربرد مکانیک کوانتومی در مسایل مربوط به شیمی است. اثر شیمی کوانتومی ، در شاخه‌های وابسته به شیمی قابل لمس است. مثلا :

علمای شیمی فیزیک ، مکانیک کوانتومی را (به کمک مکانیک آماری) در محاسبات مربوط به خواص ترمودینامیکی (مانند آنتروپی و ظرفیت حرارتی) گازها ، در تفسیر طیفهای مولکولی به منظور تائید تجربه خواص مولکولی (مانند طولها و زوایای پیوندی) ، در محاسبات نظری خواص مولکولی ، برای محاسبه خواص حالات گذار واکنشهای شیمیایی به منظور برآورد ثابتهای سرعت واکنش ، برای فهم نیروهای بین مولکولی و بالاخره برای بررسی ماهیت پیوند در جامدات بکار می‌برند.
علمای شیمی آلی از مکانیک کوانتومی ،‌ برای برآورد پایداریهای نسبی مولکولها ، محاسبه خواص واسطه‌های واکنش ، بررسی ساز و کار واکنشهای شیمیایی ، پیش بینی میزان ترکیبات و تحلیل طیفهای NMR استفاده می‌کنند.
علمای شیمی تجزیه از مکانیک کوانتومی برای تفسیر شدت و فرکانسهای خطوط طیفی استفاده می‌کنند.
علمای شیمی معدنی از نظریه میدان لیگاند که یک روش تقریبی مکانیک کوانتومی است، در توضیح خواص یونهای مرکب فلزات واسطه سود می‌برند.

فرضیه پلانک ، سرآغاز مکانیک کوانتومی

در سال 1900، "ماکس پلانک" ، نظریه‌ای ابداع کرد که با منحنی‌های تجربی تابش جسم سیاه ، مطابقتی عالی از خود ارائه داد. فرض او این بود که اتمهای جسم سیاه ( ماده‌ای که تمام نورهای تابیده به آن را جذب کند ) ، تنها قادرند نورهایی را گسیل سازند که مقادیر انرژی آنها توسط رابطه hv داده می‌شود. در رابطه ، v فرکانس تابش و h ، ثابت تناسب است که

به ثابت پلانک معروف است. با قبول مقدار ، منحنی‌هایی بدست می‌آیند که با منحنی‌های تجربی جسم سیاه کاملا مطابقت دارند. کار پلانک سرآغاز مکانیک کوانتومی بود.

به دنبال پلانک ، "انیشتین" نیز مشاهدات مزبور را بر اساس اندیشه تشکیل نور از اجزایی ذره گونه تشریح کرد که آنها را

فوتون نامید که انرژی هر یک از آنها برابر است با

احتمال و مکانیک کوانتومی

موضوع احتمال ، یک نقش اساسی را در مکانیک کوانتومی ایفا می‌کند. در مکانیک کوانتومی ، سروکار ما با احتمالاتی است که با متغیر پیوسته‌ای مانند مختصه x درگیرند. صحبت از احتمال پیدا شدن یک ذره در یک نقطه خاص

مانند x = 0.5000 حاوی چندان معنایی نیست، زیرا تعداد نقطه‌ها در روی محور x نامتناهی ، ولی تعداد در اندازه گیریهای ما به هر حال متناهی است و از این رو ، احتمال وصول با دقت به 0.5000 بی‌نهایت کم خواهد بود.

این است که به جای آن از احتمال یافتن ذره در یک فاصله کوتاه از محور x ، واقع بین x+dx , x صحبت می‌شود که در آن dx یک طول بینهایت کوچک است. طبیعتا احتمال فوق متناسب با فاصله کوچک dx بوده و و برای نواحی مختلف محور x متغیر خواهد بود. بنابراین احتمال اینکه ذره در فاصله مابین x و x+dx پیدا شود، مساوی g(x)dx است که در اینجا (g(x بیانگر نحوه تغییرات احتمال روی محور x است. تابع (g(x چون برابر مقدار احتمال در واحد طول است، لذا چگالی احتمال نامیده می‌شود.

چون احتمالات ، اعداد حقیقی و غیر منفی‌اند، لذا (g(x باید یک تابع حقیقی باشد که همه جا غیر منفی است. تابع

موج می‌تواند هر مقدار منفی و یا مقادیر مختلط را به خود بگیرد و از این نظر به عنوان یک چگالی احتمال محسوب نمی‌شود. مکانیک کوانتومی به عنوان یک اصل می‌پذیرد که چگالی احتمال برابر است.

اصل عدم قطعیت هایزنبرگ

اندیشه "بوهر" مبنی بر اینکه هر الکترون در اتم ، تنها می‌تواند کمیتهای معین انرژی را دارا باشد، گام مهمی در رشد و تکوین نظریه اتمی بود (مدل اتمی بوهر). نظریه بوهر برای توجیه طیف اتم هیدروژن ، مدلی رضایت بخش ارائه کرد، اما تلاش برای بسط نظریه به منظور تشریح طیف اتمهای دارای بیش از یک الکترون ناموفق بود. دلیل این مشکل به زودی آشکار شد.

در نگرش بوهر ، الکترون به عنوان ذره‌ای باردار متحرک ، در نظر گرفته می‌شود. برای پیش بینی دقیق مسیر یک جسم متحرک ، دانستن مکان و سرعت جسم در هر لحظه معین ضروری است. اصل عدم قطعیت هایزنبرگ (1926) نشان می‌دهد که تعیین دقیق مکان و اندازه حرکت جسمی به کوچکی الکترون ناممکن است. هرچه تلاش کنیم که یکی از این کمیتها را دقیقتر تعیین کنیم، از دقت کمیت دیگر ، نامطمئن‌تر هستیم.

مشاهده اشیا با دریافت انعکاس پرتوهای نوری که برای روشن کردن آنها بکار رفته است، امکان‌پذیر است. برای تعیین موقعیت جسمی به کوچکی یک الکترون ، تابشی با طول موج به غایت کوتاه مورد نیاز است. چنین تابشی ،‌ طبعا فرکانس بسیار بالایی خواهد داشت و بسیار پرانرژی خواهد بود. وقتی این تابش به الکترون برخورد کند، سبب تغییر تندی و جهت حرکت آن می‌شود. از این رو هر گونه تلاش برای تعیین موقعیت الکترون ، اندازه حرکت آن را به شدت تغییر می‌دهد. فوتونهایی که طول موج بلندتر دارند، کم انرژی‌ترند و تاثیر کمتری بر اندازه حرکت الکترون می‌گذارند، ولی به علت بلندی طول موجشان ، نخواهند توانست موقعیت دقیق الکترون را نشان دهند.

از این رو ، این دو نوع عدم قطعیت با هم مرتبطند. به گفته هایزنبرگ ، حاصلضرب عدم قطعیت در مورد lیک شیء ،

و عدم قطعیت در اندازه حرکت آن ، ، برابر یا بزرگتر از حاصل بخش ثابت پلانک ، است:

عدم قطعیت در اندازه گیری ، برای اشیایی به کوچکی الکترون بسیار مهم است، در حالی که برای اشیا با اندازه معمولی بی‌اهمیت است.

معادله شرودینگر

اصل عدم قطبیت هایزنبرگ نشان می‌دهد که هر نوع کوشش در راه جامعتر و دقیق کردن مدل بوهر ، بی‌نتیجه است، زیرا تعیین دقیق مسیر الکترون در یک اتم ناممکن است. از سوی دیگر ، "شرودینگر" ، رابطه دوبروی را برای تدوین معادله‌ای بکار برد که الکترون را برحسب خصلت موجی آن توصیف می‌کند.

معادله شرودینگر پایه مکانیک موجی است. معادله برحسب یک تابع موجی برای الکترون نوشته می‌شود. وقتی

معادله برای الکترون در اتم هیدروژن حل می‌شود، یک سلسله تابع موجی بدست می‌آید. هر تابع موجی به یک حالت معین انرژی برای الکترون مربوط است و ناحیه‌ای در اطراف هسته را توضیح می‌دهد که در آن ،‌ امکان یافتن الکترون وجود دارد. تابع موجی یک الکترون آنچه را که یک اوربیتال نامیده می‌شود، توضیح می‌دهد.

شدت هر موج ، با مجذور دامنه آن متناسب است. تابع موجی ، ، تابع دامنه است. مقدار برای یک حجم کوچک در هر موقعیتی در فضا ، متناسب با چگالی بار الکترونی در آن حجم است.

می‌توان تصور کرد که بار الکترون به سبب حرکت سریع الکترون به صورت ابر باردار در فضای دور هسته گسترده شده است. این ابر در برخی نواحی غلیظتر از نواحی دیگر است. احتمال یافتن الکترون در هر ناحیه معین متناسب با چگالی ابر الکترونی در آن ناحیه است. این احتمال در ناحیه‌ای که ابر الکترونی غلیظتر است، بیشتر خواهد بود. این تفسیر کوششی برای توصیف مسیر الکترون ، به عمل نمی‌آورند، بلکه فقط پیش بینی می‌کند که احتمال یافتن الکترون در کجا بیشتر است.

گروه علمی نابغه های ایران

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 0:16 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

تمشك

تمشک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

تمشک

Cultivated raspberries

تمشک

تمشک درختچه‌ای از تیره گل سرخیان که دسته مستقلی را به نام دسته تمشک‌ها تشکیل می‌دهند و به حالت وحشی در نقاط گرم و ساحلی مرطوبی مانند گیلان و مازندران و همچنین در آذربایجان فراوان است.در آذربایجان به تمشک بؤیورتکن میگویند. تمشک گیاهی است با ساقه‌های تیغ‌دار که در کنار جاده‌ها و مزارع و جنگل‌ها به صورت انبوه می‌روید برگهایش متناوب و گوشوارک‌دار و شامل ۳ تا ۵ برگچه است.

محتویات

[نهفتن]

مواد غذایی [ویرایش]

Nutrient	Value per 123 grams	% Daily Value
Nutrients in raw raspberries^[۱]
انرژی	64 kcal
فیبر	8 g	32%
قند	5.4 g
کلسیم، Ca	30.7 mg	3%
منیزیوم، Mg	27.1 mg	7%
آهن، Fe	0.8 mg	5%
منگنز، Mn	0.8 mg	41%
پتاسیم، K	186 mg	5%
سدیم، Na	1.2 mg	0%
ویتامین ث، یا اسکوربیک اسید	32.2 mg	54%
ویتامین آ، IU	40.6 IU	1%
ویتامین کا، mcg	9.6 mcg	12%
اسید فولیک، mcg	25.8 mcg	6%
لوتئین + زآگزانتین	167 mcg	ne

ne: Daily Value not established

انواع تمشک وحشی در شمال ایران [ویرایش]

تمشک ارمنی

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:12 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

توت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

ممکن است این مقاله نیازمند ویکی‌سازی باشد تا با استانداردهای کیفی ویکی‌پدیا هم‌خوانی یابد. خواهشمندیم با افزودن پیوندهای داخلی مرتبط، یا با بهبود چیدمان به بهبود آن کمک کنید.

برای جزئیات بیشتر روی [نمایش] کلیک کنید.[نمایش]

در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشده‌است.
شما می‌توانید با افزودن منابع برطبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید.
مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

لحن این مقاله برای دانشنامهٔ ویکی‌پدیا نامناسب است.
لطفا کلمات ستایش‌گونه و غیر ادبی و عبارات غیردانشنامه‌ای موجود در این مقاله را بزدایید.

برای راهنمایی بیشتر صفحهٔ راهنمایی برای نوشتن مقاله‌های بهتر را ببینید.

شاید در بحث همین صفحه توضیحی دراین‌باره نوشته شده باشد.

یک درخت قدیمی و یا تاریخی در اکثر کشورهای جهان که معمولاً در هر کشوری دارای قدمت بیش از دویست، سیصد سال است. دارای پوست زرد نارنجی بوده که از مشخصه‌های جالب آن در زمستان است (بیشتر در مورد درختان نهال و جوان). درختی است مقاوم و کم نیاز که در اکثر مناطق و آب و هوا رشد می‌نماید و حتی می‌تواند به ارتفاع 25 متر نیز برسد. بعضی از درختان توت فقط گلهای نر تولید نموده و بنابراین میوه نمی‌آورند. این نوع درختان به عنوان یک درخت زینتی سایه‌دار بسیار مناسب هستند.

colspan=2 style="text-align: center; background-color: transparent; text-align:center; border: 2px solid red;" \| توت

colspan=2 style="text-align: center; background-color: transparent; text-align:center; border: 2px solid red;" \| طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
شاخه:	گیاهان گلدار
رده:	Magnoliopsida
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	Moraceae
سرده:	Morus

میوه و برگ درخت توت

درخت توت

توت از تیره گزنه ها(Morus alba) است که شامل ده تا شانزده گونه می‌باشد. شاه‌توت یکی از انواع این درخت است. توت سیاه با وجود اینکه کاملاً شبیه شاه توت است، بر خلاف آن میوه اش شیرین و تا حدی لزج است.

توت سفید در چین مرکزی و شرقی بصورت بومی وجود دارد. این درخت قرنها پیش به اروپا برده شد، در آمریکا به‌عنوان منبع غذائی برای کرم ابریشم در اوائل دوران استقلال این کشور این درخت مورد استفاده قرار گرفت. البته نوعی از توت که به آن «توت قرمز» گفته می‌شود در آمریکا بصورت بومی وجود داشته که از ایالت ماساچوست تا ایالت کانزاس دیده می‌شود.

توت سیاه نیز که در آسیای غربی وجود داشته قبل از دوران رومی‌ها به اروپا برده شده است.

خواص توت سفید [ویرایش]

توت سفید سرشار از املاح معدنی، تانن، مواد چربی و ویتامین‌های A و C می‌باشد. جوشانده‏ً پوست خشک شاخه‌های جوان و تازه درخت توت برای لینت مزاج مفید است.

. شیرینی توت از جنس قند یعنی گلوکز و فراکتوز و نظایر آن نیست بلکه شیرینی توت از سوربیتول آن می‌باشد.

منابع [ویرایش]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:9 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

توت فرهنگي

توت‌فرنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

توت فرنگی

توت‌فرنگی (با نام‌های: چیلک یا چیالک جنگلی، چَلَم و شالکَه) گیاهی نهان‌دانه از تیرهٔ گل سرخ است. رشد این گیاه در آب و هوای معتدل گرم و در بستر غنی از گیاخاک و خاک اسیدی بسیار خوب است. گل‌های توت‌فرنگی نسبت به سرما به شدت حساس هستند ولی عطر و طعم نهنج (قسمت خوراکی گیاه) با انجماد از بین نمی‌رود.^[۱]

توت فرنگی به‌دلیل دارا بودن فیتو کمیکال، اثرات مثبت بسیاری بر روی مغز می‌گذارد و می‌تواند اثرات نامطلوب پیری بر مغز را کاهش دهد.

محتویات

[نهفتن]

تاریخچه توت‌فرنگی [ویرایش]

توت‌فرنگی میوه‌ای نسبتاً جدید است که تا ۲۵۰-۳۰۰ سال قبل به این شکل امروزی وجود نداشت و بیشتر موارد استفاده دارویی داشته است. در قرن چهاردهم در فرانسه توت فرنگی‌های وحشی از جنگل به زمین زراعتی منتقل شد و از آن به عنوان یک گیاه اهلی استفاده گردید. در جنگل‌های شمال ایران توت فرنگی وحشی بطور فراوان یافت می‌شود. به‌نظر می‌رسد که اولین رقم اصلاح‌شده در زمان صدارت اتابک اعظم از فرانسه به ایران آمد و به نام اتابکی خوانده شد.

نگارخانه [ویرایش]

بیماری‌ها [ویرایش]

بیماری قارچی در توت فرنگی
بیماری بد شکلی در توت فرنگی
بیماری تاجخروسی در توت فرنگی

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:8 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

چاي

چای از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ناوبری، جستجو برای اثبات‌پذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائه‌شده به‌درستی ارجاع داده نشده‌اند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکی‌پدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بی‌منبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. این نوشتار دربردارندهٔ متن چینی است. اگر مرورگر یا رایانهٔ‌تان تنظیم نشده باشد، به جای نویسه‌های حروف چینیs، علامت سؤال، مستطیل و علائم دیگر نمایش داده می‌شوند. مجموعه‌ای از گفتاوردهای مربوط به چای در ویکی‌گفتاورد موجود است. تولید کنندگان اصلی چای.
چای نام یک گیاه و نوشیدنی ساخته شده از این گیاه است. چای واژه‌ای است چینی که در چین و شمال هندوستان به کار می‌رود و تقریباً با همان تلفظ وارد زبان فارسی شده‌است. نام این گیاه در گویش چینی جنوبی چای و در گویش چینی شمالی به صورت تِی تلفظ می‌شد و هردو تلفظی از یک واژه یگانه در چینی قدیم هستند. مردم اروپای غربی نام این گیاه را از چینیان شمالی و مردم خاورمیانه و شمال آفریقا نام آن را از چینیان جنوبی آموختند. نوشیدنی چای با دم کردن برگها، جوانه‌ها یا شاخه‌های فرآوری شده بوته چای گونه Camellia sinensis به مدت چند دقیقه درآب داغ درست می‌شود. فرآوری آن می‌تواند شامل اکسیداسیون، حرارت دهی، خشکسازی و افزودن گیاهان، گلها، چاشنیها و میوه‌های دیگر به آن باشد. برگهای چای درون یک استکان چینی چای یک منبع طبیعی از کافئین، تئوفیلین، تیانین و آنتی اکسیدان‌ها است، اما تقریباً بدون چربی، کربوهیدرات‌ها، یا پروتئین. آن دارای طعمی مطلوب است که کمی تلخ و گس می‌باشد. محتویات [نهفتن] ۱ فرآوری و طبقه بندی۲ تاریخچه ۲.۱ افسانه‌های پیدایش چای۲.۲ آسیا ۲.۲.۱ چین ۲.۲.۱.۱ ظهور چای بخارداده و گرد (پودری)۲.۲.۱.۲ بو دادن و دم کردن۲.۲.۱.۳ اکسایش ۲.۲.۲ کره۲.۲.۳ ژاپن ۲.۲.۳.۱ وارد کردن چای و فرهنگ چای۲.۲.۳.۲ کتاب چای Kissa Yojoki۲.۲.۳.۳ برشته‌سازی چای به ژاپن معرفی شد۲.۲.۳.۴ پیدایش فرهنگ چای در ژاپن۲.۲.۳.۵ چای سبز جدید ژاپن۲.۲.۳.۶ ماشین خردکن۲.۲.۳.۷ خودکار کردن ۲.۲.۴ ایران ۲.۳ چای در کل جهان توزیع می‌شود ۳ میزان تولید چای در جهان۴ فرهنگ چای۵ انواع چای۶ ترکیب کردن و افزودنی‌ها۷ محتویات۸ خواص و فواید۹ تهیه ۹.۱ تهیه انواع چای۹.۲ افزودنیها ۱۰ بسته بندی ۱۰.۱ کیسه‌های چای۱۰.۲ چای متراکم (فشرده)۱۰.۳ قالب‌های چای۱۰.۴ چای فوری ۱۱ انبارسازی۱۲ نگاره‌ها۱۳ پانویس۱۴ پیوند به بیرون۱۵ منابع فرآوری و طبقه بندی [ویرایش] انواع چای براساس نوع فرآوری خود قابل تمایز هستند. برگهای بوته گیاه چای، اگربه سرعت پس از چیده شدن، خشک نشوند، پلاسیده و اکسیده می‌شوند. این فرآیند مشابه با تبدیل جو به مالت است، که درآن نشاسته به انواع شکر تبدیل می‌شود؛ برگ‌های آن به سرعت تیره می‌شوند، و سبزینه آن تخریب شده و مواد جوهرمازو درآن آزاد می‌شود. گام بعدی در فرآوری، متوقف ساختن روند اکسیداسیون در مرحله‌ای ازپیش‌تعیین‌شده و از طریق از بین بردن آب برگ‌ها با حرارت دادن آنها می‌باشد. اصطلاح «تخمیر» (احتمالاً به وسیله پرورش‌دهندگان انگور) برای تشریح این فرآیند بکار برده شده، و حتی در مواردی که هیچ‌گونه تخمیر واقعی (یعنی این فرآیند با مخمر انجام نگرفته و اتانول هم تولید نشود) صورت نگرفته باشد، استعمال شده‌است. اما بدون کنترل دقیق رطوبت و دما، قارچ‌ها بروی سطح چای رشد می‌کنند. قارچ‌ها سبب تخمیر واقعی در چای می‌شوند که سبب آلودگی چای با مواد سمی و سرطان‌زا گشته، که در نتیجه آن چای را باید دور ریخت. ازلحاظ سنتی، چای بر اساس درجه و دوره تخمیر شدن (اکسیداسیون) برگ‌ها، به گروه‌های زیر طبقه بندی می‌شود: چای سفید: برگ‌های تازه (جوانه‌ها) که تحت عمل اکسیداسیون قرار نگرفته‌اند؛ شکوفه‌های چای را برای جلوگیری از تشکیل سبزینه (کلروفیل) از نور خورشید می‌توان دور نگه داشت. چای سفید نسبت به دیگر انواع چای در مقادیر کمتری تولید می‌شود و می‌تواند از همان نوع چای که با روش‌های دیگر تولید شده ازلحاظ قیمت نسبتاً گران‌تر تمام شود. این نوع چای در کشورهای دیگر به غیر از چین، کمتر شناخته شده‌است، اگرچه این شناخت با عرضه چای سفید به شکل کیسه‌ای، و نیز چای سفید سرد و فوری، بیشتر شده‌است.چای سبز: فرآیند اکسیداسیون پس از گذشت زمان اندکی از طریق حرارت یا با بخار که یک روش سنتی ژاپنی است یا به وسیله بو دادن آن در تابه‌های داغ، به عنوان یک روش سنتی چینی متوقف می‌شود. برگ‌های چای را می‌توان به شکل برگ‌های جداگانه یا تبدیل شده به حبه که برای تولید چای باروتی استفاده می‌شود، برای خشک کردن کنارگذاشت. فرآیند اخیر، زمان‌بر بوده و به عنوان نمونه تنها برای چای‌های زرین (pekoe) با کیفیت بالا استفاده می‌شود. چای یک یا دو روز پس از چیدن، فرآوری می‌شود.چای اولانگ (Oollong): عمل اکسیداسیون در حد فاصل بین استانداردهای زمانی مربوط به چای سبز و چای سیاه متوقف می‌شود. فرآیند اکسیداسیون دو تا سه روز به طول خواهد انجامید.چای قرمز: می‌گذارند برگ‌های چای بطور کامل اکسیده شود. چای سیاه در بیشتر نقاط جنوب آسیا (هند، سریلانکا، بنگلادش، پاکستان و غیره)، و نیز درقرن اخیر دربسیاری از کشورهای آفریقائی از جمله کنیا، بروندی، روآندا، مالاوی و زیمبابوه متداول بوده‌است. ترجمه لغت به لغت عبارت «چای قرمز» را در زبان چینی، می‌توان برای عاشقان چای بکار برد. چینی‌ها آن را «چای سرخ» می‌نامند زیرا رنگ مایع دم کرده آن سرخ است. غربی‌ها هم آن را «چای سیاه» می‌گویند چون برگ‌های چایی که معمولاً دم می‌کنند به رنگ مشکی است. اما چای قرمز به Rooibos نیز اشاره می‌کند، که یک ماده دم‌کردنی گیاهی دم‌نوش رایج در آفریقای جنوبی محسوب می‌شود. فرآیند اکسیداسیون از حدود دو هفته تا یک ماه طول خواهد کشید. چای سیاه در طبقه‌بندی دیگر به عنوان چای «ناب» یا CTC (خرد، پخش و به هم پیچیده، روش تولیدی که درسال۱۹۳۲ابداع شده‌است) مطرح می‌شود. چای‌های سیاه غیر مخلوط نیز از طریق مکان، زمان و فصل (اول، دوم، یا پاییز) تولید خود شناخته می‌شوند. چای‌های ناب و CTC طبق کیفیت برگ پس از تولید و بر اساس سیستم Orange Pekoe نیز درجه‌بندی می‌شوند.پوئر (Pu-erh): (در فلات کانتون چین به عنوان پولی (polee) نیز خوانده می‌شود)، دو نوع از این چای وجود دارد، «خام» و «رسیده». نوع خام یا سبز آن را می‌توان بلافاصله مصرف نمود یا گذاشت تا رسیده‌تر شود. طی فرآیند رسیدن گیاه چای، چای متحمل عملیات تخمیر ثانویه و میکروبی (باکتریایی) می‌شود. پوئر رسیده از از برگ سبز چای ساخته می‌شود که بطور مصنوعی اکسیده می‌شود تا به طعم فرآیند رسیدن طبیعی خود نزدیک شود. این عمل تحت فرآیند مشابهی کنترل می‌شود تا آنها را با هم ترکیب نماید که در آن هم رطوبت و هم دمای چای بطور دقیقی تحت نظارت قرار می‌گیرد. هردو نوع چای پوئر معمولاً به اشکال مختلفی متراکم می‌شوند ازجمله قالبی، قرص‌مانند، کاسه‌ای شکل یا قارچ‌مانند. درحالی که بیشتر انواع چای درهمان سال اول تولید خود، مصرف می‌شوند، اما چای پوئر را برای بهبود طعم آن می‌توان دِیرتر مصرف کرد و نوع خامش را بین ۳۰ تا۵۰ سال و نمونه رسیده اش را بین۱۰ تا ۱۵سال نگهداری نمود، اگرچه کارشناسان و طرفداران آن درمورد دوره زمانی بهینه توقف فرآیند رسیده شدن چای با هم اختلاف دارند. بیشتر اوقات، پوئر را برای مدت 5 دقیقه درآب جوش خیس می‌کنند. علاوه براین، برخی از ساکنان تبت از پوئر را با کره گاو کوهاندار تبتی (yak)، شکر و نمک می‌جوشانند و چای کره گاوی که بسیار مقوی هم هست را تهِیه می‌کنند. چای‌هایی که همچون پوئر و لیوبائو Liu bao بر روی آنها اکسیداسیون ثانویه واقع می‌شود، در چین به عنوان چای سیاه شناخته می‌شوند. این را نباید با اصطلاح انگلیسی چای سیاه اشتباه گرفت که درچین به آن چای قرمز می‌گویند.چای زرد: یا تحت نام «چای با کیفیت» در دربار سلطنتی استفاده شود، و یا چای مخصوصی مشابه با چای سبز، این نوع چای مرحله کند تری از خشک را سپری می‌کند.کوکیچا (Kukicha): همچنین چای زمستان نیز نامیده می‌شود، کوکیچا از شاخه‌های کوچک و برگ‌های کهنه و هرس شده گیاه چای طی فصل زمستانه و با برشته‌سازی، عمل می‌آید. این ماده به عنوان یک غذای سالم در ژاپن و نیز در رژیم‌های افزایش طول عمر بطور رایجی مصرف می‌شود.ژنمایکا (Genmaicha): درزبان ژاپنی به معنای چای برنج قهوه‌ای رنگ است، آن چای سبزی است که با برنج خشک قهوه‌ای برشته شده (برخی اوقات برنج بوداده) ترکیب می‌شود، و در ژاپن بسیار متداول بوده اما درچین هم مصرف می‌شود.چای گل (عطری): چای‌هایی که با گل‌ها فرآوری یا دم می‌شوند و هر نوع گلی هم برای گونه خاصی از چای هم‌چون چای سبز یا سرخ، استفاده می‌شود. معروف‌ترین چای عطری، چای یاسمن (هیوآنگ پین در فلات کانتون، هوآچا که نوعی درخت گل در ماندارین چین است) یا چای سبز یا اولانگ معطر (یا دم شده) با گل‌های یاسمن است. گل‌های رز، سدر، لیچی (Lychee)، گل Osmanthus، و گل داوودی نیز جزو گل‌های رایج مورد استفاده در این نوع چای هستند. تاریخچه [ویرایش] کشت چای در چاکوا (باتومی فعلی)کرانه شرقی دریای سیاه، گرجستان، پیش از سال ۱۹۱۵ بوته چای برای نخستین بار در چین [۱] و در حدود پنج هزار سال پیش شناخته شد که به تدریج خواص درمانی آن کشف شد. علاوه بر آن از چای برای مصارف رنگ‌آمیزی نیز استفاده می‌شده‌است. هلندی‌ها در سده هفدهم چای را از چین به اروپا بردند. در اروپا چای در مغازه‌های عطاری عرضه می‌شد. نیکولاس تولپ پزشک هلندی در کتاب خود تحت عنوان مشاهدات پزشکی در سال ۱۶۴۱ اعلام کرد: با نوشیدن چای از همه بیماری‌ها در امان هستید و عمرتان طولانی می‌شود. در قرن ۱۸ زمانی که «آن» ملکه انگلیسی چای را بجای آبجو انگلیسی به عنوان نوشیدنی صبحانه خود انتخاب کرد، مُد بر مباحث پزشکی غلبه کرد. نوشیدن چای برای مدتی در مستعمرات انگلیس در آمریکا تحریم شد. زمانی که بریتانیایی‌ها بر خریداران چای حتی برای اهداف درمانی، مالیات تحمیل کردند، مستعمره‌نشینان در برخی جوامع به اعتراض برخاستند، بعدها همین معترضان تندخو مخفیانه سوار کشتیهای بریتانیایی شدند و ۳۴۲ صندوق چای را به «لنگرگاه بوستون» بردند و با بهای ارزان‌تری فروختند. افسانه‌های پیدایش چای [ویرایش] بر اساس افسانه‌ای یکی از سالکان در کوه چای مشغول مراقبه بوده. ولی دائم چشم‌هایش بسته می‌شده. برای این‌که بتواند چشمهایش را باز نگه دارد پلک‌هایش را می‌برد و به درون کوهستان پرتاب می‌کند. از آن پلک گیاهی بنام چای می‌روید که هدیه ایست از طرف خداوند برای افرادیکه به مراقبه (مدیتیشن) می‌نشینند. براساس یک داستان قدیمی حدود پنج ‌هزار سال قبل تعدادی برگ چای در اثر وزش باد به درون یک فنجان آب داغ که در دست «شن نونگ» امپراتور چین بود، افتاد و حاکم نتیجه این حادثه را به عنوان یک تحول بزرگ برای آب ساده و بی طعم اعلام کرد. در پی آن مصرف چای همه‌گیر شد. در یک افسانه عامه چینی، شن نونگ (Shennong)، امپراتور چین ابداع کننده اسطوره‌ای کشاورزی و طب چینی حدود ۵۰۰ سال پیش درحال سفر بوده‌است. وی که به دلیل تبحرش در روش‌های علمی مشهور بوده، براین اعتقاد بود که مطمئن ‌ترین روش برای نوشیدن آب این است که ابتدا آن را بجوشانند. یک روز متوجه شد که تعدادی برگ در داخل آبی افتاده که وی آن را جوشانده بود. پادشاه نکته بین و کنجکاو جرعه‌ای از آن را نوشید و از طعم مطلوب و خواص نیروبخش آن شگفت زده شد. برخی از افسانه‌های دیگر می‌گویند که امپراتور خواص طبی برخی از گیاهان را برای خود آزمایش می‌ کرد، که برخی از آنها سمی بودند، اما آزمایش بر روی چای نشان داد که آن نوشدارو است. داستان شن نونگ در کتاب «لویو چا جینگ» نیز که یک اثر قدیمی مربوط به این موضوع است، ذکر شده ‌است. یک اسطوره چینی که در مکاتب بودائیسم و بودیهارما (Bodhiharma) رایج است با کشف چای اعتبار یافته‌است. بودیهارما، راهب نیمه افسانه‌ای بودائی، پایه گذار مکتب بودائی Chan به چین سفر کرد. او چون طی عمل تمرکز حواس به خواب فرو رفته بود، خشمگین شد و ازاینرو پلکهای چشمان خود را قطع کرد. بوته‌های چای از نقطه‌ای روئید که وی پلکهای خود را درآنجا انداخت. برخی اوقات، این داستان را درباره گوتاما بودا به جای بودیهارما بازگو می‌کنند. آسیا [ویرایش] خاستگاه گیاه چای شرق و جنوب چین، میانمار شمالی، و ایالت آسام هند را دربرمی گیرد. رشد فوری (لجام گسیخته) گونه آسامی چای در نواحی قابل مشاهده‌است که از استان یانا (Yunnan) تا بخش شمالی میانمار و آسام در هند را پوشش می‌دهد. گونه sinesis چای بطور طبیعی درنواحی شرقی و جنوب شرق چین می‌روید. تحقیقات اخیر و وجود گونه‌های دورگه از نوع چای در نواحی گسترده‌تری از مناطق مذکور بیان‌گر آن است که خاستگاه چای درنقطه‌ای واقع شده که شامل بخش شمالی میانمار و ایالت‌های یونان و سیچوان چین می‌شود. ریشه‌های استفاده بشر از چای در افسانه‌های متعددی بیان شده، اما مکانی که برای اولین بار چای تولید شده، نامعلوم است. چین [ویرایش] چای نقش مهمی را در فرهنگ آسیا به عنوان یک نوشیدنی پرمصرف، و شفابخش و نیز نمادین از موقعیت اجتماعی در طول قرن‌ها، ایفا نموده‌است. عجیب نیست که کشف آن به ریشه‌های مذهبی یا سلطنتی نسبت داده می‌شود. در واقع چین قرن‌هاست که از چای برخوردار است. متخصصین این نوشیدنی را به عنوان درمانی برای گروهی از بیماری‌ها می‌دانند، و اشرافیت در مصرف چای خوب به عنوان نشانه‌ای از جایگاه اجتماعی محسوب می‌شده و مردم عادی فقط می‌توانستند از طعم آن استفاده کنند. با این که خاستگاه چای به عنوان یک داروی گیاهی مفید برای بیدار ماندن، نامعلوم است، اما چین به عنوان خاستگاه مصرف چای، سابقه تاریخی دست کم ۱۰۰۰ سال پبش از میلاد را به ثبت رسانده‌است. سلسله هان (Han Dynasty) از چای به عنوان دارو استفاده می‌نمودند. استفاده از چای به عنوان یک نوشیدنی فرحبخش در مناسبتهای اجتماعی به تاریخ سلسله تانگ (Tang Dynasty) و پیش از آن برمی گردد. جايگاه اجتماعي لويو دربين اگزيان کتاب «چاجینگ» (陸羽) اثر لویو (陸羽) نویسنده سلسله تانگ، اولین کار برروی این موضوع می‌باشد. براساس کتاب چاجینگ که به سال ۷۶۰نوشته شده، نوشیدنی چای درآن زمان متداول بوده‌است. این کتاب تشریح می‌نماید که چگونه چای عمل می‌آمده، برگ‌های آن فرآوری می‌شده، و چگونه به عنوان یک نوشیدنی تهیه می‌شده‌است. آن همچنین راجع به چگونگی ارزیابی نوع چای نیز توضیح داده‌است. دراین کتاب حتی از این مطلب سخن به میان آمده که چه نقاطی بهترین مکان برای کاشت چای بوده‌اند. درآن زمان تاریخچه چای، ماهیت این نوشیدنی و سبک تهیه آن با روشی که ما امروزه بکار می‌بریم، متفاوت بوده‌است. برگ‌های چای به صورت قالب‌هایی فرآوری می‌شدند. این قالب خشک شده، که کلاً به نام چای آجری نامیده می‌شد داخل یک هاون سنگی کوبیده می‌شد. آب داغ به گرد این قالب چای افزوده می‌شد، یا آن را داخل کتری‌های سنگی می‌جوشاندند و به عنوان یک نوشیدنی گرم مصرف می‌نمودند. نوعی از چای متراکم که به عنوان چای سفید خوانده می‌شد، تا پس از دوره سلسله تانگ (۹۰۷-۶۱۸م) تولید می‌شد. این نوع خاص چای سفید تانگ به هنگام بهار چیده می‌شد که درآن رشد بوته‌های جوان چای همچون سوزنهای نقره‌ای فراوان بود. این دست‌چین‌های اول چای به عنوان ماده خام در تهیه چای متراکم استفاده می‌شد. ظهور چای بخارداده و گرد (پودری) [ویرایش] طی دوره سلسله سانگ (۱۲۷۹-۹۶۰)، نحوه تولید و تهیه همه نوع چای تغییر نمود. چای سانگ شامل اشکال کلاسوری (آزادبرگ) بود (برای حفظ خاصیت مطلوب و مورد نظر برای جامعه درباری)، اما شکل جدید پودری آن به وجود آمد. برگ‌های چای چیده می‌شدند و برای حفظ خاصیت رنگ و طراوت آن بخارداده می‌شدند. پس از عمل بخاردادن، این برگ‌ها خشک می‌شدند. سپس چای نهایی کاملا به صورت پودر درمی آمد و درداخل کاسه‌های بزرگی هم زده می‌شد. نوشیدنی حاصله به دلیل ظاهر زمردی سیر یا سفید قوس و قزحی (رنگین کمانی) و نیز نیروی شاداب سازی و سلامتی بخش خود بسیار مورد توجه قرار می‌گرفت. چای نوشیدنی درمیان مقامات دولتی و روشنفکران در طول دوران سلسله سانگ در جنوب چینی (قرون۱۲و۱۳) رواج داشت. آنها هنگام صرف چای، به اموری چون خواندن شعر، خطاطی، نقاشی، و بحث فلسفی می‌پرداختند. برخی اوقات نیز آنها درمکان‌هایی که چای و بساط چای رایج بود، مسابقاتی برای کیفیت چای به راه می‌انداختند. زمانی که هوی ژونگ، پادشاه سلسله سانگ، مدعی شد که چای سفید از لحاظ مرغوبیت در راس تمام انواع چای قرار دارد، وی حرکت تکاملی را برای دستیابی به یک گونه جذاب ازچای را به راه انداخت. این نوع سبک سانگ با تهیه چای با پودر آن در سرامیک آلات طی مراسمی زیبا که به نام مراسم چای سانگ شناخته شده، همراه بود. راهبان ژاپنی که دراین زمان به چین سفرکرده بودند، این مراسم تهیه چای را آموخته و با خود به وطنشان بردند. اگرچه این مراسم بعدها درچین منسوخ شد، اما این سبک سانگ تهیه چای در ژاپن تحت عنوان مراسم چای تکامل یافت و تاامروز نیز ادامه دارد. بسیاری از ارقام چای سفید با طعمهای جذاب برای جامعه درباری درطی دوره سلسله سانگ تهیه گردید. هوی ژونگ که بین سالهای ۱۱۲۵-۱۱۰۱ بر چین حکومت می‌کرد، چای سفید را بهترین نوع چای می‌دانست، و با توسعه ارقام مختلف چای سفید در میان سلسله سانگ مشهور شد، وازآن جمله نشاء یشمی قصر و نشاء نقرابی ابریشمی چای، است. تولید چای سفید مستلزم کار بسیار فشرده و طاقت فرسائی بود. درابتدا، چای از گونه‌های انتخاب شده بوته‌های عمل آمده یا درختان چای وحشی دراوایل بهار، چیده می‌شد. چای فوراً در معرض بخار قرار می‌گرفت، و سپس جوانه‌های آن انتخاب شده و پوسته بیرونی وگره خورده برگ چای کنده می‌شد. تنها بخش ظریف داخلی جوانه چای در آب چشمه خیسانده شده و سپس خشک می‌شد. این فرآیند چای سفیدی را به وجود می‌آورد که به اندازه ضخامت کاغذ باریک و نازک بودند. زمانی که عمل فرآوری انجام شد، چای نهایی توزیع می‌شد و اغلب به عنوان خراج یا مالیات به شکل فله به دربار سانگ ارسال می‌شد. آن سپس به صورت گردی سفید–نقره‌ای رنگ کاملاً خرد می‌شد و برای استفاده در مراسم چای سانگ، درون ظروف سرامیکی بزرگ هم زده می‌شد. این چای‌های سفید پودری نیز درآن دوره برای انجام مسابقات معروف هم زنی چای استفاده می‌شد. بو دادن و دم کردن [ویرایش] بخار دادن به برگ‌های چای، فرآیندی مقدماتی بوده که برای قرن‌ها جهت تهیه چای بکار گرفته می‌شد. پس از تبدیل چای متراکم به شکل پودرچای، یکبار دیگر تولید چای برای تجارت و توزیع، تغییر نمود. چینی‌ها روش متفاوتی را برای فرآوری چای در اواسط قرن ۱۳ میلادی ابداع نمودند. برگ‌های چای ابتدا برشته می‌شد و سپس به جای بخار دادن آنها را خرد می‌کردند. این روش، خاستگاهی برای چای‌های دارای کیفیت پایین امروزی و دم کردن آنها است. درسال ۱۳۹۱، دربار سلسله مینگ فرمانی را صادر کرد که طی آن تنها چای فله به عنوان خراج پذیرفته می‌شد. درنتیجه، تولید چای فله افزایش یافت و شیوه‌های فرآوری آن پیشرفت نمود. به زودی، بیشتر چای‌ها به صورت برگ کامل، فله توزیع شده ودر در ظروف سفالی دم می‌شدند. اکسایش [ویرایش] تخمیر چای ارتباطی به تخمیر با مخمر ندارد. آن در واقع اکسایش برگ‌های چای است. در قرن ۱۷، پیشرفت‌های متعددی در تولید چای صورت گرفت. در بخش جنوبی چین، برگ‌های چای را در ابتدا درزیر آفتاب خشک شده و سپس نیمه تخمیر گردیده، و از آن چای سیاه دراگون (اژدها) یا اولانگ تولید می‌نمودند. اما، این روش در باقی نقاط چین معمول نبود. کره [ویرایش] اولین مدرک مستند تاریخی اعطای چای به یکی از خدایگان آباء و اجدادی در مراسمی در سال ۶۶۱ است که درآن یک پیشکش چای به روح شاه سورو از گایا، بنیانگذار سلسله جوموان گایا (Geumgwan Gaya) (۵۶۲-۴۲) تقدیم شده‌است. شواهد به دست آمده از سلسله گوریو (۱۳۹۲-۹۱۸) نشان می‌دهد که هدایایی از چای در معابد بودائی به ارواح راهبان گرانقدر تقدیم می‌شده‌است. در دوره سلسله جوسیون (Joseon Dynasty) (۱۹۱۰-۱۳۹۲)، خانواده سلطنتی یی Yi و طبقه اشراف برای انجام آداب و رسوم ساده خود، در «مراسم روز چای» که یک مراسم فراگیر درآن زمان بود از چای استفاده می‌نمودند، در حالی که در مراسم چای مخصوص برای مناسبت‌های ویژه‌ای آن را بکار می‌بردند. این موارد در کشورهای دیگر وجود نداشت. دراواخر دوره جوسیون، افراد معمولی به این مراسم می‌پیوستند و از چای برای برگزاری مراسم اشرافی استفاده می‌کردند، که درپی آن نمونه موجود در چین بر مبنای متن ژوگزای، تشریفات خانوادگی می‌باشد. ظروف سنگی رواج داشت، سرامیک‌آلات بیشتر معمول بود که عمدتاً در کوره‌های روستائی با خاک چینی کمیابی ساخته می‌شد، چراکه خاک چینی سلطنتی با دراگون‌های آن از همه نادرتر بود. ازلحاظ تاریخی ظاهر کاسه‌ها و فنجان‌ها بر اساس تاثیرات مذهبی، طبیعتگرا است. رنگ سبز بیدی یا یشمی آنها، پانچونگ، یا سینی‌های رنگ و رفته برنز مانند برای مراسم بودائی چائی؛ ناب‌ترین رنگ سفید در طرح‌های کم‌رنگ چینی آلات برای مراسم چای کنفسیوس؛ چینی‌های زمخت‌تر و بلورجات متمایل به طوسی برای مراسم چای آنیمیستی (روح باوران) و یا برای صادرات به ژاپن استفاده می‌شد که درآنجا به آن ظرف نگهداری برنج (gohan chawan) می‌گفتند. بافت سطحی نسبتاً هنرمندانه آن از خاک رس و ماسه در ترکیب با لایه نازکی از شیشه ساخته شده بود که به خصوص دارای ارزش بالا بوده و از آن کپی برداری می‌شد. تصادفی بودن این آفرینش (هنری) را می‌توان به عنوان یک لحظه سرنوشت‌ساز کنونی بیان کرد که برای اربابان تولید کننده چای از اهمیت برخوردار بوده‌است. برخلاف سنت چینی، هیچ یک از ظروف چای کره‌ای را در مراسم مزبور، به عنوان آزمایش در یک نت موسیقی زیبا بکار نمی‌برند. در عوض قضاوت راجع به آنها براساس طبیعی بودن شکل، حس، و رنگ‌آمیزی آنها است. ابتدایی‌ترین نوع چای مصرف شده در مراسم‌های چای، به شدت تحت تاثیراستفاده از قالب‌های چای سیاه قرار داشته، و معادل قدیمی آن چای پوئر هنوز هم در چین رایج است. بهترین نمونه‌های چای مورد توجه قرار داشته، و چای با قدمت زیاد از چین وارد شده و رواج خاصی در دربار داشته‌است. اما واردات گیاه چای توسط راهبان بودائی نمونه‌های مرغوب‌تری از چای را وارد کره و مراسم چای درآن نمود. درحالی که چای سبز همچون «چاکاسول» یا «چاگنو»، بیشتر مصرف می‌شود، اما انواع دیگر چای همچون Byeoksoryung" Chunhachoon, Woojeon, Jakseol, Jookro Okcheon، و نیز چای معطر گل داوودی، چای برگ خرمالو، یا چای بومادران را می‌توان در زمان‌های مختلف سال مصرف نمود. راهبان بودائی با تقدیم نذورات در مراسم چای شرکت می‌کنند. اما اصالت گوریو (Goryeo) و بعد از آن راهبان فرقه یانگبان کنفسیوس به این مراسم رسمیت داده‌اند. مراسم چایی همواره برای مناسبت‌های مهمی بکار می‌رود هم‌چون سالروز تولد، بزرگداشت‌ها، یادکردن از دوستان قدیمی، و بطور فزاینده روشی برای مکاشفه از طریق تمرکز حواس Seon. ژاپن [ویرایش] وارد کردن چای و فرهنگ چای [ویرایش] اولین مراجع شناخته شده برای چای سبز در ژاپن در متنی قرار دارد که توسط یک راهب بودائی در قرن نهم نوشته شده‌است. چای به یک نوشیدنی در میان طبقات مذهبی ژاپن تبدیل شد زمانی که راهبان و مبلغان ژاپنی به چین اعزام شدند تا فرهنگ مربوط به چای وارد شده به ژاپن را بیاموزند. اولین نوع چای احتمالاً به شکل قالبی از چین وارد شد. شواهد باستانی نشان می‌دهد که اولین بسته بذر چای از طریق کاهنی به نام Saicho در سال ۸۰۵ و بعدها توسط فرد دیگری به نام Kukai درسال ۸۰۶ وارد شد. چای به یک نوشیدنی برای طبقات سلطنتی درزمان پادشاه ساگا (嵯峨天皇) شاه ژاپن تبدیل شد زمانی که وی کشت گیاه چای را در ژاپن رواج داد. بذرهای آن از چین وارد، و کشت آن در ژاپن آغاز گردید. کتاب چای Kissa Yojoki [ویرایش] درسال ۱۱۹۱، کاهن مشهور فرقه بودائی زن (zen) با نام Eisai بذرهای چای را به کیوتو برگرداند. مقداری از این بذرها برای مایوشونین کاهن آورده شد و مبنایی برای چای Uji گردید. قدیمی‌ترین کتاب تخصصی راجع به چای در ژاپن، Kissa Yojoki یا 喫茶養生記 (چگونه با نوشیدن چای سالم بمانیم) از سوی ایسای نوشته شد. این کتاب دو جلدی درسال ۱۱۲۱ پس از دومین و آخرین دیدار وی از چین نوشته شده‌است. چای نوعی عامل درمان نهایی ذهنی و طبی است و این توان را دارد تا زندگی بشر را پربارتر و طولانی تر بکند. مقدمه کتاب درباره این مطلب شرح می‌دهد که چطور چای می‌تواند اثر مثبتی بر پنج اندام حساس بدن و به ویژه قلب داشته باشد. آن راجع به خصوصیات طبی چای توضیح می‌دهد که شامل تقلیل اثر الکل شده و به عنوان یک محرک موجب درمان دمل‌ها، فرونشاندن تشنگی، رفع سوء هاضمه، بهبود بریبری، جلوگیری از بیحالی (کسلی)، و بهبود فعالیت دستگاه ادراری و مغز می‌شود. بخش اول آن کتاب درباره اشکال گیاه چای، گل‌ها و برگ‌های چای توضیح داده و بیان می‌کند چطور گیاه چای رشد نموده و برگهای چای فراوری می‌گردد. فصل ۲، درکتاب درباره میزان مصرف و روش خاص لازم برای درمان بیماری‌های فیزیکی افراد شرح می‌دهد. ایسای به طبقه جنگجو پیشنهاد می‌کند چای بنوشند که سرشناسی سیاسی ویژه‌ای را پس از دوره هاین به دست آورده بودند. ایسای بیان می‌کند که شوگون عادت داشت هرشب مقدار زیادی چای بنوشد. درسال ۱۲۱۴، ایسای کتابی را عرضه نمود که آن را خطاب به ژنرالی نوشت و در آن از منافع سلامتی حاصل از نوشیدن چای اشاره نمود. پس از آن، رسم نوشیدن چای در میان سامورائی‌ها معمول گردید. از همان ابتدا، چای سبز دربین مردم با فرهنگ ژاپن رواج یافت. نوشیدنی برای طبقه بالای جامعه و نیز کهانت بودائی در ژاپن. تولید افزایش یافت و چای بطور فزاینده در دسترس قرار گرفت، اگرچه هنوز ازاین امتیاز طبقه بالاتر اجتماع برخوردار بودند. برشته‌سازی چای به ژاپن معرفی شد [ویرایش] درقرن ۱۳ و دوره سلسله مینگ، جنوب چین و ژاپن بیشتر از تبادل فرهنگی برخوردار بودند. تجارت عمده‌ای صورت می‌گرفت و روش برشته‌سازی در فرآوری چای در کیوشوی ژاپن رواج یافت. چون روش بخاردهی (درقرن ۹ م.) و برشته سازی (قرن ۱۳ م.) طی دوره مختلف به ژاپن آورده شده، چای‌های این دوره نسبت به دیگر چای‌ها متمایز هستند. پیدایش فرهنگ چای در ژاپن [ویرایش] سرگرمی‌ها در قرون ۱۲ و ۱۳ در چین متداول بود. خواندن شعر، خطاطی، نقاشی، و بحث فلسفی در حالی که مراسم چای طی چند قرن از سوی راهبان بودائی (زن) و تحت رهبری اساسی راهبی به نام سنو رایکو (۱۵۹۱-۱۵۲۲) رواج می‌یافت. در واقع، هر دو مورد نوشیدنی و مراسم چای نقش فعال خود را در سیاست فئودالی ایفا می‌کردند. شماری از مذاکرات مهم در میان رهبران ملوک الطوایف درصحنه مقرراتی و بی سر و صدای مراسم چای برگزار می‌شد. تا پایان قرن ۱۶م، مسیر جاری چای تعیین شد. نهایتاً، چای سبز قابل دسترس توده‌های مردم شد، و به رایج‌ترین نوشیدنی ملی تبدیل شد. چای سبز جدید ژاپن [ویرایش] درسال ۱۷۳۸، سوئن ناگاتانی، چای 煎茶 یا senchai (سنچای) را که شکل تخمیرنشده‌ای ازچای سبز بود، توسعه داد. برای تهیه چای سنچای، اولین برگ‌های تحت فشار اولیه بخار است که بعداً به چای کلاسوری تبدیل و خشک می‌شود. به سال ۱۸۳۵، کاهای یاماموتو چای نوع گیوکورو (gyokuro) بهترین نوع چای سبز فله با برگ کلاسوری می‌باشد و با سایه انداختن درختچه‌های چای که طی هفته‌ها موجب افزایش بهره برداری محصول شده تا خواص شیمیائی برگ را به روش‌هایی تغییر دهد که از نظر بیشتر مصرف‌کنندگان چای سبز مطلوب گردد. چای maccha جدید از بطور طبیعی از همان درختچه‌های انبوه تحت عنوان گیورکو به دست آمده و پور خالص آن بطور کامل با آب داغ مخلوط می‌شود، و از این چای در مراسم چای ژاپن استفاده می‌شود. ماشین خردکن [ویرایش] درپایان دوره میجی (۱۹۱۲-۱۸۶۸) ماشین تولید چای سبز به بازار عرضه شده بود و جایگزین تهیه دستی چای شد. این ماشین‌ها برای مقاصد مقدماتی چون خشک کردن، کوبیدن (خرد کردن)، خشک‌سازی ثانویه، کوبیدن نهایی، و بخاردهی چای بکار می‌رود. خودکار کردن [ویرایش] خودکارسازی به بهبود کیفیت و کاهش بار کار کمک می‌کرد. حسگرها و کنترل‌های کامپیوتری در اتوماسیون ماشینی به نحوی ارائه شده‌اند که کارگران غیر ماهر نیز بتوانند بدون آسیب به کیفیت چای محصول برتر چای را تولید کنند. نواحی مشخصی در ژاپن به عنوان تولید کننده انواع مخصوص چای سبز شناخته شده‌اند، و نیز چای‌هایی با کیفیت استثنائی چرا که خود برگ‌های سبز چای به عنوان کالای بسیار ارزشمند محسوب می‌شود. این ترکیب از عطا طبیعت و پیشرفت‌های فنی بشری موجب تولید استثنائی‌ترین محصولات چای سبز می‌گردد که در بازارهای امروزی فروش می‌روند. امروزه، چای سبز برشته شده دیگر در ژاپن رایج نبوده و در عوض، از گرد چای در مناسبت‌ها و مراسم استفاده می‌شود. ایران [ویرایش] کشتزار چای در گیلان. چای منطقه خاورمیانه پیشینهٔ مصرف چای در ایران به سده هفدهم میلادی می‌رسد. جهانگردان از چایخانه‌هایی گفته‌اند که بزرگان و توانگران در آن جا جمع شده و چای می‌نوشیدند. محمد علی معروف به کاشف السلطنه چایکار، متولد ۱۲۴۴ خورشیدی در تربت حیدریه، که از دارالفنون و سپس از سوربن فرانسه فارغ‌التحصیل شده بود، با عنوان ژنرال کنسول ایران در سال ۱۲۷۶ خورشیدی، مأمور خدمت در هند شد. وی به عنوان سفیر ایران در هندوستان در روزگار مظفر الدین شاه قاجار اولین فرد ایرانی است که با همت والای خود و در نقش یک بازرگان به فراگیری شیوهٔ کاشت و مصرف در ایران و جهان پرداخت. وی با تلاش زیاد و نبوغ خود توانست نژادهای خوب و مقوی چای را کشف نموده و با زاد و ولد آنها نام خود را ماندگار نماید. همچنین او شهر لاهیجان را به دلیل وجود هوای مناسب برای کشت چای انتخاب کرد. این شهر امروز به عنوان مرکز کشت چای در ایران درآمده‌است. مقبرهٔ کاشف‌السلطنه در لاهیجان امروز به صورت گنجینهٔ تاریخ چای ایران در لاهیجان درآمده‌است. سهم ایران ۴ تا ۵/۴ درصد از مصرف کل چای جهان است. در چند سال اخیر صنعت چای ایران دوره تلخی را پشت سر گذاشته که به گواه دست اندرکاران، در تاریخ صد ساله صنعت چای ایران بی‌سابقه‌است. چای در کل جهان توزیع می‌شود [ویرایش] مارکو پولو به عنوان یک سیاح ونیزی در سفرنامه خود از چای سخنی به میان نیاورده‌است، تصور می‌شود که اولین گروه اروپائیان که با چای سروکار داشته‌اند، مسیحیان ساکن در پکن باشند که در دربار امپراطورهای اواخر سلسسله مینگ (Ming) حضور داشته‌اند؛ یا کاشفان پرتغالی باشند که از ژاپن درسال ۱۵۶۰ دیدار نمودند. روسیه درسال ۱۶۱۸ پس از امپراطور مینگ چینی که چای را به عنوان هدیه برای سزار میشل اول پیشکش فرستاد، به خواص چای پی بردند. به زودی چای به اروپا عرضه گردید که به سرعت در میان ثروتمندان فرانسه و هلند رواج یافت. استفاده انگلیس از چای به حدود سال ۱۵۶۰ برمی گردد و به شاهزاده پرتغالی، «کاترین از براگنزا» و همسر ملکه یعنی «چارلز دوم از انگلستان» نسبت داده می‌شود. تقاضای فراوان برای چای در بریتانیا سبب کسر (تراز) تجاری نسبت به چین شد، و باعث شد تا انگلستان در اواسط قرن نوزدهم خود به تولید آن بپردازد. استفاده از بذرهای آن که از چین قاچاق می‌شد (نوعی ممنوعیت ورود برای خارجی‌ها به نواحی کشت چای وجود داشت)، و سبب ایجاد آزمایش‌های ناموفق برای انگلستان گردید اما نهایتاً موفق شدند کشت مولد آن را در بخشهایی از مستعمرات آن کشور در هند که واجد آب و هوا و خاک مناسبی بود، انجام دهند. آنها تلاش نمودند تا کسری تجاری خود را با فروختن تریاک به چین جبران نمایند که بعدها سبب جنگ اول تریاک در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲ گردید. ساکنان بوستون درسال ۱۷۷۳ در اعتراض به سیاست چای و مالیات آن انجمنی به نام انجمن چای بوستون تشکیل دادند و انبارهای چای بریتانیا را تخریب کردند. پیش از اقدام این انجمن، ساکنان ۱۳ مستعمره بریتانیا در آمریکای شمالی بیشتر چای مصرف می‌کردند تا قهوه. در بریتانیا قهوه بیشتر رایج بود. پس از اقدام معترضان علیه مالیات‌های مختلف مربوط به چای، استعمارگران بریتانیایی به عنوان یک عمل وطن خواهانه از نوشیدن چای خودداری نمودند. همچنین، اهالی برایتون کمتر از قهوه مصرف نمودند. این روزها، سیاست‌های متناقضی راجع به چای وجود دارد. چایکاران در ژاپن، تایوان و چین اغلب از درآمدهای بهتری نسبت به کشاورزان تولید کننده چای سیاه در دیگر کشورها برخوردارند... میزان تولید چای در جهان [ویرایش] کشور 2006 2007 2008 2009 چین ۱٬۰۴۷٬۳۴۵ ۱٬۱۸۳٬۰۰۲ ۱٬۲۵۷٬۳۸۴ هند ۹۲۸٬۰۰۰ ۹۴۹٬۲۲۰ ۸۰۵٬۱۸۰ ۹۷۹٬۰۰۰ کنیا ۳۱۰٬۵۸۰ ۳۶۹٬۶۰۰ ۳۴۵٬۸۰۰ سری‌لانکا ۳۱۰٬۸۰۰ ۳۰۵٬۲۲۰ ۳۱۸٬۴۷۰ ترکیه ۲۰۱٬۸۶۶ ۲۰۶٬۱۶۰ ۱۹۸٬۰۴۶ ویتنام ۱۵۱٬۰۰۰ ۱۶۴٬۰۰۰ ۱۷۴٬۹۰۰ اندونزی ۱۴۶٬۸۵۸ ۱۵۰٬۲۲۴ ۱۵۰٬۸۵۱ ژاپن ۹۱٬۸۰۰ ۹۴٬۱۰۰ ۹۴٬۱۰۰ آرژانتین ۷۲٬۱۲۹ ۷۶٬۰۰۰ ۷۶٬۰۰۰ ایران ۵۹٬۱۸۰ ۶۰٬۰۰۰ ۶۰٬۰۰۰ بنگلادش ۵۸٬۰۰۰ ۵۸٬۵۰۰ ۵۹٬۰۰۰ مالاوی ۴۵٬۰۰۹ ۴۶٬۰۰۰ ۴۶٬۰۰۰ اوگاندا ۳۴٬۳۳۴ ۴۴٬۹۲۳ ۴۲٬۸۰۸ دیگر کشورها ۱۸۹٬۵۵۱ ۱۹۳٬۷۸۲ ۲۰۵٬۲۱۱ مجموع ۳٬۶۴۶٬۴۵۲ ۳٬۸۸۷٬۳۰۸ فرهنگ چای [ویرایش] چای اغلب در مناسبت‌های اجتماعی همچون وعده چای بعد از ظهر و مهمانی چای (خوری) نوشیده می‌شود. در اوایل روز برای افزایش هوشیاری می‌توان صرف نمود زیرا آن شامل تئوفیلین و پیوند کافئین (که معمولاً تئین نامیده می‌شود) می‌باشد، اگر چه چای‌های بدون کافئین هم وجود دارد. انواع Tea ceremonies وجود دارد که منشاء آن فرهنگ‌های مختلف می‌باشند، مراسم پیچیده، رسمی و بی‌سروصدای ژاپنی آن بیشتر شناخته شده‌است. نمونه‌های دیگر عبارتند از مراسم چای کره‌ای یا روش‌های سنتی دیگر نوشیدن چای در فرهنگ چای چینی. انواع چای [ویرایش] چای خورد به سبک مراکشی. چای از فاصله بلندی نسبت به استکانها ریخته می‌شود تا در آن کف ایجاد کند. چای به ۴ دسته تقسیم می‌شود: تخمیری (چای سیاه)تخمیرنشده (چای سبز)نیمه تخمیری (چای اولانگ و پوچونگ)چای سفید اصطلاح چای گیاهی معمولاً به مواد دم کرده میوه‌ای یا گیاهی همچون چای دانه گل سرخ، چای بابونه و چای سنجد جیلان که شامل برگ‌های چای نیست، گفته می‌شود. (موارد دیگر برای چای گیاهی که درآن از کلمه «چای» استفاده نمی‌شود «جوشیده» و «دم کرده گیاهی» است). این گفتار منحصراً به تهیه و کاربردهای بوته چای «Camellia sinesis» می‌پردازد. ترکیب کردن و افزودنی‌ها [ویرایش] تقریباً کلیه چای‌های داخل کیسه و دیگر چای‌های فروخته شده در انگلستان مخلوط هستند. این ترکیب می‌تواند در سطوح نواحی کاشت چای (مانند، چای آسام)، یا چای‌های نواحی دیگری باشد که ممکنست با آن مخلوط شوند. هدف از ترکیب، ایجاد یک طعم ثابت و نیز قیمتی مناسب‌تر برای استفاده درسال‌های مختلف می‌باشد. چای گران‌تر و باطعم بهتر می‌تواند طعم نامرغوب چای ارزان‌تر را تحت‌الشعاع قراردهد. چای‌های گوناگونی به جز انواع خالص وجود دارند که دارای افزودنی‌ها و یا فرآوری متفاوتی می‌باشند. چای به سادگی هر نوع عطری را به خود می‌گیرد، که این موضوع موجب پدید آمدن مشکلاتی درحین فرآوری، حمل و نقل یا انبارسازی چای می‌شود، اما درعین حال کاربرد ممتازی در تهیه انواع چای‌های معطر دارد. محتویات [ویرایش] چای شامل کاتچین (Catechin) (نوعی آنتی اکسیدان) است. دربرگ تازه چای، کاتچین می‌تواند ٪۳۰ کل وزن برگ خشک را تشکیل دهد. بالاترین مقدار کاتچین در چای‌های سفید و سبز متمرکز شده‌است، اما اساساً چای سیاه به دلیل استعداد اکسید شوندگی خود کمتر از آن برخوردار است. چای همچنین دارای مواد محرکی چون کافئین (حدود ٪۳ وزن چای خشک و برابر با ۴۰ میلیگرم به ازای هر فنجان چای دم کرده)، تئوفیلین و تئوبرومین است، که مقدار دو ماده اخیر بسیار اندک می‌باشد.[۲] خواص و فواید [ویرایش] مصرف دم‌کردهٔ چای باعث تسریع حرکات تنفسی، سرعت در گردش خون، رفع خواب‌آلودگی، احساس تجدید نیرو، تقویت نیروی فکری، گوارش بهتر غذا و تعریق می‌شود از این رو چای را هنگام خستگی، ضعف عصبی، میگرن، بیماری‌های قلبی و آسم می‌توان تجویز نمود. در پژوهش‌های امروزی مشخص شده‌است که چای ممکن است در کاهش خطر برخی بیماری‌های مزمن عمده مثل سکته، حمله قلبی و بعضی سرطان‌ها مفید باشد، این مطلب را دکتر جان وایسبرگر، عضو بلند پایه موسسه بهداشت آمریکا، واقع در یک مرکز تحقیقاتی در نیویورک اعلام می‌کند. نوشیدن چای می‌تواند از پوسیدگی دندان‌ها جلوگیری کند؛ این‌ها اخبار بسیار خوبی برای مردم تمام دنیاست چون چای پس از آب پر مصرفترین نوشیدنی در دنیاست و روزانه یک میلیارد فنجان چای در دنیا نوشیده می‌شود. در بسیاری فرهنگ‌ها در سراسر تاریخ، چای به عنوان یک معجون شفابخش تلقی شده‌است. بیش از هزارسال قبل راهبان بودایی به دلایل مذهبی چای می‌نوشیدند و معتقد بودند که در زمان درون‌پویی به بیدار ماندن آنها کمک می‌کند. راهبان بودایی همچنین معتقد بودند چای دارای نیروهای شفا بخش است و همراه با گسترش بودیسم، چای و تقاضا برای آن نیز افزایش یافت. یکی از بزرگان ژاپنی قرن سیزدهم بنام «شوگون» در اثر پرخوری در آستانه مرگ قرار گرفته بود که یک راهب به او رژیم چای توصیه کرد و او بهبود پیدا کرد. همین کافی بود تا مردم ژاپن بیشتر به دم کردن چای روی بیاورند. یکی از دلایل این که دم کردهٔ چای در دوران گذشته در نجات زندگی افراد موثر بوده این است که آب جوشیده باکتری‌های بیماری‌زا را از بین می‌برده. براساس نتایج یک تحقیق گسترده در هلند، خطر سکته مغزی برای مردانی که روزانه چهار پنج فنجان چای مینوشند ۷۰ درصد کمتر است. یک تحقیق دیگر در سال ۱۹۹۳ اعلام کرد مصرف زیاد چای، حمله قلبی مهلک را کاهش می‌دهد. کشت چای در کوه‌های کامرون، مالزی جان فولتس مدیر مرکز پیشگیری یک مدرسه پزشکی به این نتیجه رسید که چای از ایجاد لخته‌های خطرناک خون که منجر به حملات قلبی و سکته می‌شود جلوگیری می‌کند. سایر مطالعات نیز نشان می‌دهد که سطح چربی خون و فشار خون برخی مصرف کنندگان چای پایین تر است. بیش از ۲۰ تحقیق در مورد حیوانات نشان داد که چای ممکن است از بعضی سرطان‌ها مثل سرطان دستگاه گوارش، سرطان دستگاه تنفس و سرطان پوست جلوگیری کند. «وایسبرگر» که پیشتر به نام وی اشاره شد اظهار می‌کند که نوشیدن چای همراه با خوردن مقداری میوه و سبزی یک راه چاره ارزان و آسان برای کاهش خطر برخی سرطان‌ها باشد. محققان دانشگاه حفاظت «کیس وسترن» در «کلویلند» دریافتند که مصرف چای تا ۹۰ درصد از آفتاب سوختگی منجر به سرطان پوست جلوگیری می‌کند. «حسن مختار» متخصص پوست که یک مطالعه منتشر نشده را راهبری کرده، می‌گوید: «در آینده چای یکی از راه‌های محافظت پوست در برابر آفتاب خواهد بود.» دانشمندان تذکر می‌دهند، این که چای ممکن است در برابر برخی سرطان‌ها محافظ باشد به دلایل گوناگون بودن عوامل بیماری‌هاست. بوته چای سرانجام این‌که چون چای حاوی فلوراید است، می‌تواند مقاومت دندان‌ها را زیاد و از پوسیدگی آنها جلوگیری کند. در مطالعات آزمایشگاهی محققان ژاپنی پی بردند که چای با پیشگیری از تشکیل پلاک دندانی برخی باکتری‌های دندانی را که می‌توانند باعث بیماری لثه شوند، نابود می‌کند. چای دارای انواع پلی فنول است که آنتی اکسیدان‌هایی هستند که سلول‌های انسان را از صدمه محافظت می‌کنند. فلاونیدها گروهی از پلی فنول‌ها هستند که بطور طبیعی در چای وجود دارند. به نظر می‌رسد سطوح بالای این پلی فنول‌ها در بدن می‌تواند علاوه بر ویروس‌ها با سرطان‌های لوزالمعده، روده بزرگ، مثانه، پروستات و سینه نیز مقابله کند. ذکر این نکته نیز بجاست که چای سبز دارای سطوح بالاتری از پلی فنول‌هاست لذا در مقایسه با چای سیاه (تخمیری) مفیدتر است. حکیم چینی «تین یی هنگ» معتقد بوده: «نوشیدن چای برای فراموش کردن غوغای دنیا است». تهیه [ویرایش] معمولاً این طور تصور می‌شود که بهترین روش برای تهیه چای، قرار دادن مستقیم آن در یک قوری یا در یک چای دم کنی است که اغلب با استفاده از چای کیسه‌ای انجام می‌شود. اما، چای کاملاً قابل قبول از لحاظ مصرف را می‌توان با استفاده نوع کیسه‌ای آن دم نمود. برخی افراد هم مرحله استفاده از قوری را دور (میانبر) می‌زنند و چای را بطور مستقیم در یک فنجان یا لیوان تهیه می‌کنند. این روش بیشتر متداول است. اما برای دستیابی به کیفیت قابل قبول چای، لازم است از اصولی برای تهیه آن پیروی شود همچون اختصاص زمان کافی دم کشیدن از طریق قرار دادن چای کیسه‌ای در داخل فنجان پیش از ریختن آب داغ. از لحاظ تاریخی در چین، روش دم کردن چای به چند دسته تقسیم می‌شود. مرحله اول دم کردن که عبارتست از شستن فوری چای با آب، و سپس مراحل دوم وبعدی آن انجام می‌گیرد. از مرحله سوم تا پنجم تقریباً همیشه به عنوان بهترین بخشهای عمل دم کردن چای به حساب می‌آید، اگرچه انواع چای بطور متفاوتی پاک و شسته می‌شوند، و ممکن است برای دم کردن آنها نیاز به مراحل بیشتری از استفاده از آب جوش باشد. به عنوان نمونه، بهترین دما برای دم کشیدن چای را براساس نوع آن می‌توان تعیین نمود. چای‌هایی که دارای دوره اکسیداسیون کوتاه باشند و یا اصلاً این دوره را طی نکرده باشند، همچون چای سبز یا سفید، به خوبی در دمایی پایین حدود 80 درجه سانتیگراد دم می‌کشند، درحالی که چای‌های دارای دوره طولانی اکسیداسیون، با دردمایی بالاتر از 100 درجه سانتیگراد دم بکشند. تهیه انواع چای [ویرایش] چای سیاه: آبی که به چای سیاه افزوده می‌شود باید در دمای جوش باشد، به استثنای چای‌های مرغوب‌تر که در آنها دمای پایین‌تری توصیه می‌شود. این می‌تواند تاثیر فراوانی بر طعم نهایی نوع چای مصرفی داشته باشد. یکی از معمول‌ترین اشتباهات زمانی رخ می‌دهد که چای سیاه با استفاده از آبی با درجه حرارت پایین دم شود. چون نقطه جوش آب با افزایش ارتفاع زمین کاهش می‌یابد، درست دم کردن چای سیاه در نقاط کوهستانی بیشتر با مشکل مواجه‌است. همچنین توصیه می‌شود که قوری چای پیش از دم کردن آن گرم شده باشد که این کار را می‌توان به سادگی با افزودن مقداری آب جوش در آن و کمی گرداندن در آن پیش ازخالی کردن آن، انجام داد. چای سیاه را نباید کمتر از ۳۰ثانیه یا بیشتر از ۵ دقیقه جوشاند. (به این فرآیند دم کردن یا [از لحاظ گویشی] در بریتانیای کبیر «جا افتادن» (mashing) گویند) پس از آن ماده تانین (tannin) آزاد شد، با عامل تحریک کننده تئوفیلین و کافئین مقابله نموده و چای را تلخ‌تر می‌سازد. (به این نقطه در زبان انگلیسی بریتانیایی “جوشیده” (stewed) گفته می‌شود) بنابراین برای عمل آوردن چای، نباید اجازه داد که چای برای بیش از ۳-۲ دقیقه بجوشد. هنگامی که چای به حد کافی دم کشید تا باب میل نوشنده آن باشد، در زمان مصرف باید تفاله آن را گرفت.چای سبز: برای چای سبز بر طبق بیشتر موارد باید درحدود 80 تا 85 درجه سانتیگراد دما داشته باشد؛ هرچه کیفیت برگ‌ها بهتر باشد این دما پایین‌تر است. آب داغ‌تر موجب سوختن برگ‌های چای سبز و درنتیجه طعم تلخ برای آن است. ترجیحاً، ظرف محتوی چای در هنگام دم کردن، لیوان دسته دار، یا قوری باید از قبل گرم شده باشد تا چای فوراً سرد نشود.چای اولانگ : انواع چای اولانگ باید در دمایی بین 90 تا 100 درجه سانتیگراد دم شود و مجدداً ظرف دم کنی باید پیش از ریختن آب باید گرم باشد. برای دستیابی به نتیجه بهتر استفاده از آب چشمه مناسب است زیرا املاح معدنی موجود در آب چشمه موجب بیشتر معلوم شدن طعم چای می‌شود.چای ممتاز یا مرغوب: برخی چای‌ها به خصوص انواع چای سبز و یا چای مرغوب اولانگ یا دارجلینگ طی مدت کوتاه‌تری دم می‌کشند، و برخی اوقات کمتر از ۳۰ ثانیه. با استفاده از چای‌صاف‌کن در پایان زمان دم کشیدن اگر از چای کیسه‌ای استفاده نشده باشد، می‌توان برگ‌های آن را از آب جدا کرد.دم کردن : به منظور حفظ ماده اولیه (تانین) در چای بدون نیاز به ریختن تمام آن در فنجان‌ها، می‌توان از یک قوری دیگر استفاده نمود. بهترین نوع قوری دم کشیدن چای، جنس سفالی و غیر بلوری آن است؛ قوری‌های ایزیانگ بهترین نمونه بوده و به خاطر استفاده از گل سفال دارای کیفیت بالا در ساخت شان معروف هستند. قوری دم کنی چای عموماً از جنس چینی است تا گرما را در خود بهتر نگه دارد. قوری‌های ساخته شده بزرگتر قرن ۱۹ برای دم کردن چای، بسیار کمیاب و گران‌قیمت بودند. مصرف کنندگان مجرب اغلب تاکید می‌کنند که به هنگام دم کشیدن چای نباید آن را به هم زد یا جابجا کرد. (برخی اوقات این عمل را در بریتانیا «هم زدن» (winding) گویند) که این عمل موجب کاهش رنگ چای خواهد شد اما احتمالاً اسید تانیک (tannic acid) هم از آن خارج می‌شود که همان کاری می‌کند که جوشیدن طولانی آن با چای خواهد نمود. به همین دلیل نباید با فشار دادن چای کیسه‌ای آخرین قطرات آن را گرفت؛ اگر چای پررنگ تری می‌خواهید باید از برگ‌های بیشتر چای استفاده شود. افزودنیها [ویرایش] افزودنی‌های متداول به چای شامل شکر یا عسل، لیمو، شیر، عصاره میوه جات است. برخی از کارشناسان از افزودن خامه به آن به دلیل تقویت بیش از حد طعم آن خودداری می‌کنند. آنچه از این قاعده مستثناست، استفاده از چای‌های بسیار مقوی همچون معجون چای جزایر فریزلند شرقی است. اما، تصور براین است که شیر مقدار ماده تانین باقی مانده را خنثی کرده و اسیدیته آن را کاهش می‌دهد. زمانی که در چای از شیر استفاده می‌کنیم، برخی افراد به هنگام استفاده از چای، شیر سرد را به چای اضافه می‌کنند؛ در اینجا چای را تباید جوشاند که در نتیجه موجب ایجاد امولسیون و طعم بهتر آن می‌شود. از لحاظ اجتماعی ترتیب صحیح به این صورت است: چای، شکر، شیر، اما این روال پیش از ابداع یخچال رسم بوده‌است. اهمیتی ندارد که این روال تنها در قرن بیستم رایج شده باشد. مقدم بر این، لیوان‌های معمولی سفالی بکار رفته قادر به حفظ دمای چای نبوده‌اند، واز این جهت روال بر افزودن چای به شیر بوده‌است. این روال در مورد چینی ظریف (فراتاب) صادق نیست. درابتدا افزودن شیر، چای را غلیظ‌تر می‌کند و شکر در آن سخت تر حل می‌شود در صورتی که مایع مزبور در فنجان داغ نباشد. علاوه براین، مقدار شیر مورد استفاده بطور طبیعی تعیین کننده رنگ چای است، از اینرو تا جایی شیر افزوده می‌شود که از آن رنگی مطلوب به دست آید. اگر اول شیر افزوده شود، تعیین نتیجه این کار بیشتر براساس حدس و گمان خواهد بود. البته، اگر چای در داخل یک لیوان دسته دار دم شود، زمانی که چای کیسه‌ای برداشته شد باید شیر به آن افزوده شود. درنواحی سردسیر تر همچون مغولستان و نپال، کره برای تامین انرژی و کالری بدن به آن افزوده می‌شود. چای کره تبتی شامل نمک سنگی و کره گاو تبتی است، که پس از آن تقریباً همچون ظرف کره گیری (خیک)، آن را به شدت هم زده و تکان می‌دهند. طعم این نوشیدنی بیشتر شبیه یک آبگوشت پرملات می‌شود تا چای، و ممکن است افرادی که عادت به نوشیدن آن ندارند با دیده اغماض آن را دارای طعمی مطلوب بیان کنند. در بریتانیای کبیر، افزودن شیر در ابتدای تهیه آن از لحاظ تاریخی یک روش منسوب به طبقه پایینتر جامعه برای تهیه چای است؛ طبقات بالاتر جامعه همیشه بعد از آن شیر به آن می‌افزایند. ریشه این تفاوت را چنین می‌توان بیان نمود که لیوان‌های دسته دار کمتر مرغوب سفالی طبقه کارگر ممکن است بشکند اگر چای جوشان و داغ بطور مستقیم به آنها افزوده شود، درحالی که فنجان‌های چینی لعاب‌دار طبقه بالای اجتماعی نمی‌شکند. هم اکنون، انتخاب این روش بیشتر می‌تواند به سلیقه و ترجیح شخصی مربوط شود. روغن درخت چای ضد جوش كه بر طيف وسيعي از باكتري ها و قارچ ها اثر كرده و با از بين بردن باكتري هاي مولد جوش هاي جواني به رفع ان كمك شاياني مي نمايد. از محسنات تي تري اويل طبيعي بودن و در نتيجه عدم ايجاد التهاب مي باشد. آلوئه ورا داراي اثرات متعددي نظير مهار رشد باكتري ها ودر نتيجه مقابله با تشكيل آكنه و كمك به بهبود آن، التيام اثرات سوء ناشي از قرارگرفتن در معرض آفتاب، بهبود زخم ها و تحريك سنتز كلاژن و الاستين ميباشد.گليسيرين موجود در اين فراورده يك نرم كننده بسيار قوي بوده و ويتامين E موجود در اين محصول آنتي اكسيداني قوي بوده و از تشكيل راديكال هاي آزاد جلوگيري مي نمايد. ● شامپو چای سبز چای سبز برگ های خشک گیاه کاملیا سینن سیز است که خواص همچنین خاصیت آنتی اکسیدانی آن نسبت به ویتامین ای و سی به ترتیب ۱۰۰-۲۵ برابر بیشتر است. امروزه دانشمندان دریافته اند که کاتچین اختصاصی چای سبز یا اپی گالوکاتچین -۳- گالات می تواند تولید و فعالیتهای بیولوژیکی هورمونهای جنسی را تعدیل کند و در نتیجه کاهش فعالیت هورمونهای جنسی و تجویز اپی گالوکاتچین -۳- گالات برای درمان مشکلات مرتبط هورمونی مانند طاسی در ریزش مو مفید می باشد. چای سبز همچنین از عملکرد آنزیم Caspase ۱۴ جلوگیری می کند و در از بین بردن شوره سر نقش ویژه ای دارد. لذا با استفاده از شامپو چای سبز به جلوگیری از ریزش مو، کاهش چربی بیش از حد مو و در درمان شوره سر خود کمک کنید. اثرات شگرف شامپو چای سبز در رشد مو پس از ۶ تا ۱۲ ماه قابل مشاهده خواهد بود. بسته بندی [ویرایش] کیسه‌های چای [ویرایش] برگ‌های چای را در داخل کیسه کوچک (معمولاً کاغذی) (tea bag) بسته بندی می‌کنند. امروزه، تولید چای کیسه‌ای برای بسیاری از مردم کار آسان و متداولی است. اما چون ضایعات و خاک حاصل از فرآوری جدید چای نیز در بیشتر چای‌های کیسه وجود دارد، از نظر بیشتر طرفداران چای، این روش دارای طعم و کیفیت پایینی است. کاغذ مورد استفاده در کیسه چای نیز ممکن است دارای مزه خاصی باشد که از طعم اصلی چای بکاهد. دلایل دیگری که به عنوان علت نامرغوب بودن طعم چای کیسه‌ای مطرح می‌شود عبارتند از: چای خشک، به سرعت طعم خود را در معرض هوا از دست می‌دهد. بیشتر چای‌های کیسه‌ای (اما نه همه آنها) دارای برگ‌های خرده شده‌ای هستند که نسبت بالای فضای سطح اشغال شده به حجم این برگ‌ها در کیسه‌های چای آنها رابیشتر در معرض هوا قرار می‌دهد، و بنابراین سبب می‌شود تا آن‌ها زودتر بیات شوند. برگ‌های سبز چای ممکن است دارای اندازه‌های بزرگ‌تری باشد و کلاً دست نخورده و بدون نقص باقی بماند.پهن کردن برگ‌ها دراین کیسه‌ها روغن‌های چاشنی‌دار آن را خارج می‌سازد.برگ سبز چای مرغوب به صورت آکبند بسته بندی می‌شود. چای متراکم (فشرده) [ویرایش] مقدار فراوان چای را نیز می‌توان برای انبار کردن و نگهداری جهت رسیدن به کیفیت مطلوب، متراکم نمود. معمولاً چای پوئر را فشرده نموده و سپس با یک کارد کوچک برگهای آن را از هم باز می‌کنند. بیشتر اوقات چای فشرده را نسبت به برگ سبز چای برای مدت طولانی‌تری می‌توان انبار نمود. قالب‌های چای [ویرایش] یکی از جدیدترین اشکال مصرف چای، به عنوان نمونه دیگری از چای کیسه‌ای، چای قالبی است. چای قالبی ابتدا در اوسط دهده ۱۹۹۰ در هلند ابداع شد، که در آن کشور شرکتی به نام (Venezia Trading)، یک قالب چای به نام تیکولینو تولید نمود. تیکولینو به عنوان قالب‌های جداگانه چای ساخته می‌شود که در آن فناوری دم کردن برگ‌های چای در داخل کارخانه با آزاد شدن طعم و عطر آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. چای فوری [ویرایش] در زمان‌های اخیر، چای‌های فوری همچون قهوه فوری خشک و منجمد، رایج شده‌است. چای فوری در دهه ۱۹۳۰ ابداع شد، اما تا اواخر دهه ۱۹۵۰ جنبه بازرگانی و تجاری پیدا نکرد، و تنها تا همین زمان اخیر بوده که متداول شده‌است. این محصولات با افزودن چاشنی‌هایی همچون وانیل، عسل یا میوه عرضه می‌شود، و همچنین می‌تواند شامل شیرخشک هم باشد. محصولات مشابهی نیز برای چای سرد فوری وجود دارد که به دلیل سهولت مصرف خود نیازی به آب جوش ندارد. کارشناسان چای به این محصولات به دلیل فداکردن گوارایی طعم چای در برابر سهولت مصرف آن، انتقاد می‌نمایند. انبارسازی [ویرایش] انبار کردن چای برای حفظ طعم چای خالص ضروری است. چون چای بسیار آسان رطوبت و بوهای محیط را جذب می‌کند لذا لازم است تا آن را در انواع کانتینرهایی نگهداری کنند که از بوهای تند به دور باشد. یک روش نگهداری مقادیر کم برگ سبز چای، نگهداری در ظرف حلبی یا شیشه‌ای است. این ظروف با دور نگهداشتن چای از رطوبت و نیز بوهای خارجی، موجب حفظ طعم اصلی چای می‌شوند. روش‌های دیگر برای نگهداری چای شامل قراردادن چای در کیسه‌های آکبند است. به هنگام انبارسازی چای باید آن را از نورخورشید، بوهای تند، و رطوبت دور نگهداشت. برای مقادیر بیشتر چای بهتر آنست که آن را داخل یک کانتینر سردکن (مبرد) قراردهند. ابتدا چای را داخل یک لفاف کاغذی قهوه‌ای رنگ بپیچید و سپس آن کاغذ را برای دور نگهداشتن چای از رطوبت درون کاغذهای قهوه‌ای رنگ دیگر دوباره لفافه بندی کند. بعد چای را داخل کانتینر کولر دار قردهید که چیزی به جز چای درون آن نیست و به خوبی هم در آن بسته می‌شود. سپس چای را به مکانی سرد به دور از رطوبت و بو منتقل سازید. طول زمانی که شما می‌توانید چای را درآن مدت انبار کنید به نوع آن بستگی دارد. برخی چای‌ها همچون گل چای درطول یکماه یا همین حدود، خراب می‌شوند، اما گروه دیگر ممکنست طی گذشت زمان بهتر نیز بشوند. نگاره‌ها [ویرایش]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:4 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

كيوي

کیوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

برای دیگر کاربردها، کیوی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

کیوی

کیوی میوه‌ای است تخم مرغی شکل به اندازه یک تخم مرغ بزرگ (به طول ۵-۸ سانتیمتر و عرض ۴٫۵ - ۵٫۵ سانتیمتر). پوست آن قهوه‌ای رنگ و گوشت آن سبز کمرنگ است. می‌توان گفت طعم آن بین توت فرنگی، موز و آناناس است. این گیاه بومی جنوب چین و میوه ملی جمهوری خلق چین است.

محتویات

[نهفتن]

تاریخچه

این میوه در جنوب چین توسط کشاورزی ساده لوح برای اولین بار به عمل آمد و در آنجا میوه ملی چین نامیده شد. اما نام آن از نام گونه‌ای پرنده زیبا که در نیوزیلند پرنده ملی بوده در دهه شصت میلادیش به این میوه داده شده رایج گردیده‌است (پرنده کیوی).^[۱]

پیوند این میوه بعد از رشد حدود یک هفته‌ای تبدیل به نهال و قابل قلمه زدن است. این روش از متداول‌ترین روشهای کاشت نهال کیوی در دنیا به خصوص کشور چین می‌باشد. کشور چین یکی از بزرگ‌ترین کشورهای صادر کننده نهال پیوندی این میوه می‌باشد.^{[نیازمند منبع]}

درخت کیوی-شمال ایران،آستارا

ارزش غذایی

کیوی منبعی غنی و سرشار از ویتامین C است و مقدار ویتامین C آن از پرتقال نیز بیشتر است. همچنین دانه‌های سیاه آن حاوی ویتامین D است. کیوی همچنین دارای ویتامین A ویتامین‌های B۱، B۲، B۳ و سایر ویتامین‌های گروه ب می‌باشد. کیوی از میوه‌های بسیار کم کالری است. در ۱۰۰ گرم کیوی ۴۷ کالری وجود دارد. و از جهت میزان کالری همردیف زردآلو و نارنگی است. مقدار پتاسیم آن از موز بیشتر است. از میزان منیزیم بسیار بالایی نیز برخوردار است و به همین خاطر نیز امکان مبتلا شدن به بعضی از سرطان‌ها و بیمارهای قلبی را کاهش می‌دهد. همچنین دارای مس، آهن و فسفر است. کیوی میوه‌ای است که مواد غذایی بالا و در صد کالری بسیار پایینی دارد، از اینرو می‌توان آن را در رده میوه‌های بسیار مفید قرار داد.^[۲]

میزان تولید در جهان [ویرایش]

تولید کیوی در جهان

کشورهای برتر تولید کننده کیوی در سال ۲۰۰۷ (تن)
ایتالیا	۴۱۰
زلاندنو	۳۶۰
شیلی	۱۷۰
فرانسه	۸۰
یونان	۴۰
ژاپن	۴۰
ایران	۲۰
ایالات متحده آمریکا	۲۰
کانادا	۱۰
کامبوج	۱۰
سراسر جهان	۱,۱۴۰
منبع: فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد) ^[۳]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:1 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

ليمو

لیمو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

لیمو

لیمو ترش یا به اختصار لیمو، میوه درخت لیمو و از مرکبات است. اگرچه بخصوص در آشپزی از پوست و گوشت لیمو استفاده می‌شود، لیموها را بیشتر به علت آب آنها پرورش می‌دهند. لیموها حاوی مقدار زیادی اسید سیتریک هستند که موجب طعم ترش آنها می‌گردد.^[۱] در واقع لیموترش درخچه‌ای است که بلندی آن به چهارمتر می‌رسد و کشت آن فقط در مناطق گرمسیر امکان دارد (آب و هوا مدیترانه‌ای). شاخه‌هایش بلند و برگهایش پهن و سبز مات و بیضوی است. دمبرگها واضح و اندکی بالدارند. گلهایش از درون سفید و از بیرون ارغوانی است. به غایت معطرند. گل آوری آن عملاً مداوم است (لیموترش تنها درختی است که تقریبا همیشه میوه و گل و برگ دارد). میوه اش سته بیضوی شکلی است که در اواخر پاییز و اوایل زمستان آبدارتر می‌باشد.^[۲]

ليموترش

محتویات

[نهفتن]

مصارف دارویی

لیموترش میوه ارزشمندی است که اکثر متخصصین تغذیه به مصرف فراوان آن اشاره دارند:

۱) در واقع هضم غذا را آسان می‌کند.

۲) به خاطر سهولت هضم چاشنی‌ها و گوشتهای چرب توصیه می‌شود که چند قطره لیموترش در آنها بچکانند.

۳) در موارد ناراحتی‌های دستگاه گوارشی مفید است. مثلا درصورت ورم روده یا درد کبد آب لیمو همراه یک لیوان آب معدنی می‌تواند تسکین دهنده باشد.

۴) نوشیدن آب چهار لیموترش با افزودن آب و اندکی شکر بر درمان چاقی مؤثر است.

۵) لیموترش را می‌توان برای درمان نسبی رماتیسم و نقرس مصرف نمود، چونکه اسیدسیتریک برای اسیداوریک حلال بسیار خوبی است.

۶) استفاده از خاصیت ادرارآوری آن فقط در اینگونه دردها توصیه می‌شود و به این نحو دردهای کلیه و مثانه را درمان می‌نماید.

۷) آب لیمو یک ترشی است که برخلاف سرکه ضعف نمی‌آورد بلکه نیروبخش بوده، عضلات معده و روده‌ها را تقویت می‌نماید.

۸) آب لیمو داروی ضد خون دماغ است، تمام سم‌های خون را می‌سوزاند.

۹) چربی و پیه را از بین می‌برد.

۱۰) اشتها آور است.

۱۱) اسهال عادی و خونی را معالجه می‌کند.

۱۲) از طاس شدن سر جلوگیری کرده باعث تقویت موهای سر می‌شود.

۱۳) بزاق دهان را زیاد می‌کند چون بزاق دارای اثر ضدعفونی کننده‌است و میکربهای دهان را از بین می‌برد.

۱۴) آب لیمو از عوامل خنک کننده در تابستان است که می‌تواند عطش و حرارت بدن را رفع کند.

۱۵) موجب راحتی اعصاب می‌شود.

۱۶) باعث زیاد شدن نور چشم شده و آب مروارید را از چشم می‌برد.

۱۷) آب لیمو می‌تواند جانشین دود و مشروب نزد معتادین گردد.

۱۸) عمل تنفس را آسان می‌سازد.

۱۹) لیمو التیام بخش زخمهاست.

۲۰) باد مفاصل را درمان کرده و مداومت در خوردن آن تصلب شرائین را معالجه می‌سازد.

۲۱) زهر حشرات مانند زنبور، عقرب، مار افعی با آب لیمو معالجه می‌شود.

۲۲) آب لیمو ضد تیفوس، ضد سرخک، ضد آبله مرغان و مخملک است.

۲۳) صفرابر است.^[۳]^[۴]

از تجارب پیشینیان

برای تمیز کردن ظروف مسی، اشیاء نقره‌ای، مرمرسفید و صندلیهای حصیری، لیموترشی را دونیم کنید و روی شیء بمالید. سپس بشویید و آب بکشید.^[۵]

تولید کشورها

هند با تولید حدود ۱۶ ٪ در صدر کل تولید جهان، بزرگ‌ترین تولید کننده لیموترش در جهان است. پس از آن به‌ترتیب مکزیک (۱۴٫۵ درصد)، آرژانتین (~ ۱۰ ٪)، برزیل (۸ درصد) و اسپانیا با (۷ ٪) تولید می‌باشد

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:59 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

نارنج

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

برای دیگر کاربردها، نارنج (ابهام‌زدایی) را ببینید.

نارنج

طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
زیررده:	رزمانندها
راسته:	ناترک‌سانان
تیره:	سدابیان
سرده:	مرکبات
گونه:	C. aurantium
نام علمی
*Citrus aurantium* لینه

نارنج (به لاتین: Citrus aurantium) نام درخت و میوه‌ای از زیرردهٔ رُزمانندها^*[۱]، راستهٔ ناترک‌سانان^*[۲]، تیره سدابیان^*[۳]، جنس مرکبات^*[۴] است.

از آب نارنج برای خوشبو کردن و بهبود طعم غذا استفاده می‌شود و در صنعت عطرسازی و شامپو سازی هم کاربرد دارد. شکوفه‌های آن یکی از معطرترین گلهاست که آن مربای بهار نارنج و همچنین عرق نارنج در طب سنتی ایران کاربرد دارد. در درمان ناراحتی‌های معده از مربای آن استفاده می‌شود.درخت نارنج مادر مرکبات است و پایه بسیار خوبی جهت پیوند شاخه‌های نارنگی و یا پرتقال است. فشار خون و ضربان قلب را زیاد می‌کند^{[نیازمند منبع]}

نارنج میوه‌ای که در کشور ما به فراوانی تولید می‌شود و محصولات جانبی متعددی نیز دارد. نارنج میوه درختی بزرگ و زیباست با برگهایی بزرگتر و خوشبوتر از برگهای درخت لیمو. شکوفه‌های آن که بسیارخوشبو است بهارنارنج نامیده می‌شود. در بعضی مناطق در تمام فصول سال می‌توان میوه نارنج را برروی درخت دید. در حالیکه هنوز میوه سال گذشته بر درخت است میوه‌های جدید هم در حال رسیدن هستند. شکوفه نارنج (بهار نارنج) طبیعت(مزاج) = گرم و خشک، بوییدن آن شادی آور، تقویت کننده مغز و از بین برنده آبریزش بینی (زکام) است. از این شکوفه ها مربای لذیذی تهیه می‌شود که خواص مفید شکوفه را دارد. اگر یک قاشق مرباخوری از گل شکوفه خشک نارنج را به یک فنجان آب جوش اضافه کنید ودرفنجان را ببندید بعد از ۱۰ دقیقه نوشیدنی بسیار خوشبو ونشاط آوری آماده می‌شود.

محتویات

[نهفتن]

عرق بهار نارنج [ویرایش]

عرقی که از شکوفه‌های نارنج تهیه می‌شود عرق بهار نارنج نامیده می‌شود که طبیعت آن هم گرم و خشک است. این عرق، نشاط آور، تقویت کننده مغز، باز کننده گرفتگی مجاری بینی، از بین برنده ترشحات سینوس‌ها ودستگاه تنفس است. در از بین بردن بعضی از انواع تپش قلب مفید است. به علاوه در رفع دردهای ناشی از گیرافتادن باد در روده بزرگ هم مفید است. ناشتا خوردن آن در درمان اسهالهای رطوبی (اسهالهای ناشی از افزایش رطوبت دستگاه گوارش) مفید است.^{[نیازمند منبع]}

استفاده غیرخوراکی عرق بهارنارنج [ویرایش]

زیاد بوئیدن آن بی خوابی ایجاد می‌کند. از این خاصیت می‌توان در مواقع نیاز به رفع خواب آلودگی استفاده کرد. اگر نگران خواب آلودگی در کلاس درس یا جلسه امتحان هستید یک شیشه کوچک از عطر بهارنارنج را همراه خود داشته باشید و در صورت خواب آلودگی آن را ببویید. گلاب مصلح (اصلاح کننده ضرر) بهار نارنج است.^{[نیازمند منبع]}

پوست نارنج [ویرایش]

پوست این میوه هم سرشار از خاصیت است. طبیعت (مزاج) پوست نارنج، گرم و خشک است. بوییدن پوست و برگ نارنج هم نشاط آور است. از خلال پوست نارنج هم می‌توان مانند خلال پوست پرتقال مربا تهیه کرد و هم با خیساندن آن در سرکه، ترشی ساخت. مربا وترشی پوست نارنج تقویت کننده معده‌است. مصرف حدود چهار گرم از پوست خشک نارنج حالت تهوع و استفراغ را دفع می‌کند و انگلهای دستگاه گوارش را خارج می‌کند.^{[نیازمند منبع]}

کاربرد [ویرایش]

به جای نفتالین که بدبوست می‌توانید از پوست و شکوفه‌های خشک نارنج برای جلوگیری از آسیب دیدن لباسها توسط حشرات استفاده کنید.
اگر نارنج به صورت کامل همراه با پوست و دانه با حرارت کم همراه با کمی آب پخته شود تا اجزایش از هم جدا شوند و روی پوست و مو مالیده شود یک نرم کننده بسیار مفید برای پوست و مو و ازبین برنده‌ خارش است.
رب نارنج هم خواص میوه نارنج را دارد.
نرم کننده پوست و مو^{[نیازمند منبع]}

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:58 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

موز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

این مقالهٔ تخصصی نیازمند گسترش است. لطفاً اگر تخصص و توانایی گسترش این مقاله را دارید، آن را بهبود بخشید.

برای اثبات‌پذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائه‌شده به‌درستی ارجاع داده نشده‌اند.
لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکی‌پدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید.
مطالب بی‌منبع در آینده مردود و حذف خواهندشد.

موز (به فارسی افغانستان: کیله)^[۱] نام میوه و درختی با همین نام است که بومی مناطق حاره‌ای جنوب شرق آسیا، شبه جزایر مالزی، و استرالیا است . امروزه این گیاه در تمام مناطق گرمسیری که از رطوبت مطلوبی برخوردار باشند کاشت می‌شود.

درخت موز

درخت موز در وهله اول برای میوه اش و ضمناً برای تولید فیبر و نیز زیبایی کاشته می‌شود. از آنجائی‌ که گیاه موز نسبتاً بلند و مستقیم و محکم می‌باشد، اشتباهاً به آن درخت می‌گویند، در حالی که واقعیت آن است که آنها فقط شاخه‌هایی هستند که پس از دادن میوه خشک شده و از بین می‌روند. این شاخه‌ها می‌توانند به بلندی بین دو تا هشت متر برسند و برگ‌های آن نیز به حدود سه و نیم متر می‌تواند برسد. میوه موز به صورت خوشه در انتهای ساقه تشکیل می‌شود.

نتایج یك مطالعه جدید در كالج سلطنتی لندن نشان داده است كه مصرف یك عدد موز در روز به میزان قابل توجهی خطر بروز علائم آسم را در كودكان كاهش می‌دهد. ^[۲]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:56 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

انار

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

برای دیگر کاربردها، انار (ابهام‌زدایی) را ببینید.

انار

طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
زیررده:	Rosidae
راسته:	موردسانان
تیره:	حناییان
سرده:	اناریان
گونه:	P. granatum
نام علمی
*Punica granatum*

اَنار (نام علمی: Punica granatum) یکی از میوه‌های درختی است که دانه‌هایی اغلب قرمز، و گاهی سفید، و یا به رنگ‌هایی مابین آن ‌دو دارد. رنگ پوست آن نیز قرمز یا تقریبا زرد است.

انار بومی مناطق شرق ایران تا کوه‌های هیمالیا در شمال هند است و یکی از اولین گیاهان اهلی شده‌است. ایران با تولید سالانه ۸۰۰ هزار تن انار، بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ انار در دنیا بوده و هندوستان دومین کشور تولید کننده‌است.^[۱]

در ایران، شهرستان‌های ساوه، نی‌ریز و فردوس، به‌ترتیب بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انار هستند.^[۲]^[۳]

انار در رنگ‌های مختلف از سفید تا سیاه وجود دارد. انار تقریبا در هر آب و هوایی و هرگونه خاکی می تواند رشد کند و میوه دهد ولی آب زیاد در زمان رسیدن میوه باعث ترک خوردن آن میوه میشود. انار گرمای زیاد با باده خشک و سرمای تا ۱۰cc- را میتواند تحمل کند.

محتویات

[نهفتن]

ارزش غذایی

Pomegranate, arils only
مواد مغذی در هر ۱۰۰ g (۳٫۵ oz)
انرژی	۳۴۶ kJ (۸۳ kcal)
کربوهیدرات‌ها	۱۸٫۷ g
قندها	۱۳٫۷ g
فیبر	۴٫۰ g
چربی	۱٫۲ g
پروتئین	۱٫۷ g
تیامین (ویتامین B_۱)	۰٫۰۷ میلی‌گرم (۵٪)
ریبوفلاوین (ویتامین B_۲)	۰٫۰۵ میلی‌گرم (۳٪)
نیاسین (ویتامین B_۳)	۰٫۲۹ میلی‌گرم (۲٪)
Pantothenic acid (B₅)	۰٫۳۸ میلی‌گرم (۸٪)
ویتامین ب_۶	۰٫۰۸ میلی‌گرم (۶٪)
Folate (ویتامین B₉)	۳۸ میکروگرم (۱۰٪)
ویتامین C	۱۰ میلی‌گرم (۱۷٪)
کلسیم	۱۰ میلی‌گرم (۱٪)
آهن	۰٫۳۰ میلی‌گرم (۲٪)
منیزیوم	۱۲ میلی‌گرم (۳٪)
فسفر	۳۶ میلی‌گرم (۵٪)
پتاسیم	۲۳۶ میلی‌گرم (۵٪)
روی	۰٫۳۵ میلی‌گرم (۴٪)
درصدها نسبی‌اند منبع: پایگاه اطلاعاتی مواد غذایی آمریکا

یک عدد انار ۴۰ درصد نیاز روزانه شخص به ویتامین سی را تامین می‌کند. همچنین، انار منبعی غنی از اسید فولیک و آنتی اکسیدان است. بر اساس تحقیقی که در دانشگاه تربیت مدرس بر روی محتوای آنتوسیانین‌های انار ایران انجام گرفت مشخص شد که این میوه حاوی مقادیر قابل توجهی از این ترکیبات می‌باشد. خاصیت آنتی اکسیدانی انار در ارتباط با ترکیبات فنولیک است که آنتوسیانین‌ها در این دسته قرار می‌گیرند.

انار سرشار از ویتامین‌های A، B، C، E و قند تانن و یک ماده مفید دیگر به نام «کره ماناتین» است. انار دارای آهن و ویتامین‌های لازم خون‌سازی است. انار خواص درمانی خاصی دارد. این میوه در صورتی که شیرین باشد برای سینه و ریه بسیار مفید است. آب انار سنگین تر از خوردن دانه‌های انار است (یعنی گوارش آن سخت‌تر است.) مغز و دانه‌های انار ملیّن (یعنی نرم‌کننده مزاج) هستند و گوشت‌های فیبری درون انار روده‌ها را تمیز می‌کند. انار با داشتن ویتامین B سبب تقویت اعصاب می‌شود و به علت داشتن ویتامین B۶ ضد استفراغ بوده و درمان کننده ویار زنان باردار است. هم چنین انار به علت داشتن آهن و ویتامین‌های موجود در آن برای خونسازی بدن مفید است و بهترین موقع خوردن آن صبح ناشتا است.

اثرات درمانی [ویرایش]

میوه‌ای است سرشار از ویتامین و به علت داشتن آهن و سایر عناصر دیگر دیرهضم می‌باشد.خوردن دانه‌های انار به مراتب بهتر از نوشیدن آب اناراست. انار میوه‌ای است که به آن خون‌ساز می‌گویند و به همین علت بهترین موقع برای مصرف آن صبح و قبل از صبحانه‌است. انار مقوی قلب، مفرح، دفع‌کننده چربی، رفع‌کننده سموم اغلب عفونتهای داخلی، دافع حرارت می‌باشد و خوردن انار با پرده‌های سفید آن شکم را دبّاغی میکند، ربّ انار، برگ انار در ضعف معده، کمی اشتها، تهوع، ضعف عمومی، تصفیه خون، خاصه در دختران جوان و دررفع میگرن بسیار مفید است. دانه‌های میوه جنگلی انار در معالجه اسهال بسیار موثر است. آب انار شیرین‌شده باشکر هم مفید است.

متفرقه

انار سیاه - ساوه

زادگاه انار، ایران است.^[۴]
«جاودانان» یا گارد جاویدان که سربازان برگزیده ایران باستان نیزه‌هایی به شکل انار داشتند.
در قرآن، سه بار از این میوه نام برده شده‌است. (در سوره الرحمن از آن به عنوان میوه بهشتی یاد شده‌است.)
رنگی که به این میوه تشبیه شده رنگ اناری نام دارد.

نگارخانه

گل انار
انار
انار
آش انار
انار دان شده

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:54 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

نارنگي

نارنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

نارنگی

نارنگی
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
راسته:	راسته افراها
تیره:	مرکبات
سرده:	مرکبات
گونه:	C. reticulata
نام علمی
*Citrus reticulata*

نارنگی (نام علمی: Citrus reticulata) یکی از میوه‌ها از تیره مرکبات است. نارنگی نسبت به پرتقال کوچک‌تر است، و مزهٔ ترش و شیرین تری دارد.

در پزشکی سنتی ایرانی طبع این میوه را سرد و تر می‌دانند و برای آن خواصی چون «مفرح قلب، رافع خفقان، صفرابُر و فرونشاننده لهیب معده و کبد» نام می‌برند. این میوه دارای مقدار زیادی منیزیم است و از این طریق در فعالیت ماهیچه‌ها، دستگاه گوارش و دستگاه عصبی مؤثر است.^[۱]

یکی از قدیمی‌ترین انواع نارنگی موسوم به Dancy Tangerine در اواخر قرن نوزدهم در فلوریدای آمریکا کشت می‌شده‌است.^[۲] امروزه نارنگی در کشورهای تولیدکنندهٔ مرکبات مانند چین، اسپانیا، برزیل، ژاپن و ایران تولید می‌شود.^[۳]

نارنگی دارای ویتامین‌های A، B1، B2، C پروتئین، چربی، قند، حاوی مقدار زیادی فسفر، کلسیم است. نارنگی به خاطر داشتن مقدار فسفر و کلسیم بالا، یکی از میوه‌هایی است که در تشکیل استخوان و اسکلت بدن موثر است.^[۴]

میزان تولید

نارنگی

تانگرین، ماندرین، کلمانتینs ده تولیدکنندۀ اول در سال ۲۰۰۷ (هزار تن)
چین	۱۵٬۱۸۵
اسپانیا	۱٬۹۷۴
برزیل	۱٬۲۰۶
ژاپن	۱٬۰۶۶
مراکش	۱٬۰۴۲
کره جنوبی	۷۷۸
مصر	۷۴۸
ترکیه	۷۴۴
ایران	۷۰۲
تایلند	۶۷۰
پاکستان	۶۴۰
بقیه	۴٬۱۵۶
تولید جهانی	۲۷٬۸۶۹
منبع: فائو (FAO), ^[۵]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:53 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

پرتقال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

پرتقال

شکوفه‌های پرتقال
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
راسته:	ناترک‌سانان
تیره:	مرکبات
سرده:	لیموئیان
نام علمی
*Citrus × sinensis*

میوه پرتقال

درخت پرتقال

گونه ایی پرتقال مقاوم در برابر سرما

این مقاله در مورد «میوه پرتقال» است. مقاله‌ای که در مورد کشوری با همین نام است را می‌توانید در پرتغال بیابید.

پرتقال یا مالته میوه‌ای از خانواده مرکبات می‌باشد. درخت آن همیشه سبز است و ارتفاع آن تا ۱۰ متر هم می‌رسد.

ریشه پرتقال از جنوب شرقی آسیا (چین و هند) می‌باشد و یک میوه پیوندی است که در دوران باستان احتمالا با پیوند نارنگی و پومیلو پرورش داده شد. نوع ایرانی Persian Orange که ایتالیایی‌ها از قرن ۱۱ میلادی کشت آن را در جنوب اروپا رایج کردند تلخ بود و جای خود را از قرن ۱۵ میلادی به نوع شیرین تر داد که تاجران کشور پرتغال از هندوستان وارد و کشت کردند. برای همین هم در بسیاری از زبان‌های دنیا (یونانی، ترکی، ایرانی، عربی، بلغاری، گرجی و زبان جنوب ایتالیا) امروزه هنوز لغت میوه پرتقال با کشور پرتغال تشابه اسمی دارد. البته ریشه لغت انگلیسی (Orange) از نارنگ (سانسکریت) آمده و هم ریشه لغت نارنج (فارسی) و لغتهای مشابه در ارمنی، اسپانیایی، عربی و غیره می‌باشد. در بعضی زبانها هم (نظیر هلندی و آلمانی) آن را سیب چینی (بواسطه مبداء این میوه) می‌خوانند.^[۱]

معروف‌ترین گونه اصلاح شده پرتقال در دنیا تامسون ناول می‌باشد. بیروت، پایتخت لبنان نیز یکی از معروفترین مکان‌های پرورش آن درجهان می‌باشد که پرتغال بیروتی آن نیز معروف است.

پرتقال سرشار از ویتامین ث است. پرتقال درخت کوچکی است دارای برگ‌های سبز و گل‌های سفید پوست پرتقال نارنجی رنگ، کمی ناصاف و میوه آن بسته به انواع مختلف شیرین و ترش، زرد رنگ و یا قرمز می‌باشد. پرتقال یکی از قدیمی‌ترین میوه‌هایی است که بشر از آن استفاده می کرده‌است و در حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح کنفوسیوس از آن نام برده‌است. در حال حاضر بیشتر از ۲۰۰ نوع پرتقال در آمریکا کشت می‌شود. پرتقال اولیه، کوچک، تلخ و پر از هسته بوده‌است که در اثر تربیت مهندسی ژنتیکی و همچنین انتخاب نوع بهتر و کود کافی درشت تر و شیرین تر شده‌است. پرتقال ابتدا از چین به هندوستان برده شده و سپس آنجا به نقاط دیگر دنیا راه یافت.

محتویات

[نهفتن]

ترکیبات شیمیایی

پرتقال یکی از غنی‌ترین منابع ویتامین C می‌باشد^[۲]. البته باید دقت کرد که ویتامین C در اثر سرما و گرمای زیاد از بین می‌رود. اسانسی که از گلهای پرتقال گرفته می‌شود بنام روغن نرولی Neroli Oil معروف است که دارای بوئی بسیار مطبوع بوده و خیلی گران است و در عطر سازی از آن استفاده می‌شود.

انواع پرتقال

تولید [ویرایش]

تولیدکنندگان بیش‌ترین پرتقال — ۲۰۰۵ (میلیون تُن)
برزیل	۱۸٫۵
ایالات متحده آمریکا	۹٫۱
هند	۴٫۴
مکزیک	۴٫۳
چین	۲٫۴
اسپانیا	۳٫۷
ایتالیا	۳٫۳
ایران	۲٫۶
مصر	۲٫۱
پاکستان	۱٫۷
مجموع جهانی	۶۸٫۵
منبع: سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو)^[۳]

نگارخانه [ویرایش]

این گونه از پرتقال، «عنبرشیرین» نام دارد.
هسته‌های پرتقال.
پرتقال‌های میان‌دار (Navel) رایج‌ترین گونهٔ پرتقال در خواروبارفروشی‌های آمریکاست.
پرتقال‌های نارنگی‌شکل که در روز کریسمس ۲۰۰۷ در گینسویل، فلوریدا چیده شده‌اند.
پرتقال به همراه پوست

این یک نوشتار خُرد پیرامون میوه‌ها است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کم

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:52 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

گواوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

میوه‌های گواوا

گواوا (زیتون محلی) (نام علمی Psidium guajava) میوه‌ای گرمسیری است. گیاه گواوا درختچه‌ای همیشه‌سبز از خانواده میرتاسه‌است که برگ‌های دربرابر هم دراز و بیضی شکل دارد. این درختچه بومی امریکای جنوبی و امریکای مرکزی، پرو، برزیل و مکزیک است و سال‌ها قبل به ایران وارد شده و به گونه پرورشی در شمال و بیشتر جنوب ایران کاشته می‌شود. گواوا درختچه‌ای همیشه سبز است و برگ‌های آن بدون کرک یا پوشیده از کرک است و گل‌های آن خوشبو است. پوست تنه گواوا سبز یا قهوه‌ای متمایل به قرمز است. دارای ریشه‌های سطحی است ریشه می‌تواند به گونه عمقی و پرپشت گسترش پیدا کند. گل‌های آن سفید و خوشبو هستند و در بهمن و اسفند به گل می‌نشیند. میوه آن چیزی همانند به زیتون و یا انار کوچک است. چرا که در بالای میوه تاجی از کاسبرگ‌ها قرار دارد. میوه آن گوشتدار است. دانه‌های آن مانند دانه‌های انگور در گوشت قرار دارد. رنگ میوه قرمز یا زرد است. میوه آن شیرین است و آن را خام یا پخته به شکل مربا و ژله می‌خورند.

محتویات

[نهفتن]

گیاه‌شناسی

گل گواوا

گیاه گواوا از خانوادهٔ میرتاسه و جنس پسیدیوم (Psidium) می‌باشد. جنس پسیدیوم دارای ۱۵۰ گونه‌است، ولی اغلـب خودرو هستند و دارای میوهٔ قابل بهره گیری نمی‌باشنـد، تنها شمار کمی از آنها اصلاح شده و دارای فرآورده مرغوب هستند. پاره‌ای از گونه‌های به شکل پایـه برای پیوند کردن گونه‌های مرغوب و دو رگ گیری بکار گرفته می‌شوند. میوه از دید گیاهشناسی یک هسته چند دانه‌است که اندازهٔ قطر آن از دو نیم تا ۱۰ سانتیمتر متغیر و به شکل‌های گرد، بیضوی، مستطیلی، و یا گلابی مانند می‌باشد. رنگ پوست میوه زمانی که رسیده باشد، زرد ولی رنگ گوشت میوه می‌شود صورتـی، کرم، سفیـد یا زرد بوده و بافت میوه هموار یا موجدار باشد. میوه گوشتی و ضخامت آن متفاوت است. دانه‌ها در درون گوشت پراکنده‌اند. در گونه‌های مختلف میوه‌هایی با اسید کم، میوه‌های شیرین و خوشمزه، میوه‌های بی مزه و بدون مزه، میوه‌های با میزان قند و اسیدیتهٔ کم و یا اسیدیتهٔ بسیار هست.

زادگاه و رویشگاه‌ها

این گیاه بومی مناطق گرمسیری آمریکا است. زادگاه اصلی این گیاه برزیل بوده ولی در زمان نامعلومی وارد کلمبیا شده‌است. اسپانیایی‌ها گواوا را به فیلیپین و پرتغال برده‌اند که از پرتغال هم به هندوستان وارد شده و به سرعت گسترش یافته‌ است، زیرا دانه فراوان و رویش بسیار خوبی دارد. گواوا در بلندی ۱۵۰۰متری از سطح دریا در سیلان کشت شده‌است. کشورهای بزرگ از دید سطح زیر کشت گواوا بر این پایه‌اند: کشورهای جنوبی آسیا، هاوایی، ایسلند، کوبا و هندوستان.

ترکیب‌های شیمیایی

میوه گواوا

میوه گیاه گواوا دارای ترپنوئیدها، پکتین، روغن فرار و تانن است. در ۱۰۰ گرم از این میوه، ۸۲ درصد آب ، ۷/۰ درصد پروتئین، ۶/۰ درصد چربی، ۱۱ درصد هیدرات کربن، کلسیم، فسفر، آهن، سدیم، پتاسیم، گونه‌های ویتامین‌های آ، ب، ایبوفلاوین و ویتامین ث هست.

کاربردهای دارویی

میوه گواوا

از همه قسمت‌های این گیاه همانند میوه‌های جوان و نارس آن برای داروی ضد اسهال بهره گیری می‌شود. جوشانده پوست خشک درختچه برای درمان درد معده بکار برده می‌شود. همچنین برای رفع ناراحتی‌های پوست، همانند جرب و زخم‌ها کاربرد دارد. از برگ‌های گیاه به شکل آنتی بیوتیک در برابر استافیلوکوک‌ها بهره گیری می‌شود. بومیان در محل‌هایی که این گیاه می‌روید، از برگ‌های جویده شده آن که با دندان‌ها له شده و آغشته به بزاق شده باشد برای قطع خونریزی زخم‌ها بهره گیری می‌کنند. از برگ این درخت درست همانند برگ چای بهره گیری می‌شود و آب فشرده میوه آن برای دیابت سودمند است. جوشانده برگ و پوست آن به شکل قاعده‌آور بهره گیری می‌شود و برای خانم‌ها پس از زایمان سودمند است. میوه رسیده و خشک شده آن برای درمان اسهال خونی مصرف می‌شود. میوه آن نرم‌کننده سینه بوده و برای عفونت‌های حاد گلو به نام گونه‌ای آرام‌کننده بهره گیری می‌شود.

دیگر کاربردها

گواوای لیمویی

میوهٔ گواوا در حالتی که رسیده باشد، بسیار خوشمزه و خوش طعم‌است. مزه میوه ترش و شیرین(ملس) و عطـر مطبوعـی دارد. از پوسـت میوهٔ گواوا جهـت تهیهٔ سالاد و دسر بهره گیری می‌نمایند. مصرف میوه در مراکز تولیـد به گونه تازه خوری بوده، ولی در تهیـهٔ ژلـه، مارمالاد، کنسـرو، و پاره‌ای از مشروبات غیرالکلی هم کاربرد دارد. از گواوا همچنین می‌توان کرهٔ گیاهی و دوشاب تهیه کرد. از برگ گواوا در صنایع رنگ و تانن سازی به کار برده می‌شود. گواوا در زیادکردن میزان ویتامین C ژله و مارمالاد و فرآورده‌های دیگر میوه‌ها هم بکار گرفته شده دارد. ارزش اقتصادی این میوه در تهیهٔ مواد نخستین ی ژله، مارمالاد، پورهٔ گواوا است.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:50 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

گلابي

گلابی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

گلابی

گلابی اروپایی
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):	گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):	دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):	Rosids
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	گلسرخیان
زیرخانواده:	آمیگدالوئیده^[۱]
تبار:	Maleae
زیرتبار:	Malinae
سرده:	Pyrus L.
گونه‌ها
حدود ۳۰ گونه، متن را ببینید

گُلابی ،(فارسی شرقی:امروت و ناک )(نام علمی: جنس Pyrus) درختی است گلدار (Magnoliophyta) از رده دولپه‌ای‌ها (Magnoliopsida)، از خانواده گلسرخیان (Rosacesae) و از زیر خانواده مالیده(Maloideae) می‌باشد . در این جنس حدود ۳۰ گونه وجود دارد که بعضی از گونه‌های معروف شامل communis، persica, pyrifolia, syriaca و ussuriensis وجود دارد. گلابی معمولی یا گلابی اروپایی از گونه communis می‌باشد که میوه‌های آبدار با دانه‌های سنگی دارد و اغلب شکل کشیده دارد. اما انواع دیگری از گلابی وجود دارند که به گلابی آسیایی معروف است که شکل آن‌ها شبیه سیب است.در منابع آلمانی منشا گلابی را درکوههای البرز ذکر کرده اند.انواع مختلف گونه وحشی آن در جنگلهای گیلان وجود دارد که به لهجه گیلانی اربه خوج و سنگ خوج معروف اند.

گلابی درختی برگریز می‌باشد که در شرایط آب وهوایی مناطق معتدله جهان، جایی که زمستانهای سرد باعث برطرف شدن نیاز سرمایی زمستانه آن می‌شود قابل پرورش و کشت است. میوه این گیاه از لحاظ گیاهشناسی پوم است و جزء میوه‌های کاذب به شمار می‌آید.

میوه گلابی معمولی عمر انباری کوتاهی دارد به همین دلیل باید قبل از رسیدن کامل برداشت شود تا بتوان به راحتی به بازار رساند.

خوج

گلابی جنگلی و وحشی را در شمال ایران (گیلان)، خوج می نامند که میوه‌ای است سخت با طعم متمایل به ترشی و شیرینی.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:49 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

نارگيل

نارگیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

برای جزئیات بیشتر روی [نمایش] کلیک کنید.[نمایش]

نارگیل

نخل نارگیل
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	تک‌لپه‌ای‌ها
راسته:	آرکالس
تیره:	نخلیان^[۱]
گونه:	C. nucifera
نام علمی
*Cocos nucifera* لینه

نخل نارگیل با (نام علمی: Cocos nucifera) از اعضاء خانواده نخلی‌ها (به انگلیسی: Arecaceae) است و تنها گونه‌ای است که در رده نارگیل (به انگلیسی: Cocos) طبقه بندی می‌گردد. واژه نارگیل به میوه نخل نارگیل اشاره دارد.

خاستگاه

خاستگاه این گیاه یکی از موضوعات مورد بحث است بعضی از کارشناسان معتقدند نارگیل یکی از گیاهان بومی شبه جزیره جنوب شرقی آسیا است درحالیکه برخی دیگر شمال شرقی آمریکای جنوبی را خاستگاه این گیاه می‌دانند. فسیلهای بدست آمده در نیوزیلند نشان می‌دهد در حدود ۱۵ میلیون سال پیش گیاهان کوچکی شبیه نارگیل در این ناحیه رویش می‌کردند. حتی سنگواره‌های قدیمی تر که در راجستان در هند کشف شده‌اند علیرغم خاستگاه نارگیل‌ها، در بیشتر این مناطق گرمسیری بخصوص درطول خطوط ساحلی استوایی پراکنده هستند. چون میوه نارگیل سبک و شناور است این گیاه به آسانی توسط جریانات دریایی تا مسافتهای طولانی حمل می‌شود. نخل نارگیل در خاکهای ماسه‌ای و نمکدار و در مناطق دارای نور خورشید فراوان و بارندگیهای منظم (سالانه ۱۰۰- ۷۵ سانتیمتر) رشد می‌کنند بنابراین علت تجمع این گیاه در نواحی کرانه‌ای تا حدی مشخص می‌شود. میوه‌هایی که از دریا در نواحی شمالی مثل نروژ جمع آوری شده‌اند بسیار زیستا بوده و سپس تحت شرایط مناسب مذکور رشد نموده‌اند. ازاینرو نارگیل در جزائر هاوایی یک پلی نزی وارداتی قلمداد می‌شود که ابتدا دریانوردان پلی‌نزیایی آنها را از سرزمینهای مادریشان در اقیانوس آرام جنوبی به این جزایر آوردند.این گیاه به سمت آب خم می‌شود و هر چه بیشتر رشد می‌کند، بیشتر خم می‌شود در نتیجه، خشک میوه آن توسط آب دریا به اطراف پراکنده می‌شود. پوست سبک این میوه باعث می‌شود روی سطح آب شناور گردد. وقتی میوه نارگیل به‌وسیله آب دریا به ساحل برده شد، در طی یک الی دو ماه شروع به سبز کردن برگ کرده سپس تعداد زیادی ریشه بلند در می‌آورد. این ریشه‌های بلند محکم به درختهای در حال رشد می‌چسبند و در مقابل باد تند ساحلی مقاومت می‌کنند.

نوشیدنی شیره‌ی نارگيل

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:48 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

اناناس

آناناس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

آناناس

یک آناناس در حال روییدن
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	تک‌لپه‌ای‌ها^[۱]
راسته:	پوآلس^[۲]
تیره:	آناناسیان^[۳]
زیرخانواده:	آناناسی‌گون‌ها^[۴]
سرده:	آناناس
گونه:	A. comosus
نام علمی
*Ananas comosus* (L.) Merr.
مترادف‌ها
Ananas sativus

آناناس نوعی میوه است ^[۵] که ریشه آن از جنوب برزیل و پاراگوئه است.^[۶] بزرگی آن ۱–۱٫۵ متر و بزرگی برجستگی روی آن تا ۳۰–۱۰۰ سانتیمتر است.این میوه نوعی میوه چندگانه است.

این گیاه بومی دائمی ناحیه گرمسیری قاره‌ای آمریکا است. میوه‌های خاردار و مطبوع آن از کوبا، پورتوریکو و هاوایی از نظر محصول، آناناس در رتبه اول قرار داد. آب و میوه‎ی گوشت این میوه را به مقدار زیاد کنسرو می‌کنند همچنین در جزایر فیلیپین از برگ‌های خاردار آن رشته‌هایی به دست می‌آید که با آن پارچه می‌بافند.

محتویات

[نهفتن]

ترکیب شیمیایی

میوهٔ رسیدهٔ آناناس حاوی مواد زیر است : ویتامین A، ویتامین C، ویتامین‌های گروه B، کلسیم، فسفر، آهن، اسید سیتریک، اسید مالیک، بعلاوه میوهٔ خام و رسیدهٔ آناناس حاوی یک آنزیم پروتئولیتیک بنام بروملین یا بروملائین است که اولین مرتبه درسال ۱۹۸۱ از آن استخراج شده و در در پایین ساقهٔ آن نیز فراوان است .

کاربرد دارویی آناناس [ویرایش]

بروملائین که از میوهٔ آناناس به دست می‌آورند برای درمان بیماری‌های زیر مصرف می‌شود: بعنوان ضد آماس پس ازاعمال جراحی دندان، جراحی زنان، جراحی عمومی، برای درمان کوفتگی‌ها، خونمردگی‌ها و زخم‌های بعد از تصادفات، آبسه‌ها بکارمی رود.از میوهٔ آناناس و عصارهٔ آن نیز در گیاه درمانی درموارد زیر استفاده می‌شود:

قبل از زایمان برای تحریک انقباضات رحم و کوتاه کردن مدت زایمان.
درمان زخم‌ها و بیماریهای دهان.
بیماریهای دستگاه ادراری.
بیماری‌های زنان.
امراض دوران پیری.
درمان سوختگی‌ها.
درمان آماس وریدها.
خیز یا ورم ریه‌ها.
پیشگیری از سرطان‌ها.
پیشگیری از بروز زخم‌ها.
درمان سینوزیت.
درمان حساسیت ها(آلرژی‌ها)

منابع و پانویس‌ها [ویرایش]

گیتاشناسی نوین کشورها ص ۵۴۷
دکتر محمد صادق رجحان. درمان بوسیله گیاهان دارویی. چاپ دوم. مرکز فرهنگی آبا، ۱۳۷۷

پیوند به بیرون

	در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آناناس موجود است.

نگارخانه [ویرایش]

آناناس
گل آناناس
مزرعه آناناس در کشور غنا

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:46 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

خربزه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

قاچ خربزه در دست مردی از بادغیس افغانستان.

خَربُزه گیاهی از تیره کدوییان که میوه‌اش درشت و شیرین و آبدار است. بوته آن کوتاه و ساقه‌هایش روی زمین می‌خوابد. خربزه گیاهی از خانواده Cucurbitaceae با نام علمی Cucumis melo var.inodorus است.

خربزه دارای مقدار زیادی ویتامین A،C و سلولز است. به طورکلی خانواده خربزه شامل انواع گرمک و طالبی نیز می‌شود که البته این دو نوع کم آب تر از خربزه هستند. و بهترین نوع آنها شیرین ترین و کم تفاله ترین آنهاست به طوری که به راحتی در دهان آب شوند. طالبی شیرین برای اغلب بیماری‌ها تجویز و خوردن آن به هضم غذا کمک می‌کند و گرمک برای یرقان و یبوست مفید است. خواص خربزه ـ رفع کننده یبوست و کمک کننده به هضم غذا، افزاینده ادرار و دفع کننده کم خونی و سنگ مثانه و تولیدکننده عرق در بدن.

تقویت کننده مثانه و دفع کننده زخمهای داخلی برای درمان کک و مک و لکهای صورت، گوشت خربزه را له کنید و روی صورت بمالید.

برعکس آنچه که در ایران مرسوم است و خربزه را با غذا یا بعد از غذا به عنوان دسر می‌خورند، بهتر است با فاصله زیادی قبل از غذا آن را خورد.

خوردن خربزه کال در کسانی که معده‌ای ضعیف دارند ممکن است تولید اسهال کند و خلط را افزایش دهد. این میوه برای سینه درد و سرماخوردگی بسیار مضر است و باعث تب‌های صفراوی می‌شود. زیاد خوردن آن هم تولید گرمی می‌کند.

خوردن خربزه به همراه عسل خطرناک و مضر است. افراط در خوردن خربزه تولید ورم روده می‌کند.

خواص خربزه از نظر احادیث: در آن درد و ناراحتی نیست طعام، نوشابه، میوه، گیاه خوشبو، اشنان، خوشبو کننده و نان خورش است. بر باه می‌افزاید مثانه را میشوید در روایتی وارد شده خربزه سنگ مثانه را ذوب میکند.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:44 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

هند وانه

هندوانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

برای دیگر کاربردها، هندوانه (ابهام‌زدایی) را ببینید.

هندوانه در جالی

برگ بوته هندوانه گونه علی بابا

هندوانه (نام علمی: Citrullus lanatus) نوعی بوته و میوه از دسته صیفیجات است که در جالیز رشد می‌کند.

اصل این میوه از هندوستان بوده‌است چنان که از ریشهٔ کلمه [=منسوب به هندوان] بر می‌آید. گونه کامل‌تر نام آن «خربزهٔ هندوانه» بوده‌است. هندوانه پس از آمدن به ایران به عربستان راه یافت و از آنجا به اندلس رسید و از اندلس به ناحیت‌های دیگر اروپا.^[۱] از فارسنامهٔ ابن بلخی بر می‌آید که در فهرج هندوانه‌های بزرگی به عمل می‌آمده‌است؛ چنان که گوید «به فهرج خربزها بود نیکو و شیرین و بزرگ و هندویانه بدآن رتبه که دو از آن خربزه بر چهارپایی نهند»^[۲]

در گذشته به این میوه تربوزه می‌گفته‌اند که همکنون در افغانستان و تاجیکستان به هندوانه تربوزه گفته می‌شود.^{[نیازمند منبع]}

هم اکنون هندوانه در شهرهای شمالی ایران و شهرهای استان خوزستان و کرمان و در استان فارس شهرستان اقلید بصورت وسیع کاشت می شود .

ریشهٔ کلمهٔ هندوانه از کلمهٔ وانا که معنی هندوانه در زبان هندیست گرفته شده‌است و ایرانیان قدیم آنرا هندو وانا و همکنون هندوانه می‌گویند .^{[نیازمند منبع]}

محتویات

[نهفتن]

ارزش غذایی

هندوانه قاچ شده

هندوانه منبعی غنی از ویتامین ث و ویتامین آ است. همچنین مقدار زیادی ویتامین ب۶ و ب۱ و مواد معدنی مانند پتاسیم ومنیزیم دارد.

نگارخانه

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:43 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

طالبي

طالبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

طالبی (cucumis melo)را در جنوب آمریکا و در تجارت غالبا بنام کانتالوپ می‌شناسند. عقیده بر این است که مبدا آن هندوستان بوده.

طالبی که با نام Cantaloupe در آمریکا شناخته می‌شود از نظر ظاهری شباهت هایی با طالبی ایرانی دارد اما دانه‌های درون آن و رنگش کاملا متفاوت با طالبی ایرانی است. آب و هوای ایده‌آل برای طالبی عبارتست از یک فصل نسبتاً طولانی عاری از یخبندان همراه با میزان فراوانی نور خورشید و حرارت هوای خشک و رطوبت کافی خاک.

طالبی مناطق بومی ایران.

طالبی استرالیایی

محتویات

[نهفتن]

ارزش تغذیه ای طالبی

طالبی یکی از پرطرفدارترین میوه‌های فصل تابستان حتی در آن سوی دنیاست و به خاطر عطر و طعم دلپذیرش بسیار محبوب است. نام انگلیسی آنCantaloupe است که از نام یک دهکده در ایتالیا به نامCantalup گرفته شده که در این محل طالبی برای اول بار در سال ۱۷۰۰ میلادی کاشت شده است. طالبی متعلق به خانواده خیار و کدو است. گرمک و طالبی، شبیه خربزه هستند و از جهت غذا و پزشکی شباهت زیادی به خربزه دارند با این تفاوت که پیش از خربزه می رسند و لطیف تر هستند و هضم آنها آسان تر است. طالبی و گرمک از میوه‌های پرآب فصل تابستان است. طالبی شیرین و خوشبوتر از گرمک است. قسمت‌های مورد استفاده طالبی و گرمک عبارتند از:میوه و تخم میوه.

فواید تغذیه ای طالبی

یک بوته‌ی طالبی در اصفهان

طالبی نارس

طالبی یکی از بهترین منابع ویتامین A است و مملو از بتا کاروتن است که در بدن تبدیل به ویتامینA می شود. در یک فنجان آب طالبی فقط ۵۶ کالری انرژی وجود دارد ولی ۱۲۹% نیاز روزانه ما به ویتامینA را تامین می‌کند که تاثیر آن در بهبود بینایی و پوست بدن بر همه واضح است.

طالبی یکی از غنی‌ترین میوه‌های حاوی ویتامینC است. طالبی علاوه بر ویتامین هایA وC حاوی مواد مغذی مفید دیگری مثل پتاسیم، فولات، فیبر، منیزیم، ید و ویتامین هایB۶،B۳،B۵ وB۱ است.

همانطور که ویتامینA آنتی اکسیدان محلول در چربی است، ویتامینCآنتی اکسیدان محلول در آب است و مصرف این میوه به دلیل دارا بودن مقدار زیادی از این دو ویتامین، ابتلا به بسیاری از بیماری‌های مزمن مثل بیماری‌های قلبی، سکته و سرطان را کاهش می دهد . وجود مجموعه ای از ویتامین‌های گروهB در این میوه آن را به یک ماده بسیار خوب برای سوخت و ساز انرژی در بدن تبدیل کرده است. از این رو میوه ای بسیار مفید برای افزایش وزن کودکان و نوجوانان و افراد لاغر است.

خواص درمانی طالبی و گرمک

طالبی میوه ای اشتها آور است.
طالبی، ادرارآور، نرم کننده (ملیّن) و موجب طراوت و شادابی پوست بدن است.
خوردن طالبی، بعد از غذا برای درمان کم خونی مفید است.
مصرف طالبی برای کسانی که سل ریوی دارند و یا مبتلا به یبوست و بواسیر هستند، مفید است.
گرمک سرشار از ویتامین هایA وC و سلولز است.
گرمک ملّین است؛ مخصوصاً برای کسانی که از یبوست می نالند مفید است.
گرمک و طالبی، تشنگی را در تابستان تسکین می دهد.
گوشت طالبی برای تسکین سوختگی‌های سطحی و یا درمان ورم پوست موثر است.
آب طالبی برای نرم نمودن پوست مفید است.

انتخاب طالبی

برای خرید یک طالبی خوب و رسیده، با کف دست به آن ضربه بزنید باید یک صدای تو خالی داشته باشد. وقتی آن را در دست می گیرید باید نسبت به اندازه اش سنگین به نظر برسد و هیچ نقطه له شدگی یا نرم شدگی نداشته باشد. پوست آن باید به رنگ کرم یا زرد مایل شده باشد ( رنگ سبز پوست نشانه کال بودن آن است). محل اتصال آن به ساقه باید کمی نرم باشد و باقی مانده ساقه باید به راحتی کنده شود. یکی دیگر از نشانه‌های رسیده بودن طالبی بوی ملایم شیرینی است که از پوست آن به مشام می رسد.

احتیاط لازم در مصرف طالبی

کسانی که مرض قند دارند باید در خوردن طالبی جانب احتیاط را رعایت کنند و یا آن را مصرف نکنند.
کسانی که ورم معده دارند، نباید در مصرف طالبی زیاده روی کنند.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:41 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

سيب

سیب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

colspan=2 style="text-align: center; background-color: transparent; text-align:center; border: 2px solid red;" \| سیب

colspan=2 style="text-align: center; background-color: transparent; text-align:center; border: 2px solid red;" \| طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
راسته:	انگوریان
تیره:	گلسرخیان

سیب (نام علمی: Malus domestica) یک میوه درختی سردسیری از خانواده گلسرخیان است که انواع مختلفی دارد، مانند سیب گلاب(Gala apple)، سیب سرخ، سیب سبز و سیب وحشی. این میوه خوش عطر و طعم حاوی مقدار زیادی پتاسیم، سدیم، کلسیم، برم و فسفر و مقادیر زیادی ویتامین آ و ب می‌باشد.

محتویات

[نهفتن]

خواص شیمیائی

سیب (با پوست)
مواد مغذی در هر ۱۰۰ g (۳٫۵ oz)
انرژی	۲۱۸ kJ (۵۲ kcal)
کربوهیدرات‌ها	۱۳٫۸۱ g
قندها	۱۰٫۳۹ g
فیبر	۲٫۴ g
چربی	۰٫۱۷ g
پروتئین	۰٫۲۶ g
آب	۸۵٫۵۶ g
ویتامین آ معادل	۳ میکروگرم (۰٪)
تیامین (ویتامین B_۱)	۰٫۰۱۷ میلی‌گرم (۱٪)
ریبوفلاوین (ویتامین B_۲)	۰٫۰۲۶ میلی‌گرم (۲٪)
نیاسین (ویتامین B_۳)	۰٫۰۹۱ میلی‌گرم (۱٪)
Pantothenic acid (B₅)	۰٫۰۶۱ میلی‌گرم (۱٪)
ویتامین ب_۶	۰٫۰۴۱ میلی‌گرم (۳٪)
Folate (ویتامین B₉)	۳ میکروگرم (۱٪)
ویتامین C	۴٫۶ میلی‌گرم (۸٪)
کلسیم	۶ میلی‌گرم (۱٪)
آهن	۰٫۱۲ میلی‌گرم (۱٪)
منیزیوم	۵ میلی‌گرم (۱٪)
فسفر	۱۱ میلی‌گرم (۲٪)
پتاسیم	۱۰۷ میلی‌گرم (۲٪)
روی	۰٫۰۴ میلی‌گرم (۰٪)
درصدها نسبی‌اند منبع: پایگاه اطلاعاتی مواد غذایی آمریکا

ویتامین‌های موجود در سیب بیشتر در پوست سیب و زیر پوست آن قرار دارد بنابراین آن‌هایی که می‌توانند پوست سیب را هضم کنند بهتر است که آن را با پوست بخورند و اگر می‌خواهید پوست آن را بکنید بهتر است که سیب را خیلی نازک پوست کنید.

سیب سرخ

زیان‌های سیب

سعی کنید همیشه سیب را با پوست بخورید زیرا مقدر زیادی پکتین در پوست سیب وجود دارد. سیب‌هایی که در بازارهای داخل ایران یا آمریکا و کانادا به فروش می‌رسد روی آن دارای یک لایه چربی برای حفاظت آن می‌باشد بنابراین حتماً این سیب‌ها را به دقت بشویید. آن‌هایی‌که دارای معده ضعیف هستند باید سیب را بسیار نازک پوست بگیرند که پکتین‌ها و ویتامین‌های آن از بین نرود.

تولیدکنندگان سیب [ویرایش]

تولید سیب در سال ۲۰۰۵

جدول کشورهای تولیدکننده سیب درسال ۲۰۰۸ میلادی بر اساس آمار فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد) (FAOSTAT)

بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تن [ویرایش]

ترتیب	کشور	تولید سیب (تن)
۱	چین	۲۹٬۸۵۱٬۱۶۳
۲	ایالات متحده آمریکا	۴٬۴۳۱٬۲۸۰
۳	لهستان	۲٬۸۳۰٬۸۷۰
۴	ایران	۲٬۷۱۸٬۷۷۵
۵	ترکیه	۲٬۵۰۴٬۴۹۰
۶	ایتالیا	۲٬۲۰۸٬۲۲۷
۷	هند	۲٬۰۰۱٬۴۰۰
۸	فرانسه	۱٬۹۴۰٬۲۰۰
۹	روسیه	۱٬۴۶۷٬۰۰۰
۱۰	شیلی	۱٬۳۷۰٬۰۰۰
۱۱	آرژانتین	۱٬۳۰۰٬۰۰۰
۱۲	برزیل	۱٬۱۲۱٬۴۶۸
۱۳	آلمان	۱٬۰۴۶٬۹۹۵

۱٬۰۰٬۰۰۰ - ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تن [ویرایش]

ترتیب	کشور	تولید سیب (تن)
۱۴	ژاپن	۸۴۰٬۱۰۰
۱۵	اسپانیا	۷۲۱٬۲۰۰
۱۶	اوکراین	۷۱۹٬۳۰۰
۱۷	آفریقای جنوبی	۶۸۷٬۱۲۱
۱۸	کره شمالی	۶۳۵٬۰۰۰
۱۹	ازبکستان	۵۸۵٬۰۰۰
۲۰	پاکستان	۵۸۲٬۵۱۲
۲۱	مجارستان	۵۶۸٬۶۰۰
۲۲	اتریش	۵۵۱٬۳۵۶
۲۳	مصر	۵۵۰٬۷۴۳
۲۴	مکزیک	۵۲۴٬۷۵۵
۲۵	کره جنوبی	۴۷۰٬۸۶۵
۲۶	رومانی	۴۵۹٬۰۱۶
۲۷	مراکش	۴۰۴٬۳۱۰
۲۸	کانادا	۳۹۳٬۴۳۵
۲۹	بلاروس	۳۷۹٬۸۰۹
۳۰	هلند	۳۷۵٬۰۰۰
۳۱	زلاندنو	۳۵۵٬۰۰۰
۳۲	بلژیک	۳۵۰٬۰۰۰
۳۳	سوریه	۲۸۰٬۲۴۷
۳۴	استرالیا	۲۷۰٬۴۷۶
۳۵	مولداوی	۲۵۵٬۰۸۶
۳۶	سوئیس	۲۵۴٬۶۲۸
۳۷	بریتانیا	۲۴۳٬۱۰۰
۳۸	پرتغال	۲۳۸٬۸۰۰
۳۹	صربستان	۲۳۵٬۶۰۱
۴۰	یونان	۲۳۴٬۷۰۰
۴۱	جمهوری آذربایجان	۲۰۵٬۰۲۱
۴۲	الجزایر	۱۹۰٬۰۱۰
۴۳	مقدونیه	۱۷۴٬۳۱۵
۴۴	جمهوری چک	۱۵۷٬۷۹۰
۴۵	پرو	۱۳۶٬۷۴۴
۴۶	قرقیزستان	۱۳۵٬۰۰۰
۴۷	تونس	۱۱۰٬۰۰۰
۴۸	اسلوونی	۱۰۲٬۸۹۳
۴۹	گرجستان	۱۰۱٬۳۰۰

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:38 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

البالو

آلبالو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

آلبالو

طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):	گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):	دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):	Rosids
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	گلسرخیان
سرده:	پرونوس
زیرسرده:	Cerasus
گونه:	P. cerasus
نام علمی
*Prunus cerasus* لینه

میوه آلبالو و برگ‌های آن

درخت آلبالو

آلبالو نام درخت و میوه‌ای است بومی جنوب غرب آسیا و اروپا با (نام علمی: Prunus cerasus) . میوه آن ترش مزه و سرخ رنگ است. بلندی درخت آن ۴ تا۱۰ متر است. صد گرم آلبالو ۱۶ گرم مواد قندی،۸۵/۰ گرم پروتئین و ۶/۸ کالری دارد. بعلاوه صد گرم آن حدود ۵۰ میلی گرم کلسیم، ۲۰ میلی گرم فسفر، ۱ میلی گرم آهن، ۴۰۰ واحد بین‌المللی ویتامین A ، ۱۴/۰ میلی گرم تیامین، ۱۲/۰ میلی گرم ریبوفلاوین، ۵ میلی گرم ویتامین C و نیز مقداری سدیم، منیزیم، پتاسیم، مس، روی و املاح دیگر دارد. برای آلبالو خواص زیادی ذکر کرده‌اند که از جمله می‌توان به ارزش آن در درمان التهاب کلیه، ناراحتیهای کبد، معده و روده و نیز بیماری‌های تبدار اشاره کرد. دم آلبالو خاصیت ادرار آور داشته و از قدیم به ارزش آن توجه داشته‌اند. از آلبالو برای تهیه آلبالو پلو، اشکنه آلبالو، شربت آلبالو و ترشی آلبالو و یکی از پر طرفدارترین لیکورهای جهان «ویشنوکا» و موارد دیگر استفاده می‌شود.

آلبالو در زبان ترکی به معنی «گیلانار» می باشد.

	در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آلبالو موجود است.

بزرگترین تولیدکنندگان آلبالو - ۲۰۰۹
*منبع: فائو*
رتبه	کشور	تولید آلبالو (بر حسب تن)
۱	روسیه	۲۳۵٬۰۰۰^[۱]
۲	اوکراین	۱۷۸٬۰۰۰^[۱]
۳	ترکیه	۱۴۰٬۰۰۰^[۱]
۴	لهستان	۱۳۸٬۰۰۰^[۱]
۵	صربستان	۱۱۶٬۰۰۰^[۱]
۶	ایالات متحده آمریکا	۹۸٬۰۰۰^[۱]
۷	مجارستان	۸۲٬۰۰۰^[۱]
۸	آلمان	۸۰٬۰۰۰^[۱]
۹	ایران	۵۱٬۰۰۰^[۱]
۱۰	گرجستان	۱۵٬۰۰۰^[۱]
۱۱	مولداوی	۱۵٬۰۰۰^[۱]
۱۲	بلاروس	۱۵٬۰۰۰^[۱]
۱۳	دانمارک	۱۴٬۰۰۰^[۱]
۱۴	آلبانی	۸٬۲۰۰^[۱]
۱۵	کرواسی	۷٬۵۰۰^[۱]

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:37 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

گيلاس

گیلاس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

گیلاس

میوهٔ درخت گیلاس
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
دسته:	گیاهان گلدار
رده:	دولپه‌ای‌ها
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	گل‌سرخیان
سرده:	پرونوس
زیرسرده:	Cerasus

درخت گیلاس

گیلاس

درخت گیلاس بدون خار و دارای میوه گوشت‌دار و محتوی یک هسته است. دارای گونه‌های متعدد و در تمام ایران پراکنده است.از گیلاس علاوه بر مصرف به عنوان میوه خام، مربا و کمپوت ساخته می‌شود. برگ آن به صورت دم کرده برای درمان بیماری کلیه و کبد مورد استفاده قرار می‌گیرد.
این گیاه احتمالاً از منطقه‌ای بین دریای سیاه و دریای خزر منشا گرفته است. ولی به نظر می‌رسد که در زمانهای قدیم آن را به اروپا برده باشند. بیشتر ارقام کشت شده آن در سرتاسر دنیا از اروپا منشا گرفته‌اند، ولی تعدادی از ارقام مهم، در مناطق گیلاس خیز محلی انتخاب یا اصلاح گردیده‌اند.

	در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گیلاس موجود است.

منابع

این یک نوشتار خُرد زیست‌شناسی است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=گیلاس&oldid=7500949»

رده‌های صفحه:

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:35 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

شليل

خواص شلیل

اعتقاد بر این است که شلیل یکی از قدیمی ترین میوه‌ها بوده و ظاهراً
2000 سال قبل در چین رشد می‌کرده است. تا اواخر دهه 40 شلیلها سبز کم رنگ ،
دارای اندازه‌ای کوچک و گوشتی سفید داشته اند. گوشت آن آبدار بود اما
میوه‌ای بسیار ترد با هسته‌ای کم عمر محسوب می‌شد. شلیل امروزه با کمک
پرورش دهندگان و مدارس کشاورزی از اجدادشان

فاصله بسیار زیادی گرفته‌اند. اکنون شلیل‌ها بسیار تطبیق پذیرند و در
آشپزی کاربرد زیادی دارند.آنها چه بصورت پخته و چه خام جایگزین خوبی برای
هلو هستند چون قبل از آماده سازی نیازی به کندن پوست آنها نمی‌باشد. در حال
حاضر بیش از 150 گونه شلیل وجود دارد که فقط از نظراندازه ، شکل ، طعم ،
بافت و رنگ متفاوت هستند. انتظار می‌رود با معرفی دو یا گونه جدید شلیل در
هر سال محبوبیت این میوه مداوم باشد.گونه‌های موجود شلیل پیوسته از نظر طعم
بهتر و ظاهری زیباتر و عمر طولانی‌تر هسته در حال ارتقا می‌باشند.بسیاری
از گونه‌های جدید که شما امروزه از آنها لذت می‌برید شاید در 5 یا 10 سال
آینده دیده نشوند.شلیل سرشار از ویتامین‌های C و A و بهترین میوه برای
افراد گرمازده است.بیش از 150 گونه شلیل در دنیا وجود دارد. شلیل میوه بومی
آسیاست. این میوه که هلوی بدون کرک نامیده می‌شود، از خانواده هلو است و
طعمی شیرین‌تر از هلو دارد.شلیل در پیشگیری از بروز بسیاری از بیماری‌های
مزمن نظیر سرطان، دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی که از مهمترین علل مرگ
و‌میر هستند مؤثر است.ویتامین C موجود در شلیل اثرات مفید در سلامت پوست،
دندان و استخوان دارد. این میوه منبع بسیار غنی‌ای از بتاکاروتن است.
بتاکاروتن با خاصیت آنتی‌اکسیدانی بسیار نیرومندی که دارد و با ارتقای سطح
ایمنی بدن از بروز بسیاری از بیماری‌ها جلوگیری می‌کند.یکی دیگر از خواص
بتاکاروتن، جلوگیری از بروز بیماری‌های قلبی ـ عروقی است.فیبر دیگر ترکیب
قابل توجه در این میوه است که سبب کاهش سرعت جذب برخی مواد مغذی بویژه
قندها می‌شود و در عین حال میزان حساسیت به انسولین را نیز افزایش می‌دهد.
مصرف شلیل می‌تواند در کنترل قندخون مؤثر باشد.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:34 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

زردالو

زردآلو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

پیشنهاد شده است که قیسی با این مقاله یا بخش ادغام گردد. (بحث)

زردآلو

میوه زرد‌آلو
وضعیت بقا
کمترین نگرانی (IUCN 3.1)
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):	گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):	دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):	Rosids
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	گلسرخیان
سرده:	پرونوس
زیرسرده:	Prunus
Section:	Armeniaca
گونه:	P. armeniaca
نام علمی
*Prunus armeniaca* L.
مترادف‌ها
Armeniaca vulgaris Lam.^[۱] Amygdalus armeniaca (L.) Dumort.^[۱]

زرد آلو (نام علمی: Prunus armeniaca) یک گونه از خانواده گلسرخیان است. درخت زردآلو بومی چین است.

تولید زردآلو در سال ۲۰۰۵

زردآلو خشک شده

زرد آلو در ترکی آذربایجانی اریک (ərik) و در ترکی استانبولی (Kayısı) نامیده می شود.

محتویات

[نهفتن]

تولیدکنندگان زردآلو

کشورهای اصلی تولیدکننده زردآلو در سال ۲۰۰۸^[۲]:

رتبه	کشور	تولید زردآلو(تن)
۱	ترکیه	۷۱۶٬۴۱۵
۲	ایران	۴۸۷٬۳۳۳
۳	پاکستان	۳۲۵٬۷۷۹
۴	ازبکستان	۲۶۵٬۰۰۰
۵	ایتالیا	۲۰۵٬۴۹۳
۶	الجزایر	۱۴۵٬۰۰۰
۷	ژاپن	۱۲۰٬۶۰۰
۸	مراکش	۱۱۳٬۲۱۶
۹	سوریه	۱۱۲٬۷۳۸
۱۰	مصر	۱۰۶٬۱۶۵

ارزش غذایی و خواص درمانی [

این میوه سرشار از ث و آهن است. مواد مغذی موجود در زردآلو از چشم‌ها و قلب حفاظت می کنند و فیبر موجود در آن بر علیه بیماری‌ها مبارزه می کند.
زردآلو منبع غنی بتاكاروتن (پیش ساز ویتامین آ ) است. زردآلوهایی كه رنگ نارنجی تیره دارند، حاوی بتاكاروتن بیشتری هستند. مواد غذایی حاوی بتاكاروتن باعث كاهش خطر بروز بیماری های قلبی، سكته، آب مروارید و بعضی سرطان‌ها می شوند.
مقادیر بالای بتاکاروتن و لیکوپن موجود زردآلو باعث می شود غذای مفیدی برای حفظ سلامتی قلب باشد. این دو ماده بعنوان آنتی اکسیدان، از اکسیداسیون LDL- کلسترول و بروز بیماری قلبی جلوگیری می کنند.
بتاکاروتن در بدن ، به ویتامین آ تبدیل می شود . پس می توان گفت زردآلو منبع غنی ویتامین آ است که در حفظ بینایی چشم موثر است و بعنوان یک آنتی اکسیدان قوی جلوی تخریب سلول ها توسط رادیکال‌های آزاد را می گیرد.
رادیکال های آزاد، عدسی چشم را تخریب می کنند و باعث بروز آب مروارید می شوند یا اینکه ذخیره ی خونی چشم ها را از بین برده و باعث تخریب بافت چشم می شوند.
زردآلو حاوی فیبرهای محلول در آب است. مطالعات نشان می دهد مصرف فیبرهای محلول باعث حفظ قند خون در مقدار طبیعی و كاهش كلسترول خون می‌شود. فیبر موجود در زردآلو از بروز یبوست و بیماری های روده‌ای جلوگیری می کند.
برگه زردآلو سرشار از پتاسیم است. مصرف مواد غنی از پتاسیم باعث تنظیم فشارخون می شود.
زردآلوی رسیده به علت دارا بودن ویتامین های گروه ب برای درمان بیماری‌های عصبی و روحی، بی خوابی، خستگی شدید، گیجی، فراموشی و ... مفید است. میوه و هسته شیرین زردآلو به علت دارا بودن ویتامین ث برای تقویت بدن، رفع اختلال در رشد کودکان، جلوگیری از خونریزی لثه موثر است. به علت داشتن آهن در خون سازی موثر است.^[۳] زرد آلو در ترکی آذربایجانی اریک (ərik) و در ترکی استانبولی (Kayısı) نامیده می شود.

نگارخانه [ویرایش]

تصویری از درخت زردآلو در روستای ییلاقی ایرا، لاریجان.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:22 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

هلو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

هلو Prunus persica

Autumn Red Peaches, cross section
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو:	گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده):	گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده):	دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده):	Rosids
راسته:	گل‌سرخ‌سانان
تیره:	گل‌سرخیان
سرده:	پرونوس
زیرسرده:	Amygdalus
گونه:	P. persica
نام علمی
*Prunus persica* (L.) Batsch

هلو (بخش خوراکی)
مواد مغذی در هر ۱۰۰ g (۳٫۵ oz)
انرژی	۱۶۵ kJ (۳۹ kcal)
کربوهیدرات‌ها	۹٫۵ g
قندها	۸٫۴ g
فیبر	۱٫۵ g
چربی	۰٫۳ g
پروتئین	۰٫۹ g
ویتامین آ معادل	۱۶ میکروگرم (۲٪)
Folate (ویتامین B₉)	۴ میکروگرم (۱٪)
ویتامین C	۶٫۶ میلی‌گرم (۱۱٪)
آهن	۰٫۲۵ میلی‌گرم (۲٪)
پتاسیم	۱۹۰ میلی‌گرم (۴٪)
درصدها نسبی‌اند منبع: پایگاه اطلاعاتی مواد غذایی آمریکا

هلو

هُلو میوه آبدار درخت هلو (نام علمی: Prunus Persica در لاتین به معنی سیب ایرانی) است که دارای یک هسته سخت، گوشت زرد، یا نسبتاً سفید و پوستی مخملی می‌باشد. بر اساس چسبیدن گوشت به هسته این میوه به دو دسته هسته‌جدا و هسته‌چسب تقسیم می‌شوند. یکی از میوه هائیکه تا حد زیادی با هلو ارتباط دارد شلیل است. ارتباط شلیل‌ها با هلو تا حدی است که در واقع گاهی اوقات محصولات هلو حاوی تعداد کمی شلیل هستند و برعکس. شلیل در واقع نوعی هلو با ژن مغلوب است که تولید میوه‌های بدون کرک می‌کند. درخت هلو سه نوع شاخه ساده، مرکب و کاذب تولید می‌کند. شاخه‌های ساده فقط جوانه رویشی تولید می‌کنند. شاخه مرکب، جوانه رویش و زایشی و شاخه کاذب در طول شاخه جوانه زایش و در نوکم جوانه رویشی تولید می‌کند که در هنگام هرس نوک شاخه کاذب حذف می‌شود. جوانه گل هلو ساده بود و در جانب شاخه‌های یک ساله تشکیل می‌شود.

نگارخانه

منابع

	در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ هلو موجود است.

دانشنامهٔ رشد

این یک نوشتار خُرد پیرامون میوه‌ها است. با گسترش آن به ویکی‌پدیا کمک کنید.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 13:20 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

كريسمس

جزیره کریسمس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: شرقی′۳۸°۱۰۵ جنوبی′۲۹°۱۰ / ۱۰۵٫۶۳۳غرب ۱۰٫۴۸۳شمالی / -۱۰۵٫۶۳۳;۱۰٫۴۸۳ (نقشه)

قلمروی جزیزه کریسمس

Territory of Christmad Island
کریسمس

سرود ملی: باشد تا استرالیای زیبا ترقی کند!

پایتخت

فلاینگ فیش کاو

شرقی′۰°۱۰۵٫۶۱ جنوبی′۰۰°۱۰٫۴۹ / ۱۰۵٫۶۱غرب ۱۰٫۴۹شمالی

بزرگترین شهر فلاینگ فیش کاو ^[۱]

زبان رسمی

زبان انگلیسی

نوع حکومت مشروطه سلطنتی فدرال

نام حاکمان
• ملکه استرالیا
• فرماندار کل قلمرو همسود استرالیا
• نخست وزیر
• رئیس جمهور ملکه الیزابت دوم
کوئینتین بریس
نیل لوکاس
گوردون تامپسون

موارد منجر به تشکیل
استرالیا ۱۹۵۷

مساحت

- مساحت ۱۳۵کیلومتر مربع (نامعلوم)

- ‌آب‌ها (٪) ۰

جمعیت

- سرشماری ۱٬۴۹۳
(۱۱.۰۶)

- تراکم جمعیت نامعلوم‎/km^۲‏ (نامعلوم)

واحد پول دلار استرالیا (AUD)

منطقه زمانی UTC (ساعت جهانی+7)

دامنه اینترنتی

.cx

پیش‌شماره تلفنی +۶۱

جزیرهٔ کریسمس (Christmas Island) جزیره‌ای واقع در جنوب شرق آسیا، در ۳۲۰ کیلومتری جنوب جزیره جاوه در اقیانوس هند است.

جزیره کریسمس نه به خاطر موقعیت جغرافیایی بلکه به علت وابستگی سیاسی در بخش قاره اقیانوسیه قرار گرفته‌است، این جزیره از نظر موقعیت جغرافیایی و مکانی در قاره آسیا قرار دارد. جزیره کریسمس به واسطهٔ وسعت و اهمیت بیشتر نسبت به سایر مستعمرات استرالیا همینطور پرچم جدا از استرالیا دارد.

محتویات

[نهفتن]

نامگذاری [ویرایش]

نام فارسی آن دخیل از انگلیسی است. ای جزیره در روز کریسمس ۱۶۴۳ توسط William Mynors کشف شد.

تاریخ [ویرایش]

جزیره کریسمس در سال ۱۶۴۳ میلادی توسط یک کاپیتان انگلیسی به نام، ویلیام مینورز (William Mynors) کشف شد، وجه تسمیه این جزیره به این خاطر است که کاپیتان مینورز این جزیره را دقیقا در روز ۲۵ دسامبر برابر با روز کریسمس کشف کرد. جزیره کریسمس در سال ۱۸۸۸ ضمیمه استعمار بریتانیا شد و استخراج فسفات از معادن فسفات این جزیره در سال ۱۸۹۰ آغاز شد. بریتانیا در ۱ اکتبر ۱۹۵۸ وظیفه کنترل و ادارهٔ جزیره کریسمس را به استرالیا واگذار کرد. بیش از دو سوم جزیره به عنوان پارک ملی شناخته می‌شود

سیاست [ویرایش]

فرماندار جزیره آقای نیل لوکاس (Neil Lucas) نام دارد که از ۳۰ ژانویه ۲۰۰۶ از جانب دولت استرالیا به عنوان فرماندار این جزیره انتخاب شد.

جغرافیا [ویرایش]

مساحت جزیره کریسمس ۱۳۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱٬۴۹۳ نفر می‌باشد.

پایتخت کریسمس شهر ستلمنت (The Settlement) می‌باشد که بیشتر جمعیت جزیره در این شهر زندگی می‌کنند.

بلندترین نقطه جزیره کریسمس، موری هیل (Murray Hill) با ۳۶۱ متر ارتفاع در مرکز جزیره واقع شده‌است.

مردم [ویرایش]

نژاد ۷۰ % ساکنان جزیره کریسمس چینی، ۲۰ % اروپایی و ۱۰ % مالایایی است،

همچنین دین ۳۶ % از جمعیت جزایر کریسمس بودایی، ۲۵ % مسلمان و ۱۸ % نیز مسیحی می‌باشد.

زبان رسمی در جزیره کریسمس، انگلیسی است همچنین زبانهای چینی و مالایایی نیز در جزیره کاربرد دارد.

اقتصاد [ویرایش]

واحد پول جزایر کریسمس دلار استرالیا با واحد جزء سنت نام دارد.

معادن فسفات تنها فعالیت اقتصادی مهم اهالی جزیره کریسمس است، در دسامبر ۱۹۸۷ دولت استرالیا این معادن را بست ولی مجددا در سال ۱۹۹۱ معادن فسفات را بازگشایی کرد. ماهیگیری از دیگر راههای تامین معاش مردم جزیره کریسمس می‌باشد

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 20:58 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

هاوائي

هاوائی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

مختصات: ‏۴۷″ ۴۷′ ۱۵۷°غربی ‏۴۱″ ۱۸′ ۲۱°شمالی / خطای عبارت: عملگر < دور از انتظار ۲۱٫۳۱۱۳۹جنوب (نقشه)

ایالت هاوائی
Hawaii


پرچم هاوائی	آرم هاوائی
لقب های ایالت: The Aloha State (ایالت آلوها)
شعار رسمی: Ua Mau ke Ea o ka Aina i ka Pono (زندگانی این سرزمین با راستی ادامه می‌یابد)

مرکز

هونولولو

بزرگ‌ترین شهر

هونولولو

مساحت

رتبه: ۴۳^rd

- به کیلومتر مربع

۲۹٬۳۱۱

جمعیت

رتبه: ۴۲^nd

- سرشماری ۲۰۰۰

1,211,537

- درآمد سرانه

$۵۳٬۱۲۳ (۸^th)

- بلندترین نقطه

مونوکی^[۱]
۴٬۲۰۵ متر

- پست‌ترین نقطه

اقیانوس آرام^[۱]
۰ متر

تاریخ پیوستن
به ایالات متحده

August ۲۱, ۱۹۵۹
رتبه: ۵۰^th

فرماندار

خانم لیندا لینگل (ج)

سناتورها

دانیال اینویه (د)
دانیال آکاکا (د)

حروف اختصاری ایالت

وب‌گاه رسمی ایالت

www.hawaii.gov

مجمع‌الجزایر هاوائی (هاوایی هم نوشته شده) در اقیانوس آرام ، ایالت پنجاهم کشور آمریکا است. پایتخت و شهر مهم آن هونولولو است. طول نواری که مجمع‌الجزایر هاوائی را تشکیل می‌دهد ۳،۳۰۰ کیلومتر است. هشت جزیره اصلی هاوائی اوآهو Oahu، مائوئی Maui، کائوآئی Kauai، لانائی Lanai، مولوکای Molokai، نیهاو و Niihau و کاهولاوی Kahoolawe هستند. بزرگ‌ترین این جزیره‌ها جزیره هاوائی با وسعت ۸،۱۵۰ کیلومتر مربع و کوچک‌ترین آنها جزیره غیرمسکونی کاهولاوی با ۱۲۵ کیلومتر مربع وسعت است.

محتویات

[نهفتن]

نام [ویرایش]

نام این ایالت از زبان بومیان منطقه گرفته شده، و از Hawaiʻi بمعنای «سرزمین خدایان» می‌باشد.^[۲]

جغرافیای هاوائی [ویرایش]

هاوائی

اقیانوس در پیرامون جزایر هاوائی ۴،۰۰۰ تا ۵،۰۰۰ عمق دارد. معروفترین کوه هاوائی دایمند هد (Diamond Head) در نزدیکی (هونولولو) است. برخی از آتشفشان‌های هاوائی هنوز فعالند از جمله مانوئا لوآ Manua Loa و کیلوئه‌آ Kiluea. در شمال شرقی مولوکاوی پرتگاهی به بلندای ۱،۱۵۰ متر از سطح دریا قرار دارد که از بلندترین پرتگاه‌های جهان است.

آب و هوای هاوائی معتدل و نمناک است. بالاترین دمای هونولولو ۳۱ درجه سانتیگراد و پایین‌ترین دمای آن ۱۳ درجه سانتیگراد است. میزان بارندگی در یک روز در هونولولو گاه رکوردهای جهانی را می‌شکند. کوه وایالئاله Waialeale در جزیره کاوائی، با ۱۲۳۸ سانتیمتر بارندگی در سال از نمناکترین مناطق جهان است.

شمار گیاهان بومی هاوائی به چندین هزار می‌رسد و ۶۶ گونه پرنده بی‌همتا در هاوائی شناسایی شده‌اند. پیش از راه یافتن انسان‌ها به هاوائی هیچ پستانداری در این جزایر حضور نداشت.

جمعیت جزایر [ویرایش]

گمان بر اینست که مردمی که هزار سال پیش به هاوائی رفتند، از مارکیساز Marquesas که در ۴ هزار کیلومتری جنوب غربی آنجاست کوچ کرده‌اند. البته موج بزرگ مهاجرت به هاوائی حدود ۵۰۰ و یا ۶۰۰ سال پیش از سوی پلی‌نزی‌ها انجام گرفت. در اواخر سده هیجدهم بود که اروپاییان هاوائی را کشف کردند. جمعیت هاوائی در آن زمان در حدود ۳۰۰ هزار نفر بود. نخستین اروپائی که وارد هاوائی شد کاپیتان جیمز کوک در سال ۱۷۷۸ بود و آن را جزایر ساندویچ نامید. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۹۳۰، صاحبان کشتزارها ۴۰۰،۰۰ کارگر کشاورزی را که بیشتر آسیائی بودند به هاوائی آوردند. در سال ۱۹۰۰، بومیان کمتر از ۱۵ درصد کل جمعیت و بقیه را آسیایی‌ها تشکیل می‌داند. هم اکنون نزدیک به ۴۰ درصد از جمعیت این ایالت را سفیدپوستان یا دورگه‌های سفید تشکیل می‌دهند.

در سال ۱۹۸۸، جمعیت این ایالت به یک میلیون و صد هزار نفر رسید. در نتیجه مهاجرت، درصد رشد جمعیت سالانه هاوائی از متوسط رشد جمعیت در ایالات متحده بسیار بالاتر است.

دو تلسکوپ کک (Keck) در رصدخانه مونوکی در هاوائی

نخستین کشتزارهای شکر در سال ۱۸۳۷ در هاوائی بوجود آمد، با اینکه فقط در میانه‌های سده بود که این جزایر به تولید کنندگان اصلی شکر تبدیل شدند. از آن زمان تا آخر قرن نوزدهم، هاوائی به مقام یکی از اصلی‌ترین صادرکنندگان شکر نائل شد. هاوائی همچنان بخش عمده‌ای از فراورده شکر جهان را تأمین می‌کند و سالانه در حدود ۶۵۰،۰۰۰ تن آناناس تولید می‌کند که آن را بزرگ‌ترین تولید کننده این محصول ساخته‌است. بیش از ۸۰ درصد اقتصاد ایالتی در اواهو متمرکز شده‌است. لانای و مولوکائی هر دو برای اشتغال و درآمد به حد زیادی به تولید آناناس متکی هستند. همانگونه که شکر و آناناس در ماوی و کاوائی پایه‌های اصلی اقتصادی هستند، حیوانات اهلی و شکر در جزیره بزرگ این نقش را ایفا می‌کنند.

اقتصاد [ویرایش]

در سال ۲۰۰۷، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با ۶۱٫۵۳۲ میلیارد دلار داشت، که تقریباً برابر تولید ناخالص داخلی کشور قطر (۶۷٫۷۶۳ میلیارد دلار) بود.^[۳]

وضعیت سیاسی [ویرایش]

نمای هوایی از بندر هونولولو

رژیم پادشاهی هاوائی در سال ۱۸۹۳، برکنار شد و دولت انقلابی جدید فورا در خواست ضمیمه شدن به ایالات متحده را نمود. بالاخره در سال ۱۸۹۸، پس از اینکه درخواست اولیه آنها رد شده بود، به عنوان محدوده کشوری پذیرفته شدند.

امروزه نیروی دریائی ایالت متحده کاهولاوی را اداره می‌کند و از آن برای تمرینات ارتشی استفاده می‌کند. ارتش تقریباً بیش از ۲۵ درصد اواهو، که شامل زمین‌هایی در اطراف پرل هاربر Pearl Harbor (که یکی از بهترین بندرگاه‌های طبیعی اقیانوس آرام شمرده می‌شود) است را در دست دارد.

دانشگاه‌های مشهور هاوائی [ویرایش]

دانشگاه هاوایی در مانوا

مشاهیر [ویرایش]

باراک اوباما

پارک‌های ملی [ویرایش]

چشم‌اندازهای هاوائی [ویرایش]

نمای ماهواره‌ای از مجمع‌الجزایر هاوایی
جزیره مائوئی، پارک ملی هاله‌آکالا
جزیره بزرگ، چشم‌اندازی از آتشفشان مائونا کئا
جزیره بزرگ، پارک ملی آتشفشان‌ها
کائوآی، کرانه نا پالی
جزیره بزرگ، پارک ساحلی پونالو
جزیره مائوئی، خلیج کاپالوئا
جزیره مائوئی، ساحل هوکیپا
جزیره بزرگ، ساحل هاپونا

+ نوشته شده در جمعه بیست و هفتم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 20:54 توسط محمد مهدي طهماسب پور كريمي |

مطالب قدیمی‌تر

ارايه سوالات و مطالب علمي دوره ابتدايي و خبرهاي ورزشي

مقاومت

مطالب بیشتر

نگارخانه [ویرایش]

دید کلی

فرضیه پلانک ، سرآغاز مکانیک کوانتومی

احتمال و مکانیک کوانتومی

اصل عدم قطعیت هایزنبرگ

معادله شرودینگر

تمشک

محتویات

مواد غذایی [ویرایش]

انواع تمشک وحشی در شمال ایران [ویرایش]

توت

خواص توت سفید [ویرایش]

منابع [ویرایش]

توت‌فرنگی

محتویات

تاریخچه توت‌فرنگی [ویرایش]

نگارخانه [ویرایش]

بیماری‌ها [ویرایش]

کیوی

محتویات

تاریخچه

ارزش غذایی

میزان تولید در جهان [ویرایش]

لیمو

محتویات

مصارف دارویی

از تجارب پیشینیان

تولید کشورها

نارنج

محتویات

عرق بهار نارنج [ویرایش]

استفاده غیرخوراکی عرق بهارنارنج [ویرایش]

پوست نارنج [ویرایش]

کاربرد [ویرایش]

موز

انار

محتویات

ارزش غذایی

اثرات درمانی [ویرایش]

متفرقه

نگارخانه

نارنگی

میزان تولید

پرتقال

محتویات

ترکیبات شیمیایی

انواع پرتقال

تولید [ویرایش]

نگارخانه [ویرایش]

گواوا

محتویات

گیاه‌شناسی

زادگاه و رویشگاه‌ها

ترکیب‌های شیمیایی

کاربردهای دارویی

دیگر کاربردها

گلابی

نارگیل

خاستگاه

آناناس

محتویات

ترکیب شیمیایی

کاربرد دارویی آناناس [ویرایش]

منابع و پانویس‌ها [ویرایش]

پیوند به بیرون

نگارخانه [ویرایش]

خربزه

هندوانه

محتویات

ارزش غذایی

نگارخانه

طالبی

محتویات

ارزش تغذیه ای طالبی

فواید تغذیه ای طالبی

خواص درمانی طالبی و گرمک

انتخاب طالبی